Fotoverhalen

Photography is the story I fail to put into words. Destin Sparks

Na tig blogs van Wendy, een blog van mij. Wees gerust, Wendy schrijft leuker en het blijft dus bij deze ene blog.

Bijna 20 jaar geleden ben ik me wat fanatieker met fotografie gaan bezighouden. Ik ben achtereenvolgens lid geweest van Fotoclub Dongen, FG de Huiskamer en Collectief Brabant. Ik heb in die jaren veel geleerd. Niet alleen over techniek of het bewerken van foto’s met Photoshop, maar meer nog het leren kijken naar foto’s. Het heeft me bewuster gemaakt van mijn omgeving tijdens onze eerdere reizen en ook nu ben ik overal bewust aan het kijken wat ik om me heen zie.
In de tussentijd merk je ook steeds beter wat je ligt en ook wat je niet ligt. Ik heb gemerkt dat ik een zwak heb voor zwart-wit foto’s, hoewel ik me wel realiseer dat soms foto’s toch wel wat kleur nodig hebben. Daarnaast heb ik een sterke voorkeur voor harde contrasten (een beetje te hard?) en donkere foto’s met veel zwarting (een beetje te donker?).

Ook voor wat betreft de onderwerpen is mij inmiddels duidelijk geworden waar mijn hart ligt: straatfotografie is populair gezegd ‘echt mijn ding’. Foto’s met interactie met mensen!

A thing that you see in my pictures is that I was not afraid to fall in love with these people. Annie Leibovitz

Wellicht vraag je je af waarom er geen zwart-wit foto’s te zien zijn in de blog. We hebben afgesproken dat we daar uitsluitend kleurenfoto’s voor gebruiken. Met deze blog ga ik eenmalig verwijzen naar een locatie waar meer foto’s te zien zijn, die niet zozeer bedoeld zijn voor het schetsen van een reisavontuur, maar voortkomen uit fotografie als hobby. Wel een kleine waarschuwing: het zijn heel veel foto’s na een jaar, dus als je ze allemaal wil bekijken, keer dan een paar keer terug …. Vanaf nu zal ik mijn gemaakte foto’s op deze pagina toevoegen. Helaas wordt vanuit hier niet automatisch een link verstuurd als er iets nieuws staat, dus als je geïnteresseerd bent zul je af en toe zelf moeten kijken. Mocht je de link kwijt zijn, hij zit op de site op een logische plek: onder het kopje Foto’s vind je Wilchards Foto’s.

Om een indruk te krijgen vind je hieronder van elk land maximaal 5 foto’s. Een soort samenvatting.

Kazachstan

In Kazachstan was het nog behoorlijk koud begin april. Op de markt zaten vrouwen met dikke jassen te vernikkelen in de kou. Niettemin vonden ze het erg leuk om op de foto te gaan. Een toerist zagen ze in dit piepkleine dorpje waarschijnlijk niet al te vaak…..

Landschappen zijn soms beter weer te geven in kleur, zelfs al zijn het ingetogen kleuren. Om de grootsheid van een landschap enigszins weer te kunnen geven is het wenselijk om iets in beeld te hebben, waarvan iedereen de omvang kent, zoals bijvoorbeeld een persoon, een dier of een huis. Daarmee krijg je gevoel voor de schaalgrootte. In dit geval een fietser dus ….

Voor meer foto’s van Kazachstan, klik hier.

Kyrgysztan of Kirgizië

Als je straatfotografie of het fotograferen van mensen leuk vindt, zijn markten een dagelijkse kost. Veel mensen die allemaal in hun eigen omgeving zitten en hun dagelijkse bezigheden uitvoeren. Het is vaak erg gemakkelijk om met mensen contact te leggen en met een beetje geluk is er ook nog mooi licht ook.

Het is vaak verrassend om te zien wat er zoal verkocht wordt en hoe dit gepresenteerd wordt. Eieren worden per stuk verkocht en gewoon meegenomen in een plastic zakje.

De vele veemarkten zijn een unieke ervaring. Erg levendig, veel beesten, veel mensen en nog ouderwetse taferelen voor Nederlandse begrippen: “handjeklap”.

Naast markten zijn lokale restaurantjes unieke gelegenheden voor een amateurfotograaf. Bij een “wegrestaurant” is onderstaande foto gemaakt.

Op markten is een deel altijd ingericht voor eten, waarbij een heleboel restaurants naast elkaar zitten. Deze vrouw vond het prima om op de foto te gaan.

Voor meer foto’s van Kirgizië, klik hier.

Tadzjikistan

In Tadzjikistan was de Pamir Highway een belangrijk stuk om te fietsen. Ruige, lege landschappen op hoogte met passen, sneeuw en heel af en toe een dorpje.

