Over pontjes en bruggen

We blijven twee dagen op Don Khone, het eiland in de Mekong, en doen bijzonder weinig. Wilchard staat op wanneer hij wakker is en drinkt op ons terrasje aan de Mekong een kopje koffie of twee, totdat ik het ook prima vind om op te staan en we samen een kopje koffie drinken op datzelfde terras. We trekken nog even een trui aan, zo in de ochtend is het nog niet al te warm. Op de rivier varen bootjes voorbij met kinderen die naar school gaan en toeristen die het eiland verlaten. Er gaat een enorme rust uit van de omgeving hier.

Het kopje koffie wordt gevolgd door een uitgebreid ontbijt. Ze hebben hier zelfs echte kaas, waar we een plakje extra van kopen omdat we die wel heel heerlijk vinden na tien maanden. Het enige dat ontbreekt zijn de prikkers met Cambodjaanse vlaggetjes.

Verder kletsen we vooral, met elkaar en met Jakub en Dasha. Met deze twee Tsjechen hebben we een tijd geleden in Noord-Laos drie dagen dezelfde route gevolgd en toen bleek dat we zo’n beetje rond dezelfde tijd op de eilanden zouden zijn hebben we onze plannen op elkaar afgestemd. Zij gaan naar Cambodja en wij noordwaarts, dus dit zal voorlopig de laatste keer zijn dat we ze zien. Het is leuk om elkaar weer te ontmoeten en een heel klein beetje te ondernemen. Veel is hier sowieso niet te doen, het verblijf hier bestaat vooral uit relaxen en genieten van de omgeving. Dit wordt ook duidelijk als je kijkt naar de activiteiten die worden aangeboden: fietsverhuur en kano- en boottochtjes. Volgens de aankondiging is de sunset kajak tour met name geschikt voor mensen die van kajakken en zonsondergangen houden. Goh. Het mooiste lijkt ons het boottochtje naar de pinautomaat. Jawel, dit is een bestaand tourtje. Nu liggen daar 3 betaalautomaten bij elkaar die het alledrie in ieder geval toen wij er langs fietsten niet deden, dus dat wordt dan ook nog een tourtje met een onverwachte ontknoping.

De eerste dag bezoeken we een van de vele watervallen hier. De weg ernaartoe is leuk. Don Det is het eiland waar we met de boot zijn aangeland en daar hadden we een beetje het gevoel in een tropisch vakantiepark beland te zijn. Het ene guesthouse wordt gevolgd door het andere en waar geen guesthouse zit is wel een restaurant of barretje gevestigd. Hier heb je één straat waar alle hotelletjes aan zitten en verder is het landbouw, struiken of huizen waar mensen nog gewoon van het land en de visserij leven. Natuurlijk verdient het merendeel van de bewoners zijn kleefrijst met toeristen (hotel, restaurant of vervoer), maar er wordt ook gewoon geleefd en dat zien we op weg naar het water.

Daar aangekomen steken we een hangbrug over en komen we uit bij de Mekong. Hoog is de waterval niet, breed wel.

Bij de brug staan nog drie fietsen van mensen die duidelijk ook op de fiets onderweg zijn. Sowieso komen we hier in Laos weer behoorlijk wat fietsers tegen. In het huisje naast ons zit zelfs een Nederlander met ook een Santos. En onderweg naar het hotel zijn we twee vrouwen tegen gekomen die al zes maanden met vier jonge kinderen onderweg zijn en onderweg zelf les geven. Stoer hoor.

Op de tweede dag lopen we na eenzelfde langzame start de andere kant op. Hier is het prima lopen maar een stuk minder leuk: alleen maar struiken. We komen uit bij een strandje aan de Mekong, draaien om en lopen terug. Daar zitten Jakub en Dasha al aan de lunch, dus wij gaan erbij zitten en doen verder ook niets meer. Twee dagen die met recht het etiket rustdag verdiend hebben.

De volgende ochtend vertrekken de Tsjechen en de Santosrijder al vroeg richting Cambodjaanse grens. Wij doen weer rustig aan en pakken de boot van half elf naar het vasteland. Als we in willen stappen wacht ons een verrassing. Aan boord zitten twee Fransen die we eerder al in Kampong Cham, Kratie en op het eiland zagen. Grappig dat we een heel andere manier van reizen hebben maar elkaar toch blijven tegen komen. Aan hen danken we de foto hieronder.

Een korte fietsdag brengt ons naar het grootste eiland van de 4000 eilanden. Ze tellen volgens mij wel iedere graspol die boven water steekt mee om aan die 4000 te komen, maar het zijn er inderdaad wel veel. Op Don Khong is het aantal toeristen fors lager en ben je ook heel snel uit het rijtje hotels. Hier is Laos weer gewoon Laos en geen toeristenenclave.

De laatste 13 km op de eilanden waarmee we de volgende dag beginnen zijn verhard. We vertrekken een half uur voordat school begint en onderweg passeren we dan ook hordes kinderen in schoolpak op brommer of fiets. Ze lopen zelden. We zien zelfs een jongen van een jaar of 10 die zijn zesjarige broertje achterop de fiets naar school brengt: broertje achterop laden, zelf opstappen, 16 keer trappen, fiets uit laten lopen, afstappen en broertje afladen. School is namelijk de buurman. Maar wij kunnen natuurlijk niet anders dan iedere poging te fietsen toejuichen.

