Kamelen op de Zijderoute

Na een rustig rustdagje Koshgor is het tijd om weer op de fiets te stappen. Het is bewolkt, maar af en toe komt de zon door.

We passeren het Orto-Tokoy reservoir weer en steken door naar het Issykkul meer. 

Ik heb ergens gelezen dat in de buurt van het reservoir een kudde kamelen rondloopt. Op de heenweg hebben we ze niet gezien, en net als ik verzucht dat we ze helaas ook nu gaan missen, staan ze aan weerskanten van de weg. Ook voor de Kirgiezen is dit geen alledaags gezicht. Bijna alle auto’s stoppen even en her en der worden foto’s gemaakt.

We hebben gepland om na 83 kilometer bij een homestay te stoppen, maar niemand in het dorp kan ons vertellen welk huis we moeten hebben. We fietsen nog maar ietsje door, naar een homestay waar we op de heenweg ook hebben overnacht. Het zit ons niet mee, hier zijn alleen een zoontje en oma aanwezig, en beiden hebben geen instructies gekregen over wat te doen als er buitenlanders aan de poort staan.

We fietsen dus nog maar even verder. Het is meteen het stuk met de meeste hoogtemeters van vandaag. Eerst 10 km omhoog (gelukkig niet te steil maar wel over slechte weg), dan 12 omlaag en weer 8 omhoog. 

We eindigen in de homestay van Klara in Bonkobaevo. En dat is dan een supergelukje: volop thee en drie soorten jam op tafel, de lekkerste douche van heel Kirgizië en een heerlijke maaltijd gevolgd door een schaal fruit. Het was dan wel een vooral lange fietsdag, maar hij wordt relaxed afgesloten. En omdat we vandaag 35 km zijn doorgefietst, hebben we morgen maar 50 km te gaan, zonder noemenswaardige klim. 

Die 50 km gaan snel voorbij, en we vinden een mooi hotelletje op 300 meter van het strand van het Issykkul meer. Onderweg zien we verschillende yurtkampen aan het water.

We nemen een duik in het lauwige water en staren ondertussen naar de besneeuwde bergtoppen. Wat een geluksvogels zijn we toch.

Dan nog 95 km en we zijn weer terug in Karakol.

Hier pakken we twee rustdaagjes voordat we terug fietsen naar Almaty. We drinken ECHTE koffie, eten tiramisu en spaghetti bolognese. Maar bezoeken ook weer de markt en eten gewoon eten van hier. We zijn fan van een gietijzeren plaat waarop groenten en vlees worden opgediend, en hier hebben ze de lekkerste die we tot nu toe hebben geproefd.

Uitgerust stappen we om half zeven op de fiets voor de laatste fietsdag Kirgizië. Het is sinds Osh voor het eerst weer een route die we nog niet hebben gefietst. We beginnen vroeg omdat het een stralende, en daarmee warme, dag gaat worden, en omdat we 109 km voor de boeg hebben, grotendeels onverhard. Gelukkig hebben we in die kilometers wel maar één echte klim. Verder gaat het heel geleidelijk omhoog en omlaag, zegt het hoogteprofiel.

De eerste 45 km zijn een meeevaller. Goed asfalt en meer winkeltjes en restaurantjes dan verwacht. Dat is mooi, want dan kunnen we geregeld stoppen voor snickers / yoghurtjes / ijsjes met wat te drinken. En we drinken thee in een klein restaurantje annex winkeltje, waar de zus van de uitbaatster getrouwd blijkt met een Nederlandse tandarts. 

Na die 45 km gaat het omhoog. Steil omhoog. Dat zou niet zo erg zijn, ware het niet dat het asfalt het voor gezien houdt en de ondergrond vooral bestaat uit losse keien. Wilchard fietst nog een stuk tot hij aan de kant moet voor een auto en af moet stappen (te steil en te slechte ondergrond om weer op te stappen), ik houd het al 400 meter eerder voor gezien. Beiden duwen we onze fietsen naar boven, en Wilchard helpt mij weer. 

