Een Rotterdamse Roemeen

Vanochtend een uitgebreid ontbijt in de tuin. Een goede start dus. De eerste 15 km gingen over smalle weggetjes tussen velden uitgebloeide zonnebloemen en uitgebloeide mais. Geel en zwart overheersten in een golvend landschap.

Na een bakske koffie met een bekertje yoghurt op het terras van een supermarkt sloegen we links een weggetje in dat al snel afdaalde naar het Donaudal. Een mooi rustig weggetje, ook na de afdaling, niet in het minst door de uiterst beroerde wegdek (zelden zo’n treffende naam gehoord: weg dek).

Aan het einde reden we een tijdje over een onverhard dijkje, om uiteindelijk in een dorpje uit te komen waar we weer wat konden drinken.

Daar kwam Wilchard erachter dat er iets mis was met zijn trapper, die zat nl scheef. De eerste met een setje sleutels had echt heel veel sleutels, maar geen die paste. De tweede die wilde helpen keek eens, riep ‘number fifteen’ en liep naar zijn huis om de desbetreffende sleutel te gaan halen. Dat bleek 15 meter verderop te zijn, dus wij achter hem aan. De sleutel paste inderdaad, maar we wilden hem er eigenlijk vanaf halen en opnieuw op zetten maar dat vanaf halen wilde niet lukken. Alles maar gewoon wat vaster gedraaid. Hij bleek in Rotterdam gewerkt te hebben en nog heel fatsoenlijk Nederlands te spreken. Zijn BMW kwam ook uit Nederland,10 jaar geleden gekocht, de sticker van de dealer uit Capelle zat er nog op. De sleutel, die trouwens ook uit Nederland kwam, moesten we meenemen, voor het geval we hem onderweg nog nodig hadden.

Vanuit daar insneltreinvaart over goede weg naar de grens. Er waren geen hokjes voor fietsers, dus we zijn alle auto’s voorbijgefietst en hebben ons net voor de douane tussen twee vrachtwagens gepropt. Even paspoorten laten zien en we konden door.

In Ruse, de grote plaats aan Bulgaarse kant van de grens, toch even een fietsenmaker opgezocht. De schroefdraad in de crank (dat ding waar je trapper aan vast zit) bleek kaduuk, dus nieuwe crank en dat was ook weer opgelost.
Weer op weg naar de route werden we door 5 man geholpen, we wilden namelijk maar niet snappen dat we de autoweg op moesten fietsen en 100 meter verderop midden op de weg een u-bocht moesten maken. Gelukkig was er weinig verkeer, maar het voelt toch gek. Maar niet zo gek als de afslag die we moesten hebben. Stel je voor: gescheiden rijbanen, de ene kant gaat naar Sofia en de andere komt er vanaf. En dan moet je opeens van rijbaan wisselen maar dezelfde kant uit blijven rijden. Dat ging volledig tegen ons gevoel in, maar er was ook een auto die het deed dus vooruit maar. Ging allemaal prima. 

En toen was het ook gedaan met de vlakke wegen, we zijn inmiddels in de heuvels aangeland die uiteindelijk na een paar dagen zullen overgaan in bergen. Wel heel mooi, heel veel tinten geel en bruin met ietsje links een kloof.

We overnachten vanavond in een pensionnetje in Ivanovo. Ook hier weer vol volgens booking.com, maar plek zat. Is toch boeiend.

Lekkere chopska salat (tomaten, komkommer, gegrilde paprika en verkruimelde kaas) met ieder 2 gegrilde hamburgertjes en gekookte aardappelen gegeten. Het lijkt China wel, in die zin dat Engels in het restaurant niet aanwezig was en we even bij andere mensen gekeken hebben wat die aan het eten waren. 

One thought on “Een Rotterdamse Roemeen

Comments are closed.