Op het eind van het eiland wacht ons weer een oversteek met een veer. Gelukkig is het er dit keer één dat door de bevolking zelf gebruikt wordt en dat betekent dat één van de eisen bij de selectie was dat je er een brommer op moet kunnen rijden. Hij is zelfs van een zodanige grootte dat er een brommer, twee fietsen, drie passagiers en de veerman op passen, en al staand met onze fiets aan de hand varen we naar de westoever.

Daar wacht ons een geweldige route. Over gravelwegen die heel af en toe verhard en vaker erg hobbelig worden rijden we noordwaarts over de oever van de Mekong. Onderweg passeren we dorpjes, veel kinderen die een combinatie van sabaidee en hello roepen en ons toch eigenlijk maar eng vinden, en evenveel volwassenen die ons van harte welkom heten.

De teller voor meisjes met frozenjurkjes staat inmiddels op 6.853 en die voor jongetjes met batman- dan wel spidermantenue, inclusief cape, op 6.214. We hebben geen jongetjes in frozenjurkjes gezien maar wel twee meisjes in batmanpakje. De score voor voetbalshirtjes, ongeacht geslacht, ligt op 58.983. Waarvan 2 Nederlandse, dat is wel eens anders geweest.

We komen weinig verkeer tegen, en gaandeweg wordt duidelijk waarom. Regelmatig moeten we een bruggetje over, en ze zijn allemaal smal en van uitzonderlijke kwaliteit, uitzonderlijk goed of uitzonderlijk slecht. Bij een wat breder riviertje mogen we nog een keer een pontje op. Het is een soort sloep waar net een brommer, twee fietsen en vier mensen oppassen, en het riviertje is zo smal dat de bootsman niet een motor start maar ons voorttrekt langs een koord.

De laatste zeven kilometer zijn weer over asfalt en we eindigen in Champasak. Onderweg zijn we een stel Franse fietsers en een Nederlander tegengekomen en bij het eerste hotel waar we een kamer bekijken zitten twee Amerikaanse fietsers die morgen de andere kant op rijden. We zijn weer in een land met weinig route opties, en daarmee is de kans op het ontmoeten van andere fietsers groter.

Het hotel waar de twee Amerikanen verblijven is prima maar meer dan drie keer zo duur als we tot nu toe in Laos betaald hebben, dus we kijken verder. In het hotel dat we uiteindelijk kiezen zien we twee bekende gezichten. We ontmoeten het Franse stel dat ons inmiddels de foto’s gestuurd heeft voor de vierde keer en drinken met hen een biertje. Dat is een passende afsluiting na een lange, stoffige maar fantastische dag.

We doen hier in het zuiden even rustig aan en nemen weer een rustdag. Champasak is niet al te groot en bijzonder rustig maar kent wat mooie gebouwen en tempels, dus in de ochtend lopen we gewoon lekker door het dorp.

Hier is het Wilchards beurt om naar de kapper te gaan. De tondeuse staat op standje dienstplicht dus voorlopig even geen kapper voor Wilchard meer.

In de middag fietsen we naar Wat Phou, een khmer tempel die hier tegen de berg is aangebouwd. Via trappen omgeven door frangipani bomen klimmen we omhoog naar het hart van de tempel en hebben we een mooi uitzicht over de laagvlakte waar de Mekong stroomt.

We rijden naar Pakse, en dit is de meest eenvoudige fietsdag in lange tijd. Niet dat de rest enorm zwaar is, maar we fietsen vandaag nog geen 40 kilometer over ontzettend goede weg en met de wind in de rug. We vinden een klein guesthouse en gaan op zoek naar een pinautomaat waar we geld kunnen krijgen. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Anderhalf uur en een stuk of 12 pinautomaten verder hebben we de hoop al opgegeven als we opeens, zo’n beetje waar we begonnen, toch nog een ATM tegen komen die het doet. Het is toch een fijner gevoel voldoende geld op zak te hebben, aangezien we niet weten wat we de komende dagen tegen gaan komen.

7 thoughts on “Over pontjes en bruggen

  1. Wat heerlijk om weer zo’n verhaal te lezen! Fijn dat jullie ook samen op foto’s staan! En dan die man op de brommer met een kind op de arm, heerlijk om te zien! Ik heb weer genoten!
    Gr. Tien.

  2. Geweldige foto’s en verhalen weer. Leuk ook om jullie samen op een foto te zien ;-). De foto van het gezin (?) op de brug met allebei een kind en vrolijk gezicht is een enorme uitvergroting waard. Genieten jullie nog lekker, dan geniet ik weer mee.

  3. Wat een heerlijke geniet etappe was dit voor jullie! De prachtige foto’s brengen weer zo veel fijne herrinneringen boven! Geniet nog even van Laos!

  4. Erg mooi, vooral die ruïnes maken hele mooie plaatjes. Verder vraag ik me steeds af wie de fotograaf is die jullie op de fiets telkens onderweg tegen komen. ?

    1. In dit geval de Tsjechen (brug) en Fransen (bootje) en wat willekeurige voorbijgangers (wij plus Tsjechen). We hebben een statief maar gebruiken dat veel te weinig (als in bijna nooit) omdat we er niet aan denken.

  5. Wat geniet ik weer van jullie blog! Wat een prachtige foto’s. Wellicht hebben jullie het zelf niet meer door zo mooi het is. Ik vind de aantallen shirts zoals geschreven zeer geloofwaardig. Jullie zien er goed uit. De foto op de brug van jullie samen is geweldig leuk! Wat een enge brugjes om te fietsen, wellicht went het.
    Hier heeft net Sven Kramer de Olympische 5 km voor de derde keer gepakt.
    Tot de volgende blog.

Comments are closed.