Gelukkig wordt het snel minder steil en fietsbaar. Hier staan weer yurts en lopen paarden en koeien rond. Dat vlees en die melk moeten wel goed smaken. Veel beweging en de planten die ze eten en die nu paars, geel en roze staan te stralen geven vast ook een heerlijke smaak af. 

Na een steile afdaling over slechte weg (weer die losse stenen) komen we uit op de doorgaande weg naar de grens met Kazachstan. Stel je er niet te veel bij voor. Geen strak asfalt, ook deze weg is onverhard. Hij gaat door de fraaie, groene Karkara vallei, om uit te komen bij een grenspost die maar een paar maanden per jaar geopend is.

We doen dit keer wel 45 minuten over beide grenzen (Kirgizië uit, Kazachstan in). Kirgizië is weer supersimpel. Wat babbelen over voetballen en we zijn door. De security check bestaat uit de vraag ‘Marihuana?’. Ons ontkennende antwoord is voldoende bewijs, we mogen zo door.

Kazachstan duurt iets langer, maar dat komt eigenlijk alleen omdat er 5 man voor ons is. In de wachttijd babbelen we over, jawel, voetbal. Als er na ons 3 Chinezen komen die er wat ouder uitzien, wordt een bankje gehaald. We beschouwen het als een goed teken dat ze dat bij ons nog niet nodig vonden. De security duurt hier wat langer omdat mijn ontkennende antwoord op ‘weapons’ niet zomaar geloofd wordt. Alhoewel. Alle tassen moeten wel open, maar er wordt alleen een blik in geworpen. Alles wat onder het bovenste laagje ligt blijft onzichtbaar voor meneer de controleur. 

Helaas is het eerste stuk Kazachstan nog onverhard, maar de laatste 15 km van de dag, naar Kegen, gaan over goed asfalt. Wat een genot. Ons tempo ligt, zelfs met forse tegenwind, meteen bijna twee keer zo hoog. 

We laten Kirgizië achter ons. Over een week of anderhalf zijn we terug met mijn moeder, via dezelfde grensovergang maar in tegenovergestelde richting en in een auto. De laatste kilometers op de fiets in Kirgizië zijn een feit. Op naar Almaty, over asfalt.

Over dat asfalt dobberen we eerst een beetje omhoog en omlaag, waarbij we de heuveltjes in het grasland volgen. We stijgen voortdurend, om na een tijdje fors af te dalen, de vlaktes van Kazakhstan in. 

Op het snijvlak van bergen en grasland staat een kudde kamelen met jonkies. Deze hebben, in tegenstelling tot die bij het Orto-Tokoy reservoir, recent gedronken, hun bulten staan fier overeind. Ze zien er in zijn algemeenheid wat frisser uit.

Dat frisse ligt trouwens zeker niet aan het weer. We dalen vandaag af, en dat kun je merken: het is bloedheet. Het waait fors, maar het voelt alsof iemand een hele grote föhn op je richt. Het water in onze drinkflessen is prima geschikt voor thee. Wilchards thermometer geeft op een gegeven moment 48 graden aan. 

De route van vandaag is lang, maar gaat grotendeels bergaf. De enige klim die erin zit is niet zozeer zwaar vanwege de klim, maar vanwege de hitte. We hebben genoeg water bij ons, en in de paar plaatsjes die we tegenkomen drinken we ons laveloos. Onderweg krijgen we appels, een banaan en koekjes aangereikt van de gastvrije Kazakken. 

Bij een van de stops gooit een serveerster emmers water tegen de buitenkant van het gebouw. Wilchard gebaart dat ze ook best een emmer water over de kokkin kan gooien. Ze lacht wat, maar een minuutje water is de kokkin drijfnat en ligt iedereen, inclusief kokkin, in een deuk.

