Paarden op de steppe

Een van de eerste woorden die we in Kazachstan leren is kipjatok. Dat is Russisch voor heet water en kunnen we gemakkelijk onthouden omdat een kip tok zegt.

Ze schrijven hier ook alles met andere letters. Sommige letters zien er hetzelfde uit als bij ons, sommige zien er hetzelfde uit maar zeg je anders en weer andere letters kennen wij helemaal niet. Zo is Нора Nora en Каат is Kaat. Dus het ziet eruit als Hopa, maar het is Nora. Kaat heeft het hier wat gemakkelijker. Wilchard ziets er helemaal gek uit: Вылшард.

Als je hier hallo wil zeggen zeg je privjet of assalaamu alaikum. En als je weg gaat zeg je pakka pakka of nozvedenja.

En voor ons is het gemakkelijk dat dit hetzelfde is in de eerste drie landen waar we zijn. Die hebben namelijk allemaal een eigen taal, maar we kunnen ons ook met Russisch redden. Dat is wat hierboven staat. Een beetje zoals wanneer oma An en opa Huub tegen elkaar Limburgs praten, maar tegen jullie Nederlands.

Gelukkig kunnen we in Kazachstan goed eten. Ze hebben hier pizza, net zoals in Italië, alleen smaakt hij wat anders. Verder hebben ze de hamburger uit Amerika overgenomen en de döner kebab uit Turkije. Maar ze hebben hier ook heel eigen gerechten. Overal staan barbecues. Die gebruiken ze om shaslik te maken: aan een grote pen roosteren ze verschillende soorten vlees. Het bekendst is hier de lagman. Dat zijn noedels in een pittig rood sausje met wat vlees.

Verder hebben ze heel lekker brood, en zagen we op de markt zelfs iemand hele dunne pannenkoekjes maken.

Het is hier heel leeg. Kazachstan is supergroot, maar er wonen maar weinig mensen. Waar wij fietsen zien we bergen met sneeuw en onder aan de bergen hele grote grasvelden of lege vlaktes.

We doen ons best om eenhoorn Isabella te vinden, maar tot nu toe is dat niet gelukt. Wel zien we heel veel paarden die los rondlopen op de grasvelden en soms de weg oversteken. En er zijn heel veel herders met kuddes geiten en schapen. Die herders zitten dan weer op een paard.

Ook zagen we heel veel marmotten. Als je stil bent hebben ze niet in de gaten dat je er bent en voelen ze zich veilig. Ze komen dan uit hun holletjes gekropen om met elkaar te spelen.
Die marmotten zagen we toen we op weg waren naar de Vallei van de Kastelen. Die noemen ze hier zo omdat de rotsen lijken op kastelen. Kijk maar eens goed naar de foto hieronder. Vinden jullie dat ook?

Pakka pakka, tot de volgende keer!