Toch niet nog 2 daagjes fietsen

Die twee daagjes uit het vorige bericht werden er uiteindelijk 1. Na fors te zijn gestegen kregen we de beslissing om ofwel de hoofdweg te volgen ofwel rechtsaf te slaan, een iets slechtere weg die in eerste instantie ook nog wat verder omhoog zou gaan. Gezien de hitte kozen we ervoor om de hoofdweg te volgen. Het hotelletje dat ik had gevonden lag dan wel nog voor de hoofdweg en we zouden er dus niet langs komen, maar in onze onschuld dachten we dat er langs de hoofdweg nog wel een aantal hotelletjes zouden liggen. Wrong! Afgezien van een bordeel of 3 (waarvan 1, om onbekende redenen, in the middle of nowhere bovenop de pas) kwamen we niets tegen. En gezien onze afwezigheid van Armeens en Russisch en het langs de hoofdweg wat mindere enthousiasme om te helpen, zijn we uiteindelijk maar doorgefietst naar Yerevan en hebben we de twee dagen in 1 dag gefietst. De laatste 50 km waren meer fietsen om het fietsen dan om het reizen, dus minder leuk. Ook al omdat we gewoon de snelweg naar Yerevan volgden. Het was wel niet erg druk en goeie ondergrond, maar toch minder mooi dan wanneer je op de wat minder drukke wegen fietst. En de parallelle route die ik had uitgezet zorgde voor te veel kilometers, dus die konden we nu helaas niet nemen.
Maar met name het eerste deel (t/m de afdaling) waren geweldig: overal weer mensen langs de kant van de weg die wijn dan wel fruit verkochten. Extreem veel watermeloenen ook. Een mannetje waar we enkele abrikozen wilden kopen bleef maar dingen weggeven, van betalen was geen sprake. Op een gegeven moment liep hij zijn tuin in om ook nog wat gedroogd fruit te halen. Voelt enerzijds heel fijn, maar ook een beetje vervelend. Wij hebben het al zo goed en hij heeft het al zo zwaar. Dat was dan ook het moment om te vertrekken. Verderop kregen we nog een paar stukken watermeloen.

 
 
 
 

Yerevan is weer even wennen na de rest van Armenië. Hier zitten duidelijk de Armeniërs met geld. We hebben hier lekker rustig aan gedaan. Wat superleuk was, was dat Amalia toen ook in Yerevan was. Dus we hebben lekker een hapje gegeten met haar en haar zus Armenuhi.
De laatste dag kwamen we begin van de middag terwijl we ergens zaten te eten nog iemand tegen met een fiets. Hij zag er, volgens Wilchard, Europees uit, en dat bleek ook zo te zijn. Een Zwitser die om en nabij hetzelfde als wij ging doen, maar dan met een klein stukje Georgië erbij. Konden we mooi nog wat tips geven en onze fietstocht in het kort overdoen 🙂

 

Armenië is absoluut een land waar ik graag nog een keer zou fietsen!