Het landschap is weer indrukwekkend. Eerst die afdaling, die uitkomt bij de kamelen en een landschap in pasteltinten. De grote leegte in verschillende gradaties groen en bruin. De rotsen van Charyn Canyon waar de weg dwars doorheen snijdt. 

De laatste 20 km voor Shelek zijn niet zomaar asfalt, maar biljartlakenglad wegdek. Toen we hier de vorige keer reden was het wegdek nog afgegraven en verderop moest je via een onverharde omleiding. Ze hebben fors doorgewerkt terwijl wij aan het fietsen waren. Niet alleen zijn die stukken weg nu nieuw, ook de kilometers ertussenin hebben een opknapbeurt gehad. 

Na twee lange, zware dagen besluiten we de volgende dag de snelweg te pakken in plaats van het weggetje langs het kanaal. In Nederland wordt je weggestuurd en krijg je een boete, hier kijkt niemand vreemd op. Er zijn ook ruiters te paard op de snelweg te vinden, dus een fietser meer of minder zal iedereen een zorg zijn. Het is bewolkt (prima), dreigend en af en toe vallen er wat druppels (heerlijk).  Na 10 kilometer is de snelweg afgezet. Het verkeer wordt binnendoor geleid, maar wij halen de tassen even van de fietsen en tillen alles eroverheen. Het was al niet druk, maar nu is er bijna helemaal geen verkeer over. Het blijkt namelijk een volledig nieuwe snelweg te zijn, met amper afritten, dus degenen die ervan weten gaan iets voor de versperring naar de andere weghelft en slingeren later weer terug. 

Na weer 25 km pakken we de eerste afrit die we tegenkomen naar de oude snelweg. Hier meer verkeer, maar ook dorpjes waar we wat kunnen drinken en de afrit naar Esik. De eigenaresse van het guesthouse aldaar herkent ons, geeft ons een knuffel en trekt haar wangen in om aan te geven dat we zijn afgevallen. Dat heeft ze goed gezien! En zo is ons eerste guesthouse buiten Almaty meteen ook ons laatste guesthouse tijdens het eerste deel van de fietstocht.

De laatste fietsdag in Centraal-Azië is kort en grotendeels bergaf, en rond 10 uur zijn we in Almaty. Toen we hier begin april landden was het koud en viel er natte sneeuw. Het lijkt nu wel een andere stad: overal terrasjes en mensen die flaneren. In de tussentijd hebben we 5600 km op de fiets afgelegd, dus daar gaan we op een van die terrasjes zeker op proosten!

12 thoughts on “Kamelen op de Zijderoute

  1. Wat een belevenis!
    Super leuk dat wij mee mogen genieten van jullie reis.Mooie verhalen en super mooie foto`s.
    Hele fijne dagen met je moeder en schoonmoeder,en veel plezier met jullie reis.

  2. Prachtig! Het leek hier en daar de Provence wel, zo mooi blauw … en toch ook anders;-) Rust lekker een paar dagen uit, eet lekker bij, en dan heerlijk zomervakantie vieren in Centraal-Azië. Een heel gezellige familievakantie gewenst! Veel liefs voor jullie allemaal!

  3. Geweldig Wendy en Wilcherd ! Wat een prachtig eerste deel van jullie reis hebben jullie gemaakt. Bedankt dat wij op afstand mogen meegenieten van de verhalen en de foto’s!
    Een fijne week met je moeder Wendy en ik kijk uit naar het vervolg !

  4. Mooi verhaal weer en prachtige foto’s en een hele prestatie 5600 km op de teller.
    Heb een fijne tijd met je moeder.

  5. Yoehoe 5600 km, dat terrasje hebben jullie dik en dubbel verdient!!
    Weer bedankt voor het indrukwekkende verhaal en de prachtige foto’s!!
    Veel plezier met mam!!

  6. Wat geweldige foto`s weer, ik wordt er al stil van als ik de foto`s zie.
    Het zal een hele mooi ervaring zijn ,om te zien waar jullie allemaal gefietst hebben.
    En erg blij om jullie weer te zien

Comments are closed.