Yurts en nog meer yurts

In Toktogul hebben we een rustdag. Toktogul ook. Het is zondag en 63% van de markt is dicht. Zo ook het gros van de restaurantjes. We lopen wat rond, doen een wasje en doen rustig aan. De twee fietsdagen hierna zullen wat zwaarder worden, want dan moeten we een pas over die 2250 meter hoger ligt.

De eerste fietsdag omhoog is het weer prachtig weer. En de eerste 20 kilometer gaan zo eenvoudig en snel dat ik voorstel om vandaag maar meteen door te fietsen. Enerzijds omdat ik denk dat we het kunnen, maar belangrijker omdat de weersvoorspellingen morgen regen aangeven. Het kritieke punt gaat tijd zijn, want omhoog gaat niet zo hard. Maar mocht het niet snel genoeg gaan, dan kunnen we altijd nog omdraaien en terug rijden naar het hotel op 41 km. We besluiten bij dat hotel te beslissen wat we doen. De weg volgt een riviertje met smeltwater en klaarblijkelijk staan hier lekkere kruiden en bloemen waarmee bijen honing maken, want de bijenkasten en honingstalletjes tieren welig.

Bij het hotel aangekomen hebben we 41 van de 65 km klim erop zitten, en 1/3 van de hoogte. Het is nog vroeg, half 12, dus we besluiten door te fietsen.

Iets verderop is een mooi parkeerplaatsje waar we kunnen picknicken. Er staat ook een vrachtwagen die onder reparatie is met twee aanhangers met watermeloenen. Als we vragen of we er een kunnen kopen, kan daar geen sprake van zijn. Die krijgen we gewoon mee. Terwijl we de genieten van de meloen die we tot onze verbazing helemaal op krijgen, komen de chauffeurs een voor een even kletsen. Of het allemaal goed gaat en of we geen problemen hebben met de politie. Corruptie is hier volop aanwezig, en er staan regelmatig politiecontroles die iedereen staande houden in een poging het salaris aan te vullen. Dat heet, iedereen behalve ons. Wij zwaaien, lachen vriendelijk en rijden door. Ze weten waarschijnlijk ook niet echt wat ze met ons aan moeten. Geen problemen met de politie dus.

We rijden door, en de vallei waarin we stijgen wordt breder. Dat betekent ook dat er ruimte komt voor yurts. Waar de vorige keer toen we hier reden nog sneeuw lag, staan nu de yurts met hun paarden. Er zijn wel schapen en wat koeien, maar de paarden hebben de overhand. En alles wat van paardenmelk gemaakt kan worden wordt verkocht. Supervers.

De laatste 6 km worden opeens een stuk steiler. Dat weet ik me ook nog te herinneren van de vorige keer, toen we hier afdaalden. Hier wordt ook duidelijk dat mijn spieren en conditie flink zijn verbeterd. De vorige keer was de weg omhoog een stuk minder steil en hoefden we maar de helft van de hoogtemeters. Toen hing ik het laatste stuk regelmatig hijgend over mijn stuur. Nu fiets ik rustig naar boven. Ik heb geen moment last van spieren of adem, terwijl die 6 km gemiddeld 7% zijn, en zing zelfs af en toe. 

Boven aangekomen trekken we snel wat extra kleren aan en maken ons klaar voor de afdaling van 1000 meter in 60 km, waar we uiteindelijk 2,5 uur over doen. 

Ook de andere kant van de pas is compleet anders. Geen sneeuwlandschap, maar weides met gele, paarse en blauwe bloemen, yurts en paarden. De tranen stromen over mijn wangen terwijl we afdalen. God, wat is het mooi.

Ook hier kun je overal weer paardenmelkartikelen kopen. Voor de stadsmensen uit Bishkek een uitgelezen kans om even een selfie te maken met een yurt op de achtergrond. En natuurlijk wat kymyz of kurut in te slaan.

We stoppen weer bij het VIPhotel langs de snelweg en eten een hapje. De 127 km met 3 thee- en 1 meloenstop hebben 12,5 uur geduurd. Maar wat een mooie uren.

Schuin tegenover het hotel zit een moskee. In het zuiden van Nederland zit er tegenover iedere kerk een café, maar hier zit het кафе nog dichterbij, en wel op de begane grond. 

 

De volgende ochtend blijkt dat de weersvoorspellingen uitkomen. Het regent en is grijs. Als het droog is hangen we de tassen aan onze fietsen. Maar ze zitten er nog niet op of de hemel breekt open.

We wachten even af, maar als het alleen maar harder gaat regenen, besluiten we er een leesdagje van te maken en checken weer in in onze kamer. Een goede beslissing, aangezien het maximaal een uurtje droog is.