De dag naar Karakul hing er een flinke bui in de lucht, met sneeuw en onweer. Met een keer schuilen onder het grondzeil van onze tent hebben we het er droog vanaf gebracht. De donkere lucht heeft ons wel de hele dag achtervolgd.

De volgende dag hadden we een rustdag gepland. In the middle of nowhere, de laatste plaats in Tadzjikistan voor de grens met Kirgizië. Karakul is een klein dorpje met allemaal laagbouw huizen, tegen de Chinese grens, waarvan je de prikkeldraad aan de overkant van de weg ziet lopen. Het hele dorp was ’s ochtends bedekt met een dun laagje sneeuw.

Het laatste deel tussen Tadzjikistan en Kirgizië over de Pamir Highway is een enorme leegte op hoogte (boven 4000 meter). Het is een immens landschap, waar je jezelf erg klein voelt, maar waar je de hele dag omgeven wordt door de meest fantastische landschappen. Groots, dat is de beste betiteling voor het immense landschap, zonder bebouwing, zonder mensen, zonder verkeer. Het bestaat nog, gelukkig!

In Isteravshan, een plaats ten noorden van de hoofdstad Dusjanbe, bevindt zich een grote markt. Voor een deel is deze markt vergelijkbaar met alle andere markten: groente en fruit, vlees, brood en hardware (kleding, keukenspullen e.d.). Er is echter een steegje, waar het mistig lijkt. Dikke rook stijgt op uit grote schoorstenen, waaronder overal grote BBQ’s te vinden zijn. Het winkelende publiek, vaak nog in traditionele kleding of hoofdtooi, vindt zijn weg ertussendoor.

We hebben veel gereisd, niet alleen afgelopen jaar, maar ook in de jaren ervoor. We hebben daarin enorm veel vriendelijke en gastvrije mensen ontmoet. Tadzjikistan is daar geen uitzondering op, eerder een voorbeeld voor de rest van de wereld. Met zoveel warmte ontvangen worden, als je plots ergens voor de deur staat om te overnachten, is ons verder alleen in Armenië overkomen. Het voelt zo warm! Daarom nog een foto van een zoontje van Dinara, Mohammad, die helemaal blij was toen vader met de schapen thuis kwam. Door dit gezin zijn we enorm gastvrij ontvangen. Voor ons echt onvergetelijk!

Voor meer foto’s van Tadzjikistan, klik hier.

India

Na Centraal-Azië hebben we onze weg vervolgd naar India. Het klimaat heeft ons daarbij niet geholpen, waardoor we er maar twee weken zijn geweest en er ook weinig hebben gefietst. India is echter een paradijs voor elke fotograaf die mensen/straatbeelden wil fotograferen. Ondanks de korte tijd, toch nog 5 foto’s, dit keer zonder al teveel toelichting.

A portrait is not made in the camera but on either side of it. Edward Steichen

It’s one thing to make a picture of what a person looks like, it’s another thing to make a portrait of who they are. Paul Caponigro

Als je mensen fotografeert in India is het vaak heel boeiend om ook een stuk van de omgeving te laten zien. Er hangt van alles aan de muur en het is mooi om te zien dat deze meneer nog rustig zit te lezen om kwart voor 5 in de middag ….

Onderstaande oude vrouw werkt, woont en leeft op een paar vierkante meter achter een gordijntje. Veel plek is er niet, maar op de achtergrond is wel nog zichtbaar met wie ze haar leven gedeeld heeft.

The best thing about a picture is that it never changes, even when the people in it do. Andy Warhol

We passeerden tijdens een wandeling een ruimte waaruit redelijk wat geluid kwam. Bij nadere inspectie bleek het een naai atelier in een kelder te zijn. De heren stonden spontaan allemaal op om mij te begroeten, en zoals meestal in India, zijn ook zij vervuld met trots dat ze op de gevoelige plaat worden vastgelegd.

Voor meer foto’s van India, klik hier.

Indonesië

Periodiek moeten wij er aan geloven: naar de kapper. We ondervinden weinig hinder van het feit dat we de lokale taal niet beheersen en de mensen daar geen Engels spreken. Een van de weinige momenten waar het wel een rol speelt is bij de kapper. Het is elke keer weer spannend om onze haren te laten knippen. We kunnen niet of nauwelijks uitleggen wat we willen en het is niet meer te corrigeren (op korte termijn) als de schaar er wat te hard ingaat. Om te fotograferen daarentegen is het altijd leuk om bij een kapper binnen te kijken. De variatie is groot in “kapsalons”, variërend van een spiegel tegen een boom tot een nette zaak. Fijn voor de fotograaf is altijd de spiegel.

Een koranschool waar we op de fiets voorbijkwamen. Fotograferen was geen enkel probleem, maar mij werd wel verzocht om niet verder te komen dan de drempel van de deur vanwege mijn korte broek….

