De voorlopig laatste kilometers in Azië

Vanuit Nahin rijden we richting de doorgaande weg naar Vientiane. Het is een highway, maar dan stel je je al snel iets voor met meerdere rijbanen en veel verkeer. De 13 is gewoon een weg zonder gescheiden rijstroken waar regelmatig wat verkeer langs komt, met name bussen. Druk is het zeker niet. Maar voorlopig moeten we er eerst maar eens zien te komen, en daarvoor mogen we de laatste meters klimmen. We worden goed uitgezwaaid want het gaat steil omhoog, tot wel 14%. Boven aangekomen heb je uitzicht op de toppen van enkele karstbergen.

Eenmaal op de 13 aangekomen blijft het landschap verrassenderwijs mooi. Ik had verwacht dat we in de wat vlakke Mekong delta zouden fietsen, maar we rijden nog een hele tijd in de uitlopers van de bergen.

Daarna is het definitief afgelopen met het op en af. De Mekong komt in zicht en die blijven we grofweg volgen. Soms zien we hem, maar meestal niet.

In vier dagen fietsen we op ons gemak naar Vientiane. Aangezien de 13 niet heel spannend fietsen is hebben we genoeg tijd om terug te blikken op de afgelopen 11 maanden.

De mooiste overnachting? Dat is gemakkelijk. Tajikistan, bij het gezin van Dalei waar we schandalig werden verwend en werden opgenomen in de familie. Absoluut geen luxe, want we sliepen op matrassen op de grond en het toilet was achter in de tuin, maar ontzettend warm. Letterlijk en figuurlijk.

Het vervelendst fietsen? Die is eenvoudig: India. We waren er simpelweg in het verkeerde seizoen waardoor het niet te harden was zo heet en vochtig was het. Al onze energie ging op aan het op temperatuur houden van ons lichaam, waardoor er niets over bleef om te fietsen.

Het saaist fietsen? Ook niet moeilijk. Cambodja van Siem Reap naar Phnom Penh. Vast een mooi gebied als de rijst nog geoogst moet worden en alles groen is, maar niet toen wij er waren.

De grootste verrassing? Maleisië en het zuiden, westen en noorden van Thailand. Beide waren eigenlijk delen van de route die we niet zo snel als bestemming gekozen zouden hebben, maar waar we doorheen moesten om van Sumatra in Laos te komen. We wisten dan ook niet echt wat we konden verwachten, maar wat hebben we genoten. Hele afwisselende, rustige fietswegen, leuke steden, af en toe rechtstreeks vanaf de fiets een duik in zee, heerlijk eten en met name in Maleisië veel beesten. Super dus.

De mooiste fietsomgeving? Zonder twijfel met stip op één Tajikistan. Ja, fietsen op hoogte is zwaar, maar wat was het ongelooflijk mooi. De mensen en het landschap hebben een onvergetelijke indruk achter gelaten.

Het gemakkelijkst fietsen? Thailand. We moesten hier in het noorden regelmatig steil omhoog, maar de wegen waren goed, de hotels waren van prima kwaliteit voor weinig geld, je kon overal lekker eten, onderweg waren er voldoende winkeltjes om wat te drinken of te snoepen te kopen en vergeet vooral de tosti’s van de 7Eleven niet.

En waar zouden we nog eens naar terug willen? De Indiase Himalaya, alhoewel dat niet echt terug is, want we zijn er nu niet geweest. En verder Tajikistan, Kirgizië, Sumatra, Thailand en Maleisië. Een hele reeks dus. We sluiten dan ook niet uit dat we hier nog wel een keer rond zullen fietsen, maar dan hopelijk wel met China ertussen.

Onderweg hebben we tientallen markten bezocht. Wilchard kon zich mooi uitleven met fotograferen, ik kon me vergapen aan alle heerlijkheden die lagen opgestapeld. De mooiste, en alle drie heel anders, waren die van Bukittingi en Istaravshan en de veemarkt van Karakol.

Maar voorlopig fietsen we nog in Laos. Zo’n 30 km voor Vientiane, de hoofdstad, begint er wat meer verkeer te komen maar verdubbelt ook het aantal rijstroken. Het blijft dus relaxed fietsen. En ook de stad in rijdt het prima. Er is natuurlijk wel wat meer verkeer, maar het voelt eerder als een provinciehoofdstad dan als de hoofdstad van het land.