De volgende ochtend is het grijs en donker, maar droog, dus we stappen op de fiets. Het is nog koud, zo ’s morgens vroeg, en ik twijfel er zelfs even aan om handschoenen aan te trekken. De eerste 10 km gaan nog over de snelweg, maar dan slaan we rechtsaf en zijn we al het verkeer in één keer kwijt. En ook het asfalt. 

Langzaam komt de zon tevoorschijn en stijgt de temperatuur. We rijden een vallei in, langs een snelstromend riviertje. Het is weer prachtig.

Als we in een van de twee dorpjes die we in de 68 kilometer van vandaag passeren bij een winkeltje icetea en snickers kopen, wordt het verschuldigde bedrag uitgerekend op een telraam. Het meest fascinerende is dat ze het totaalbedrag overtypt op een rekenmachine zodat wij ook weten wat we moeten betalen.

In Kyzyl-oi stoppen we bij dezelfde homestay, waar we na bijna twee maanden nog worden herkend. 

Damira, de vrouw des huizes heeft het druk, want er komt een groep van 16 man lunchen. Dat komt goed uit, want wij kunnen zo ook meteen mee eten.

In de middag trekt het weer dicht en regent het weer. Gelukkig is het de volgende ochtend prachtig weer. Dit stuk van de route behoort namelijk, gebaseerd op de heenweg, tot onze favorieten, wat ook nu bevestigd wordt. Je kunt hieronder wel zien waarom.

De laatste 17 kilometer tot Chayek zijn over asfalt, grotendeels gloedjenieuw. Ook hier blijft het mooi.

We zijn ook weer even getuige van de winkelbevoorrading hier. Deels zijn dat gewoon bestellingen die door busjes worden geleverd, maar soms stopt er ook een personenwagen vol brood, vlees of wat dan ook. En soms is het iemand die op zoek is naar een nieuwe afnemer, zoals nu. De auto ligt vol t-shirts, jurkjes, potloden, schriftjes, plakband en dergelijke, en de winkelierster kijkt of er wat van haar gading bij zit. In dit geval ruilen wat schriften, t-shirts en jurkjes van eigenaar.

Ook de volgende dag is het weer prachtig weer. En dat komt goed uit, want dit stuk van de route hebben we wel al gefietst maar nog niet gezien. Op de heenweg leden we hier kou in een sneeuwstorm, en kon je net een paar meter voor je uit kijken. We passeren dan ook herkenningspunten zoals een winkeltje waar we onze handen enigszins hebben ontdooid en het buiten werking gestelde tankstation waar we onze regenbroeken hebben aangetrokken. 

Dit keer zien we wat we de vorige keer hebben gemist. Een weidse vallei waar we doorheen fietsen, regelmatig een fraai kerkhof en af en toe een dorpje. 

Na een kilometer of 20 komen we twee Nieuw-Zeelanders tegen. Ze zijn eind zestig, schatten we, en ook op de fiets. Afgelopen nacht hebben ze gekampeerd, en ze maken er vandaag een relaxed dagje van want ze stoppen in Chayek, 20 kilometer verderop dus. Qua leeftijd kunnen we dus voorlopig nog wel even doorfietsen!

Tijdens onze theestop trapt een Belgisch busje met daarin Joost en Lotte op de rem. Zij zijn in februari uit België vertrokken en gaan vanuit Kirgizië via Kazachstan, Rusland en Mongolië naar China. Met toch nog even een detour via Tajikistan. We kletsen een hele tijd, en wisselen gegevens uit. Zij zijn misschien tegelijkertijd met ons in Almaty, en dan kunnen we mooi bijkletsen op een terrasje.

We stoppen na bijna 50 km in Jang-Arykh. Onze homestay heeft wifi, en een douche en toilet binnen. Meer dan we hier hadden verwacht. Nou ja, de wifi moet nog betaald worden door haar man in Bishkek, dus die doet het niet, en het water in het dorp is afgesloten dus helaas ook geen douche en behelpen met het toilet doorspoelen. Ach, we hebben een dak boven ons hoofd en krijgen te eten, dus we hebben het prima. Na een wandeling door het dorp blijken de wifi betaald en het water weer aangesloten.

’s Ochtends fietsen we weer vrolijk omhoog. De eerste 20 kilometer gaan bergop, de laatste 60 naar beneden. De vorige keer hebben we die 20 kilometer omhoog (toen omlaag) behoorlijk kou geleden, nu trekken we wel nog even een jasje aan als we naar beneden zeilen maar dat is meer omdat we nat gezweet zijn. 

In Koshgor nemen we een rustdag voordat we weer naar het Issyk-kul meer fietsen. Onze fietsen kunnen, hoe toepasselijk, in een container.

One thought on “Yurts en nog meer yurts

Comments are closed.