Balletje balletje

Tegen de muur van onze bungalow staan twee fatbikes, van onze buren. En ietsje na ons komt er nog een fietser aan. Dan blijkt dat toeval wel of niet bestaat (kies zelf maar), want als ik ga kennismaken hebben we dat al eerder gedaan, een maand of anderhalf geleden. Carolyn ging toen naar Myanmar en wij niet. En nu zijn we buren.

We blijken alle vijf in dezelfde richting te fietsen. Carolyn pakt net na Vientiane de trein naar Bangkok, vanwaar ze terug naar huis vliegt. Jakub en Dasha hebben drie jaar in Nieuw-Zeeland gewoond en fietsen nu via Zuidoost-Azië terug naar Tsjechië, waar ze vandaan komen. De komende dagen is de kans dan ook groot dat we elkaar nog vaker gaan zien.

Wij vertrekken als eerste, als de wolken nog voor ons raam hangen. We kunnen de bergtoppen in de verte wel al zien, en als we een half uur onderweg zijn zien we ook waarom. Er hangen alleen wat wolken laag in het dal, en naarmate we klimmen zien we ze onder ons oplossen.

Het is prachtig zonnig weer, maar niks warm. De eerste 14 km hebben we daar geen last van, want we gaan omhoog en dat betekent zweten. Bijna alle 788 geklommen meters verliezen we weer in de 15 km erna. En koud dat het is! Snel onze jasjes aan, die weer uit mogen na de lunch, want dan mogen we weer dik 1000 meter de hoogte in. Gelukkig zijn zowel beide klimmen als de afdaling van vandaag wel lang maar niet steil. We gaan met zo’n 5% omhoog en omlaag, en dat is prima te doen.

In Kiewkachan komt al vrij snel na ons Carolyn aanfietsen, en als we ons in de middagzon zitten te warmen ook Jakub en Dasha. Tja, er is hier maar één voor fietsers geschikte weg en overnachtingsplekken zijn er de eerst 150 km niet al te veel, dus het is prettig dat we het onderling goed kunnen vinden. Na een vroeg avondeten kruipen we al snel in onze slaapzakken, want het dekentje alleen is echt niet warm genoeg.

’s Ochtens kun je onze adem zien, dus voorzien van drie lagen kleren stappen we op de fiets. De zon staat nog laag, maar hij schijnt wel. De wind die ’s nachts is opgestoken heeft ervoor gezorgd dat de lucht stralend blauw is. In de afdaling is het nog flink koud, maar in de klim kunnen de jassen weer uit. Gelukkig zit de afdaling van vandaag pas na de lunch, en dan is de temperatuur goed bijgetrokken. Aan de overkant van de vallei steken grillige bergtoppen de hoogte in, en we genieten.

Het is deze week feest. In Laos wordt door een specifieke stam, de Hmong, nieuwjaar gevierd, en iedereen heeft de zondagse kleren aan. Sommige mannen, maar met name de meisjes en ongehuwde vrouwen hebben zich in kleurige klederdracht gehesen en zien er feestelijk uit. Onder de klederdracht zien we regelmatig hoge hakken, zelfs een paar in het zilver. Op verschillende plekken staan twee rijen tegenover elkaar en er wordt onderhands een bal gegooid die bovenhands wordt opgevangen. Vanuit traditie moet het een stoffen bal zijn, maar we zien regelmatig ook een tennisbal door de lucht suizen. De deelnemers zijn grotendeels deelneemsters, maar af en toe staat er ook een jongeman tussen. Google leert, dat het hier om pov pob gaat, hét verkeringsritueel bij de Hmong. Zij mogen niet binnen hun eigen groep trouwen, maar omdat de dorpen klein zijn en het jaar gevuld is met ervoor zorgen dat de rijstoogst kan worden binnengehaald, is het moeilijk om een geschikte Hmong te vinden met wie je de rest van je leven door wil brengen. Tijdens het nieuwjaarsfeest komen verschillende dorpen bij elkaar en kan er geflirt worden. Dat doe je dus door een balletje over te gooien. En als je de bal laat vallen, moet je een stukje van je outfit aan de tegenpartij geven, vaak een zilverkleurig muntje. Je kunt dit dan weer terug krijgen door een liefdeslied te zingen, waarmee je de ander het hof maakt. Dan is het dus zaak om die bal bij de juiste jongen op de grond te laten stuiteren. Wilchard doet natuurlijk even mee, tot hilariteit van allen. Dit was voordat we de betekenis van het ritueel kenden. Hij zal toch niet per ongeluk iemand ten huwelijk hebben gevraagd?

We eindigen vandaag bij bungalowtjes aan de rand van warmwaterbaden, en we nemen een heerlijke duik. Fijn om weer even te badderen, en bovendien lekker warm. Vandaag is de laatste dag met zijn vijven, hierna hebben we allemaal andere plannen. We eten gezellig samen, totdat het echt te koud wordt.

De volgende ochtend begint voor Wilchard met nog een badderpartij in de warmwaterbaden, en daarna stappen we op de fiets. Om 200 meter verderop te stoppen. Want oh, wat is het prachtig. Vandaag is, na de twee klimdagen, een relaxed dagje. We fietsen dan wel dik 80 km, maar dat is voor een groot deel naar beneden of vlak(kig). We beginnen met bergtoppen die naast ons de hemel in stijgen, en eindigen in het karstgebergte van Vang Vieng, waar we tussen de bergen door fietsen.