Overal waar je kunt kijken wordt gegeten of eten klaargemaakt. Vaak in karretjes die rondgeduwd worden. Bijgaand een foto, genomen door de ruit van het karretje, nog licht aangeslagen van het verse eten dat bereid is.

Af en toe is het leuk om af te wijken van de dingen die je meestal fotografeert. Het is leuk om wat te experimenteren. Langs de kust hing een lijntje op een boot, waar verse visjes gedroogd werden om later opgegeten te worden.

The picture that you took with your camera is the imagination you want to create with reality. Scott Lorenzo

In de tropen vind je veel kokosnoten. Niet voor niets wordt gesproken over “bounty” eilanden. Van de kokosnoot is met name de kokos interessant. Op vele plekken, met name op de markt staan machines, waarmee de kokos uit de noot geschraapt kan worden. De kokosnoot wordt doormidden gekapt en wordt met twee handen stevig tegen een roterend deel geklemd, waardoor de kokos lostkomt en in het rond springt.

Voor meer foto’s van Indonesie, klik hier.

Maleisië

Wij wisten weinig van Maleisië en hadden in het verleden weinig behoefte om daar naartoe te gaan. We zijn volledig langs de westkust van zuid naar noord gefietst en zijn allebei positief verrast. Met name de waterlandschappen, vaak langs de kust, en de aanwezigheid van (water)varanen, die je elke dag langs de kant van de weg kon spotten, was een groot genoegen.

Langs zee fietsten we over een klein pad, gedurende een periode langs een soort waterkering (zandzakken?). In het gebied ertussen waren mensen op zoek naar kleine dieren die de zee achtergelaten had. De symmetrie in deze foto, die alleen doorbroken wordt door de bomen, spreekt mij erg aan.

Photograph: a picture painted by the sun without instruction in art. Ambrose Bierce

Waterlandschap langs de kust.

In een chinese tempel troffen we vroeg in de ochtend mediterende monniken. Symmetrie en lijnen in de foto versterken het beeld van de rust die er uitging van de omgeving.

If the photographer is interested in the people in front of his lens, and if he is compassionate, it’s already a lot. The instrument is not the camera but the photographer. Eve Arnold

We zijn deze reis niet in China geweest, maar hebben vaak het gevoel gehad dat we wel in China waren. In alle landen in Zuidoost-Azië waar we gereisd hebben, troffen we veel chinezen. Chinezen die er van oudsher al wonen, chinezen die wegen aanleggen (fantastisch asfalt om te fietsen), Chinese fabrieken, Chinese restaurants, chinees schrift. De foto hieronder is een close-up genomen in een Chinese tempel.

Op bezoek in een mangrovebos, bleek snel dat de muggen mijn benen wel als een lekkere versnapering zagen. Wendy is verder het mangrovebos ingelopen en ik ben bij de ingang blijven wachten. Veel apen en een aantal apen met kleintjes. Mijn tijd vloog voorbij.

Voor meer foto’s van Maleisië, klik hier.

Thailand

Elke dag is weer een verrassing. Je weet nooit welke mensen je ontmoet en wat je precies gaat zien. Het is elke dag weer afwachten en dat maakt reizen ook zo leuk en zeker als je dat op een rustige manier op de fiets doet. We fietsten door een mooi natuurgebied met heel veel rubberbomen, toen we plotseling toen we thee aan het drinken waren wat geluid uit een naburige hal hoorden. Bij nadere inspectie bleek het een rubberfabriek. Indrukwekkend mooi.

Het geloof speelt in vrijwel alle landen een grote rol. In Centraal-Azië hebben we voornamelijk gereisd in een gebied waar de islam de leidende godsdienst was. Er zijn, zo hebben we gemerkt, wel verschillende varianten van elke godsdienst. Zo merkten we weinig van de Ramadan en was er overal alcohol verkrijgbaar. Het laatste is waarschijnlijk de Russische invloed die zich laat gelden. In Indonesië was men nog steeds overwegend islamitisch, en veelal wat strenger in de leer. In Thailand kwamen we voor het eerst in een overwegend boeddhistisch land.

Het boeddhisme is niet alleen zichtbaar door de aanwezigheid van monniken, die ook nog elke ochtend met een bedelnap de straat opgaan om in hun levensonderhoud te voorzien. Ook zie je vele, vele tempels de hele dag en zijn er grotten, waarin vele boeddha beelden hun thuis vinden. Onderstaand de mooiste die we gezien hebben.

My life is shaped by the urgent need to wander and observe, and my camera is my passport. Steve McCurry

Onderstaande de trein die over de brug rijdt in Kanchanaburi. Dit is de bekende brug over de River Kwai, van de gelijknamige film. Met name het museum in deze stad was erg indrukwekkend. In de reflectie aan de onderkant van de trein is de brug en het water onder de brug nog te zien, waardoor de foto voor mij wat specialer wordt en niet meer “zomaar een passerende trein” is, ook al neemt de plaats een dominante rol in in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog aan het Oostelijke front.

