Karakol

Vanochtend reden we weg met een strak blauwe lucht. En het is de hele dag geweldig weer gebleven. Wat een verschil in fietsplezier met zo’n regendag! De route is lang (143 km) maar weer bijzonder fraai. Aan onze rechterhand ligt Issyk Kul met aan de overkant besneeuwde bergen, links de witte bergtoppen die Kazachstan van Kirgizië scheiden. 

Regelmatig is de weg kilometers lang omzoomd door hoge bomen. Iemand van jullie zal waarschijnlijk wel weten hoe ze heten, wij niet. Maar we genieten er niet minder om!

Zo’n beetje iedere 7 km zit er wel een dorpje. Doordat Kirgizië onderdeel is geweest van de USSR zien we heel veel wit gepleisterde huizen met blauwe houten luiken. Superschattig zijn ze.

De laatste 30 km zijn vermoeiend. De weg wordt minder en is soms ronduit slecht, en het gros van de klimmetjes zit in deze kilometers. Maar we halen het. Aan het einde van de middag rijden we Karakol binnen.

We hebben een mooie kamer in een B&B waar zelfs Engels gesproken wordt, en het restaurant waar we eten heeft zowaar een Engelse kaart met ook niet-Kirgizische gerechten. Je kunt zien dat hier wat meer toeristen komen. 

De volgende dag begint met het meest uitgebreide en fantastische ontbijt dat we tot nog toe hebben gehad: pap, gebakken eieren, brood, kaas, worst, 2 soorten jam en zoveel koffie/thee als we willen. Een prima fietsersontbijt, maar we hoeven niet te fietsen. We blijven namelijk 3 dagen in Karakol, waar we van plan zijn lekker rustig aan te doen.

Wel hebben we een missie. Als we plekken bezoeken waar we eerder zijn geweest, nemen we vaak foto’s mee van mensen van wie we denken dat we ze terug kunnen vinden, om die af te geven. Het is altijd leuk om te zien hoe blij ze ermee zijn. In Nederland is het al lang heel gewoon dat je foto’s van jezelf hebt, maar in veel landen waar we komen niet. De mobiele telefoon heeft het inmiddels wel gemakkelijker gemaakt, maar vaak blijft het bij een digitaal bestand, een geprinte foto is een heel ander verhaal. Karakol is de eerste plaats waar we foto’s aan de geportretteerde willen geven.

Op naar de markt. We herinneren ons die als groot en rommelig. Dat is hij nog steeds. Allemaal kleine kraampjes waar fruit / groenten / kruiden / noten / gedroogd fruit / kleding / schoenen / hoedjes / kuikentjes / visuitrustingen / tweedehands gereedschap verkocht worden, afgewisseld door kleine restaurantjes. 

Met de eerste foto’s hebben we minder geluk. We vinden de plek waar ze genomen zijn wel, maar de shaslick meneer is definitief naar Kazachstan vertrokken, en de bediende van hetzelfde restaurantje werkt tijdelijk in Moskou. Ze beloven haar foto bij haar familie af te geven.

Op naar de vleeshal. Daar hebben we meer geluk. Degene aan wie ik de foto laat zien wijst naar de vrouw naast haar. Ik had haar echt niet herkend …. Ze vindt het hartstikke leuk en de foto gaat al snel van hand tot hand. Andere vrouwen herkennen zich in vage gezichten op de achtergrond in de foto en komen ons dat vertellen. Het is soms zo gemakkelijk om iemand blij te maken!

In de middag willen we naar de dierentuin. We zien een hoge witte muur waar we denken dat de dierentuin moet zitten, en vragen of dit het zoopark is. Dit is vast de eerste keer geweest dat de Kirgizische militair moest melden dat hun basis toch echt geen dierentuin is. Hij weet ons wel te vertellen waar we moeten zijn, dus lopen we door. Volgens verschillende bronnen zitten er voornamelijk inheemse dieren en in redelijke omstandigheden. Nu moet gezegd worden dat het erger kan, maar er is heel veel ruimte voor verbetering, zelfs zonder dat je het niveau van een Nederlandse dierentuin evenaart. 

