En nog steeds lekker aan het fietsen

Vandaag onze eerste bui, gelukkig wel pas nadat we waren aangekomen in Dilian. Toen we hier 7 jaar geleden waren regende het hier ook, dus deze plaats is vanaf nu onlosmakelijk verbonden met nattigheid.

 

Vanuit Noyemberian, waarvandaan ik de laatste mail verstuurde, hebben we eerst een tijdje de grens met Azerbeidzjan gevolgd. We werden gewezen op tanks, kregen een kogel te zien en mochten even niet fotograferen want militair gebied (dat hadden ze wel iets eerder moeten zeggen, want Azerbeidzjan staat bij mij gewoon op de foto). Het zijn bepaald geen vriendjes. Dat wisten we wel, maar dat we zo dicht langs de grens zouden fietsen was ons even ontgaan. Er is geen directe dreiging, maar wel spanning. Het lijkt mij in ieder geval geen pretje om in die omgeving te wonen. Lijkt me stressvol. Wellicht wen je eraan, het is immers geen oorlog, maar ik kan me toch niet voorstellen dat je er helemaal niets van voelt. Je merkt sowieso dat Armenië zich maar een klein landje voelt temidden van dreiging. 100 jaar geleden natuurlijk de genocide en daarop volgende diaspora, nu Turkije, Azerbeidzjan en Georgie. Niet dat er problemen zijn tussen Georgie en Armenië, maar wel tussen Georgie en Rusland, en Armenië is economisch zwaar afhankelijk van Rusland. Enfin, als je hier fietst merk je er eigenlijk niets van.
NB: Dat gezegd hebbend, enkele maanden nadat we terug in Nederland waren braken er opnieuw gevechten uit aan de grens. Vreemd om te bedenken dat je hier net gefietst hebt.

 

Die grens met Azerbeidzjan lag trouwens precies tussen 2 bergen in die we over moesten. Het was een mooie maar zware fietsdag. Aangekomen in Ijevan hebben we lahmajun (platbrood met lansgehakt) en natuurlijk een biertje gegeten op een terras aan het water En verder wat rondgelopen. ’s Avonds op datzelfde terras te eten besteld. Geen Engelse kaart en 0 Engels van de serveerster, maar we konden een hamburger bestellen. Net na mijn opmerking ‘dat kan eigenlijk niet fout, want dat is overal hetzelfde’ kregen we een broodje leverworst voorgeschoteld. Was lekker, maar net niet wat we ons ervan hadden voorgesteld ?.
Vandaag wat later vertrokken want een relaxt fietsdagje. 35 km omhoog, maar niet steil.

 

Morgen mogen we een pas over, dus dat betekent 15-20 km flink klimmen. Niet gevolgd door een daling, want dan zijn we op een hoogvlakte. De beloning van de afdaling krijgen we dus pas wat later …