In het noorden van Thailand zijn er nog dorpen te vinden waar de zogenaamde Longnecks wonen, bekend vanwege de grote hoeveelheden ringen om hun nek. Toerisme is hun enige inkomstenbron. Voor een mensenfotograaf een leuk uitstapje.

Voor meer foto’s van Thailand, klik hier.

Laos

In Laos hebben we twee keer gefietst, eerst in Noord-Laos en de tweede keer in Zuid-Laos. Ze waren heel verschillend. In het noorden veel Chinese invloeden, bergen en het was armer.

In de bergen was het nog koud in de ochtend. Voor de houten en rieten huisjes, waar je zo tussen de planken door kon kijken, zaten overal mensen zich in de vroege ochtend op te warmen aan kleine houtvuurtjes. Als je langsfietste rook je overal vuurtjes.

Op de markt in de vroege ochtend was deze mevrouw in een donker hoekje kippen aan het slachten. Het licht trof mij direct.

In Noord-Laos zijn we bij een weversdorpje geweest. Hoewel er dagelijks toeristen over de vloer komen, blijft hun levensstijl authentiek en zijn ze nog dagelijks aan het weven, mede om de doeken aan toeristen te verkopen.

I love the people I photograph. I mean, they’re my friends. I’ve never met most of them or I don’t know them at all, yet through my images I live with them. Bruce Gilden

Scholen zijn altijd een dankbaar foto object. De onderwijzers zijn vriendelijk en gastvrij, de kinderen in eerste instantie verbaasd en ze worden steeds vrijer en losser. Het onderwijs gaat hier nog iets anders dan wij het gewend zijn. Een leraar heeft een stokje, er staat wat op het bord en wat hij/zij aanwijst wordt hardop geschreeuwd door de hele klas. Ook ik heb het stokje een keer overgenomen en de hele klas bleef gewoon hardop roepen wat ik aanwees (denk ik). Opvallend is trouwens de vrijwel volledige afwezigheid van boeken (en nee, die zijn hier niet vervangen door computers). Hier en daar hebben ze een invulschriftje.

Voor meer foto’s van Laos, klik hier.

Cambodja

In Cambodja hebben we, naast de toeristische hoogtepunten zoals Angkor, veel lokale markten bezocht.

Onderstaande man ontmoette ik vroeg in de ochtend op de markt. Toen ik vroeg of ik een foto van hem mocht maken, zette hij zijn hoed nog even goed…

Character, like a photograph, develops in darkness. Yousuf Karsh

Elke ochtend gaan de monniken op pad met hun bedelnap om eten te verzamelen. Omdat de zon al snel hoog aan de hemel staat, beschermen ze zich met een paraplu, meestal in een kleur (geel, oranje, rood) die mooi past bij hun gewaad.

Een keer iets heel anders. Op de markt zie je vaak hele mooie patronen van opgestapelde groenten en fruit, vissen etc. Wat minder vaak zie je dit bij vlees of kip. In dit geval vond ik het patroon zodanig mooi dat ik de foto in dit overzicht heb opgenomen.

Kinderen zijn een dankbaar object voor de straatfotograaf. Vaak nieuwsgierig, een tikkeltje bang maar altijd ontwapenend.

Voor meer foto’s van Cambodja, klik hier.

16 thoughts on “Fotoverhalen

  1. Wilchard, onwaarschijnlijk goed – stuk voor stuk. Het licht. De treffende beelden. Maar ook de rust, misschien wel jouw rust, die je door de beelden heen voelt. Ik blijf kijken. Dank vooral ook voor de bijschriften, ik zeg ook: uitgeven of exposeren. Of allebei. Of gewoon lekker doorgaan!!!

  2. Waanzinnig mooi die foto’s. Als ik jou was, Wilchard, dan zou ik serieus overwegen om je/jullie mooiste foto’s van deze reis in een boek te bundelen en uit te geven (al dan niet met de toelichtende tekstjes erbij). Ik weet zeker dat er genoeg uitgevers zijn die dat boek maar al te graag zouden uitgeven. Ook omdat deze foto’s echt het verhaal van jullie wereldreis vertellen. Echt gaaf!

  3. Wat een geweldige mooie portretten van mensen in zwart wit. Top fotografie en ook geweldige mooie beschrijvingen en verhalen. Ook daar heb ik met genoegen naar gekeken. Ben benieuwd naar jullie volgende ris en reisverslagen.
    Ik wens jullie een heel mooi verblijf in ons koude kikkerlandje.
    Groetjes van Rien en mij.

Comments are closed.