Hoeveel eieren had u gewild?

De hemel is stralend blauw, de zon schijnt. Met koude vingers fietsen we Karakol uit. In de vroege ochtend is de wind nog behoorlijk fris, maar de zon wint snel aan sterkte en de temperatuur stijgt. Heerlijk fietsen is het, maar de jas blijft wel nog aan. We rijden nu aan de zuidkant van het meer, veel dichter bij het water dan we aan de noordkant deden. We zien het diepblauw dan ook voortdurend.

We hebben in Karakol inkopen gedaan voor de lunch en vinden een fantastisch plekje om het op te peuzelen. Uitzicht op het meer en de bergen aan de overkant, en voor ieder een steen om op te zitten. 

In amper 4 dagen tijd komt de lente nu echt op gang. We zien heel veel boompjes met bloesem en de bomen krijgen mooi jong blad. 

We stoppen in Tamga. Aan het begin van het dorp staat een MIG op een stokje. Apart …

We vinden een kamer in de tuin bij Flora. Het is een lieve, erg communicatieve mevrouw van zeventig jaar. De badkamer zit aan de overkant in de tuin, het toilet iets verder weg. Het ziet er allemaal schoon uit, maar een toiletbezoek ’s nachts is aan de koude kant! 

We wandelen nog wat door Tamga. Het is een klein, rustig dorpje met wat homestays en winkeltjes. ’s Avonds in bed horen we trouwens dat er ook heel veel honden zijn, die allemaal even van zich moeten laten horen.

We zijn blij dat ons verblijf niet alleen inclusief ontbijt, maar ook inclusief avondeten is, want een restaurantje hebben we niet gezien. Ze schat Wilchard trouwens in als een grote eter, wat hij niet is. Als hij maar 2 eieren voor het ontbijt wil en geen 5 loopt ze hoofdschuddend weg.
In de vroege ochtend worden we gewekt door een vogeltje dat tegen ons raam zit te tikken en door gefluit van nog meer vogels. Ook de haan kan niet achterblijven. Daar kan geen app met vogelgeluiden tegenop!

We blijven een dagje in Tamga, om vanuit daar Skazka te bezoeken, ofwel Fairytale Canyon. Volgens Flora is het niet te doen op de fiets, maar we besluiten het toch te proberen. Heerlijk, zo fietsen zonder bagage. Dat fietst, letterlijk en figuurlijk, een stuk lichter. We zijn er inmiddels aan gewend, dus het verschil voelen we pas als we zonder die extra tassen fietsen. 

Na een km of 17 slaan we linksaf, een gravelweg op die langzaam naar boven loopt via steeds roder wordende rotsen. Na 3 km eindigt hij bij een soort parkeerplaats, waar we eerst maar eens een theetje doen. Om ons heen rode rotsen, en in de verte het blauw van het meer en de witte toppen aan de overkant. Het kan vervelender.

Eerst ga ik de omgeving verkennen en let Wilchard op de fietsen. Een smal paadje leidt tussen de voornamelijk rode rotsen door, maar ik zie ook andere tinten. Het is heel stil, ik hoor alleen de vliegen, bijen en vogels. Bij iedere bocht die ik omsla verandert het landschap en ik waan me alleen op de wereld. Na een tijdje keer ik terug naar de parkeerplaats en is het de beurt aan Wilchard. Ook hij geniet. 

We fietsen, genietend van de mooie uitzichten, terug naar Tamga. Even douchen wordt even in de banya. Voor degenen die het niet weten, een banya is een openbare wasgelegenheid in Rusland en ook in sommige voormalige sovjetrepublieken, waar warm water aanwezig is en mensen zich kunnen wassen. Het is tevens een sociaal gebeuren. Nu hoeven wij niet naar een openbare wasruimte, maar onze douche heeft temperatuurtje 100 graden, dis dat wordt een bak pakken en hierin warm en koud water mengen. Je wordt er net zo schoon van, het is alleen wat meer werk. 
Vanuit Tamga fietsen we de volgende ochtend weer de eerste 17 km naar Skazka, maar daar rijden we rechtdoor in plaats van dat we de afslag naar de canyon pakken. De rotsen zijn allemaal wat roder, wat een mooi contrast geeft. 

Na 45 km buigt de weg het binnenland in, dat wil zeggen omhoog. We lunchen op de speelplaats van een dorpje. Er staan een glijbaan en een rekstok. Na een paar minuten komt een vader met zijn 3 kinderen. De oudste, een jaar of 7, kan al zelf op de rekstok klimmen en rondjes draaien. Die van vier moet opgetild en geholpen worden, en de jongste, hij zal een jaar geweest zijn, wordt door paps aan de rekstok gehangen. Hij houdt zich goed vast, en papa let goed op. Die gaat over een jaar of 20 nog hoge ogen gooien bij de Olympische Spelen.