Aangekomen in Vang Vieng is het even schakelen. Tot 2012 werd hier flink gefeest en kon je er iedere harddrug krijgen die je wilde. Dit, in combinatie met het zogenaamde tubing (in een grote band de rivier afdobberen) en veel alcohol heeft tot wat sterfgevallen geleid en in 2012 is er hard opgetreden en een einde gemaakt aan de harddrugs. Tubing, wiet en veel drank zijn er nog steeds, waardoor hier veel vakantiegangers heen komen om te feesten. Binnen het uur zien we een jongen met alleen een boxershort, een meisje met alleen een t-shirt (jawel, echt alleen een t-shirt) en mensen met flessen bier over straat lopen. Niet zo ons ding, zeg maar. Gelukkig hebben we een guesthouse helemaal aan de rand en maken we van het nachtleven helemaal niks mee.

Wij stappen op onze rustdag op, jawel, de fiets. En rijden een rondje in het karstgebergte aan de overkant van de rivier. Hier merken we dat we de afgelopen dagen zijn verwend, want het landschap is mooi maar we kunnen er bijna niet van genieten vanwege de belabberde weg en het stof dat opgeworpen wordt door de langsrijdende buggies. Die zijn dan weer met name gevuld met Chinezen en Zuid-Koreanen, de westerlingen huren een brommertje en soms een fiets.

We passeren, naast tig grotten, uitzichtpunten waarvoor je een karstberg op moet en blue lagoons waar je kunt drinken, ook wat dorpjes. En ook hier wonen hmong, want er is nog een nieuwjaarspartij aan de gang waar druk wordt overgegooid. Naast de opgestelde balwerpende rijen is er een klein soort braderie met vlees op stokjes, een springkussen, wat kraampjes met kleding en twee goktafels. Hier worden dobbelstenen met figuren erop gegooid en kun je door geld op tekeningen te leggen, raden welke beeltenis boven komt. Is het de kikker of de krekel? Het gros van de gokkers is onder de twaalf en aan de stapel geld van de dobbelaar te zien wint ook hier de organisatie.

Terug in het hotel blijken Dasha en Jakub ook gearriveerd. We gaan samen het stadje in en eten gezellig met uitzicht op de bergen. Alhoewel Wilchard en ik elkaar absoluut nog niet moe zijn is het leuk om ook weer eens wat andere gespreksstof te hebben en te horen hoe anderen hun reis beleven.

Vanuit Vang Vieng fietsen we in twee dagen naar Thailand. De eerste 60 km gaan nog wat op en neer, maar daarna wordt het vlak. Even wennen. Onderweg komen we wel nog een verrassing tegen, die we ruiken voordat we hem zien. Een houtskoolfabriek. Die hadden we hier nu niet meer verwacht tegen te komen.

De grens zijn we vlot over. Tot onze verrassing krijgen we een visum voor 30 dagen waar we er 15 hadden verwacht. Blijkbaar zijn de visumregels weer veranderd, en dit keer in ons voordeel. Die 15 dagen zouden voor onze doortocht naar Cambodja voldoende zijn geweest, maar dit geeft net wat extra speelruimte.

De laatste 100 km waren al een heel verschil in rijkdom met het berggebied van Laos, maar Thailand is weer een stapje verder. Goedgevulde supermarkten, gebouwen met meerdere verdiepingen, winkels en heel veel eten eten eten. In Laos waren de hotels goed en het eten prima, maar die keuze is toch ook weer even fijn.

11 thoughts on “Balletje balletje

  1. Wendy en Wilchard, Rien en ik wensen jullie beiden een zeer gezond, gelukkig en liefdevol 2018 toe. We genieten elke keer weer van jullie mooie verhalen en foto’s van jullie geweldige reis en fietservaringen. Wij hopen vooral dat jullie ervaringen een geweldige mooie belevenis blijf en dat we nog lang mee mogen genieten van jullie tochten. Heel heel heel heel veel plezier en geluk in den vreemde.

  2. Het is steeds weer een plezier om jullie berichten te lezen. Wat een schrijf talent. En vooral wat is de wereld toch mooi!
    Fijne feestdagen ??

  3. Ik heb weer geweldig genoten van het verhaal en vooral van de foto’s!
    Wat heerlijk zo’n flirtspel! Wat mooie klederdrachten!!
    Geniet maar weer lekker van alles!
    Gr.tante Tien!

  4. Wat een prachtige foto’s weer, jaloersmakend.
    Gezellige kerstdagen en voor over een paar dagen een gelukkig en gezond 2018.

  5. Wat een prachtige foto’s maken jullie en wat moet dit een indrukwekkende reis zijn.
    Vanuit Reuver wens ik jullie mooie Kerstdagen en voor 2018 mooi fietsdagen samen.

  6. Prachtige foto’s weer. Wij waren ook in die feestweek 5 jaar geleden in Laos en hebben erg genoten van de mooie klederdrachten en dat suffe balspel! En die mooie karst gebergtes heerlijk! Misschien zien we jullie nog in Thailand wij fietsen hier ook nog een maand? Zou gezellig zijn.

  7. Mooi , die klerendracht van de meisjes . Leuke manier om aan een partner te komen , Ik zal Sofie de optie laten lezen.De komende weken weer vele mooie kilometers in Thailand. Groetjes

  8. En weer geweldig mooie foto`s , super om weer de andere fietsers te ontmoeten.
    Nog veel bijzondere fietsdagen.

Comments are closed.