In het hotel stellen we prioriteiten. Eerst een duik in het zwembad. Wat is dat heerlijk bij veertig graden. Dit vervolgen we met een bezoek aan de Scandinavische bakker voor een broodje tonijn. Binnen, in de airco. Pas daarna klimmen we weer op onze fietsjes voor de laatste kilometers hier, die ons naar een fietsenmaker brengen die ons kan voorzien van fietsdozen. De dozen zijn niet al te groot maar uiteindelijk past alles net. Onze eerste tuktuk deze reis gaat dan ook, met fietsdozen, van fietsenmaker naar het hotel. Nu nog wat tape om alles dicht te binden en klaar is klara.

Dat betekent dat we nog een kleine drie dagen hebben om heel weinig te doen. Vientiane is niet de meest bruisende stad die er bestaat, maar heeft wel een gemoedelijk sfeertje. We lopen wat rond, bezoeken wat markten en tempels en laten ons de verscheidenheid aan eten goed smaken. En verder is het toch vooral lekker niks doen, al dan niet in het zwembad.

Op één bezoekje na. Omdat er zoveel onontplofte clusterbommen te vinden zijn, zijn er in Laos verschillende organisaties actief die zich bezig houden met ofwel het ruimen van die mijnen ofwel de zorg voor slachtoffers.

We brengen een bezoek aan het informatiecentrum van COPE, wat staat voor Cooperative Orthotic and Prostatic Enterprise, een non-profit organisatie die als doel heeft mensen met een mobiliteitsgerelateerde handicap te helpen hun leven weer op te bouwen door toegang te bieden tot revalidatiediensten. Een hele mond vol. Denk aan rolstoelen en protheses plus de begeleiding die nodig is om hiermee om te leren gaan, zowel fysiek als psychisch. Ze beperken zich niet tot slachtoffers van mijnen, maar bieden aan iedereen die bijvoorbeeld een prothese nodig heeft hulp en financiering als de desbetreffende persoon zelf de middelen niet heeft.

Mocht je meer willen lezen, ga dan naar de website van COPE.

En dan, als afsluiting van dit deel van de tocht, nog wat cijfers.

Aantal kilometers gefietst 17.516 km
Aantal dagen onderweg 337 dagen
Aantal dagen gefietst 249 dagen
Langste dag 173 km, in Kazachstan, van Uzinagash naar Kordai
Kortste dag 21 km, van Batken in Kirgizië naar Isfara in Tajikistan
Gemiddeld bedrag per dag €33,30
Duurste land Maleisië, gemiddeld €45,00 per dag
Goedkoopste land Tajikistan, gemiddeld €28,13 per dag
Steilste hellingpercentage 21%
Totaal aantal spiderman/batmantenues 6.568
Totaal aantal frozenjurkjes 7.125
Totaal aantal voetbalshirtjes 61.813

Zo, en nu twee weken de kou in.

19 thoughts on “De voorlopig laatste kilometers in Azië

  1. Een mooie terugblik, hou de herinneringen in ere! Kom veilig in NL aan, wie weet zien we elkaar!

  2. Beste Wilchard & Wendy, aan het einde van dit deel van jullie grote reis, mijn complimenten voor jullie informatieve en mooie verslaglegging de afgelopen maanden. Het was telkens weer een feest een nieuw bericht van jullie in de mailbox aan te treffen. Ik kijk al weer uit naar jullie volgende reis.
    Goede thuisreis gewenst en hartelijke groet, Chrit van Rensen

  3. Geweldig die feitjes. Zo te lezen zijn die 11 maanden goed bevallen. Waar beginnen jullie na de stop in ons eigen landje?

  4. Dag Wilchard en Wendy, wat een prachtige foto’s weer. Fantatisch dat jullie dit durven en doen. Wat een levenskunstenaars!

  5. Het waren geweldige verhalen en mooie foto’s, we hebben er van genoten. We wensen jullie een goede terugreis.Tot ziens!

  6. Leuk die opsomming Wendy ! Wat een getallen. Vooral de voetbalshirtjes?
    Ik kijk uit naar 13 maart. !
    Tot dan Marjolijn

Comments are closed.