Het blijft stijgen, maar uiteindelijk zijn we boven en kunnen we aan de afdaling beginnen. 

Dat is even genieten, maar al snel verslechtert de weg en is het vooral zorgen dat je goed afremt. Aan het einde van de afdaling slaan we links af, het dorpje Kyzyl-Tuu in waar veel gezinnen zich bezig houden met het maken van onderdelen voor de yurt. Op de kaart van OpenStreetMap staat aangegeven dat hier een homestay zou moeten zitten. We stoppen voor een huis waarvan niets erop wijst dat het een homestay is. De poort staat op een kier, dus toch maar even informeren. Oma ligt op de binnenplaats te slapen, er stuiven wat kippen de keuken uit en de vrouw die in de abrikozenboomgaard aan het werk is belt de eigenaresse. Jawel, we zijn aan het goede adres en kunnen overnachten. De kamer ziet er prima uit, het toilet is aan de overkant van de straat achter de stallen (voorbij de duiven, kippen, paard, koe met kalf en schapen met lammetjes) en een douche is er niet. Ach, dat scheelt weer tijd, zullen we maar zeggen. 

Maar alle gekheid op een stokje, voor ons is het natuurlijk geen probleem, maar de mensen hier moeten nog water halen bij de pomp en koud wassen (of water opwarmen of naar de banya). Dan ben je dankbaar voor wat we in Nederland gewoon vinden: stromend water, een toilet binnenshuis met fatsoenlijke riolering en warm water wanneer je wilt. 
Gulnur, de eigenaresse, vraagt of we thee lusten. Dat willen we wel. In no time heeft ze de tafel vol staan met koekjes, snoepjes, pinda’s, brood, boter, jam en suiker. En thee natuurlijk. Die gastvrijheid herinneren we ons van ons bezoek in 2006, het is mooi te zien dat dat nog steeds bestaat.

De volgende ochtend slaan we na een kilometer of 40 linksaf, weg van het meer. Het is een binnendoorweggetje, maar de kwaliteit is een stuk beter dan die van de doorgaande weg. 

Als we de weg naar Kochkor opslaan, komen ons twee fietsers tegenmoet. We maken een praatje en wisselen ervaringen uit.  Ietsje verderop passeren we een stuwmeer en 20 km voor Kochkor wordt de weg, die al niet slecht is, supergoed. Daar doen we dus niet al te lang over. 

Kochkor is voor Kirgizië een redelijke stad, en wij vinden het heel wat na de kleine dorpjes en gehuchten die we sinds Karakol hebben gezien. Meerdere plekken om wat te eten dan wel te drinken, wat grotere supermarkten en zelfs weer een bazaar. 

35 thoughts on “Hoeveel eieren had u gewild?

  1. Wat een leuk verhaal weer! Wat maken jullie veel mee. Vooral het contact met al die aardige mensen. Het afzien van onze sanitaire geneugten zal niet altijd geweldig zijn, maar doet ons in ieder geval weer eens beseffen hoe goed we het hier hebben. Maar jullie foto’ s laten zien dat het daar wel mooi is !

  2. Fantastich om met jullie tocht mee te leven. Sommige toestanden doen me denken aan Afrika – een toilet ergens op het erf (blij als er die al is want dat is niet altijd het geval), enkel koud water om je te wassen wat je dan ook not bij de pomp moet halen of uit de rivier/het meer, de vriendelijkheid van de mensen en de geweldige gastvrijheid van mensen die zelf al nauwelijks iets hebben,

    1. Ik kan me voorstellen dat je die gelijkenis ziet. Toilet hebben we overal wel gehad, zij het soms niet meer dan gat in grond met hokje van houten planken voor de privacy. Ik ben vandaag al blij dat we een echte badkamer hebben, al moeten we daarvoor naar een huis aan de andere kant van het erf. Dan is de Hofvijver net wat luxueuzer …n

  3. Mooi weer Wendy, het is maar dat jullie veel fietsen, al dat eten wat telkens op tafel verschijnt…

  4. Hi W&W,
    Vroeg me even af welke camera jullie nu gebruiken. Ik gok dat de nikon’s thuis zijn gebleven vanwege het gewicht. Dus gebruiken jullie nu iets anders….
    Laat maar ff weten.
    Cheers
    Martin
    PS. Erg mooie foto’s / situaties

    1. Hoi Martin,
      Dank voor jouw reactie. Wendy gebruikt een Panasonic lumix (erg klein en licht) en ik gebruik een Fuji XT-2. Benieuwd naar de uitslagen van Max dit weekend. De tweede training voorspelt nog niet veel goeds en ook de eerste eigenlijk niet (bandentemperatuur)… gr wilchard

  5. Hoi Wendy en Wilchard,
    Genieten van jullie verhalen en zeker de prachtige foto’s.
    Groetjes.

Comments are closed.