Logeren bij Dinara

Dalei woonde in een klein dorpje. De tweede plek waar we bij mensen logeren hebben we al 2 uur gefietst en helemaal geen huis gezien. We zijn ook heel hoog, en dat betekent dat je moeilijker kunt ademen, een beetje alsof je ademhaalt door een rietje. Probeer maar eens.

Midden in dat lege land staat een huis met daarnaast een stal en wat vervallen gebouwen. 

Daar woont Dinara met haar man, haar twee zoontjes en haar dochtertje.

Madina, 4 jaar

Mohommed (10 jaar) en Mahammed (5 jaar)

Je komt het huis binnen in een smalle gang, waar iedereen zijn schoenen uittrekt. Hier in Tajikistan vinden ze het namelijk vies om met je schoenen binnen te lopen, en ook bezoek moet op kousenvoeten. 

Rechts ligt een kamer die ze als opslagruimte gebruiken en waar wij mogen slapen. Links is de kamer waar ze wonen. Er staat een groot fornuis dat ze brandend houden met gedroogde dierenpoep. Dat is ook meteen de verwarming. Het is dan wel juni, maar ’s avonds sneeuwt het hier nog een beetje, dus het is best koud.

De kinderen hebben met zijn drietjes een koffer met speelgoed. Poppen voor Madina en dinosaurussen en blokken voor de jongens. Als ze een moter horen rent iedereen naar het raam om te kijken of het een auto of een motorfiets is. Dat hoeft niet heel vaak, want de hele middag komen er 5 auto’s en 1 motor voorbij. 

Rond 7 uur komt vader thuis van zijn werk. Hij is herder, dus hij heeft zijn kudde schapen en geiten bij zich. De jongetjes helpen om de dieren in de stal te krijgen. Daarbij halen ze ook kattekwaad uit. Ze proberen op de schapen te rijden en vangen een lammetje. Totdat papa vindt dat het genoeg geweest is.

Als het werk gedaan is eten we een hapje. We krijgen rijst met aardappels, rijstepap en een kop geitenyoghurt, met brood en thee. Ze hebben niet veel, maar dat wat ze hebben delen ze met ons. Superlief.