Na de dierentuin lopen we via Pushkin park terug. In het park is ook een soort permanente kermis, met reuzenrad, draaimolen, ‘achtbaan’, schietkraam en schommels. En, een computer met daaraan vast een virtual reality bril, een Oculus Rift. Voor 40 cent wil ik wel een virtuele rit in een achtbaan maken, en het is supergaaf. Ik weet dat ik er niet echt in zit, maar zo voelt het wel. Inclusief de adrenaline die vrijkomt. Moet vast een vreemd gezicht zijn geweest, aangezien ik de hele tijd het gevoel had dat ik viel en Wilchard me dus vast moest houden. Toen de bril af ging stond ik nog wankel op mijn benen. De ‘achtbaan’ die er in het echt stond was minder spannend, maar had waarschijnlijk wat meer achterstallig onderhoud.

De rest van de dag lopen we lekker door Karakol, bezoeken we de kerk en drinken we regelmatig een theetje of koffie.

De tweede dag in Karakol doen we echt rustig aan. We bezoeken de markt nog een keer, en verder lezen we veel. Als we terug lopen van het avondeten begint het helaas te regenen.

Ook op zondagochtend, als om half zes de wekker gaat, regent het nog. Uiteindelijk lopen we rond 7 uur weg naar de veemarkt waar Karakol bekend om staat. Hier komen handelaren van heinde en verre heen om hun geiten, schapen, koeien, varkens en paarden te kopen en verkopen. Zelfs uit Kazchstan komen de groothandelaren inkopen doen. Tegen de tijd dat wij tegen achten het terrein op lopen is de groothandel al weg, maar het is nog druk genoeg. Allerlei keuterboeren met een paar stuks vee doet handjeklap en een schaap/geit/varken/koe/paard verwisselt van eigenaar. Net zoals bij een autodealer worden er proefritjes gemaakt op de paarden waarin ze geïnteresseerd zijn, en de varkens liggen in de kattenbak van auto’s te wachten op een nieuwe eigenaar. In een hoek kun je je paard van nieuwe hoefijzers laten voorzien en er zijn pietepeuterige restaurantjes genoeg waar je wat kunt eten en drinken. Kortom, er valt genoeg te zien. Het is alleen opletten geblazen, want door de regen van afgelopen nacht is het één grote blubberpartij …..

Als uitsmijter hieronder nog een filmpje van de veemarkt. 

16 thoughts on “Karakol

  1. Ik geniet van jullie mooie verhalen en prachtige beelden! Wat een avontuur, mooi hoe jullie mensen blij maken met iets ouds als een foto. Dat er nog veel verhalen volgen… veel plezier en een mooie reis

  2. Wat leuk om jullie reis zo te volgen, met die mooie verslagen en foto’s.
    Wij genieten daar van echt super mooi.
    Heel veel groetjes en heel veel plezier met het vervolgen van jullie reis.

  3. We hebben weer genoten van jullie verhalen! Jullie mail komt binnen en gaat natuurlijk door naar Petri. Vervolg is ons gesprek over jullie ervaringen en de verwondering over het land waar jullie fietsen.

    1. Leuk dat jullie het er ook onderling over hebben en dat we zo een inkijkje kunnen geven in waar we zijn en wat we beleven. Je reactie was trouwens wel doorgekomen, maar ik moet accorderen omdat de reacties anders vollopen met spam …..

  4. Vind jullie fietskleding ook bijzonder passend bij de omgeving! Uitstekende keuze! Mooi verhaal ook weer, geniet!

    1. Speciaal ervoor uitgekozen! Nee, dat niet, maar de wind is nog vrij koud, dus dat betekent dat we onze hardshells aan hebben en die zijn mooi blauw. Naarmate het wat warmer wordt word ik eerst zwart en daarna blauw/groen/roze, en Wilchard zwart. De temperatuur schijnt vanaf morgen weer flink te zakken, dus voorlopig blijven we blauw, denk ik ….

  5. Wat is het weer geweldig om jullie belevenissen mee te beleven! Ik kijk nu al uit naar het volgende verslag.

  6. Hoe mooi weer! Wat een beleving voor die mensen, met die foto’s !
    Prachtig! Geniet maar weer lekker verder!!

  7. Weer mooie foto’s en wat een mooi gebaar van jullie om de foto’s af te geven. Kun je zien dat er toch nog mensen zijn die dankbaar zijn en met iets kleins gelukkig kunt maken!!

  8. behalve het fietsen is het voor mij “een feest der herkenning”!
    gezellig elkaar gisteren elkaar ff te horen per app.

    lieve groet en geniet ze !!!

Comments are closed.