Groetjes vanuit Pursat

Na jullie gemaild te hebben zijn we de vorige keer lekker gaan eten in een tentje op de hoek: gewokte bief met ananas en rijst. Mjammie. En daarna is het hier al snel gedaan met het nachtleven. ’s Morgens om 6 uur begint het leven ook alweer (als in: is in volle gang), dus ’s avonds wordt het dan niet te laat.
Woensdag zijn we in Kampong Chang gebleven, maar hebben we toch een fietsdag gehad. We zijn via wat achterdoorweggetjes de rode gravelwegen tussen de palmbomen en rijstvelden gaan volgen. Alom hello van de kids die overal en nergens vandaan komen, en verraste volwassenen die toch echt geen blanke hadden verwacht. Erg fraai en relaxed, maar stiekem fiets je toch een kilometer of 40 (nou ja, wij dan weer). Dat is toch niet weinig voor een niet-fietsdag 🙂

 
 
 
 

’s Middags zijn we weer naar de haven gegaan, waar we hoopten op een enorm lekker zakje suikerrietsap. Helaas, waarschijnlijk hadden we hem de dag ervoor genoeg gesponsord, want hij was er niet. Gelukkig is hij niet de enige die dit lekkers brouwt, dus even verder gezocht en gevonden. In de haven ligt een drijvend dorp waar Vietnamezen wonen. Met een roeibootje met roeister zijn we hierdoorheen gevaren. Boeiend om te zien hoe de kleinsten al kunnen zwemmen voordat ze kunnen lopen, en hoe ze daar leven. De huizen liggen op houten vlonders, en in het regenseizoen verhuist het hele dorp een stuk verderop.

 
 
 
 

Vandaag een flinke fietsdag erop zitten van maar liefst 93 km. We zijn vanuit Kampong Chang rechtstreeks doorgereden naar Pursat ipv een tussenstop te maken in Krakor. Met name het deel tot aan Krakor was echt fantastisch. Genoeg dorpjes en plekjes om wat te eten/drinken, weinig verkeer, palmbomen, rijstvelden, karbouwen. En niet te vergeten: hello-ende kinderen. Je vraagt je soms af of ze de hele dag naar de weg zitten te staren, in afwachting van een buitenlander. En zoveel komen er niet voorbij.
Het fietsen ging heel goed, met heel vlak asfalt en dit keer zo goed als geen wind tegen. ’s Ochtends ontbeten (bordje rijst met omelet en iets wat ik niet echt kon duiden) in een stalletje langs de kant van de weg. De eigenaresse moest ook nog wat anders doen, dus de baby van 6 maanden werd aan ons toevertrouwd. Tot onze grote verbazing was hij ook absoluut niet bang, een en al gekraai. Wat de rest van de markt dan weer leuk vond.

 
 
 
 

Morgen reizen we weer verder, en mochten we voor 1 januari geen internet meer tegenkomen: gelukkig nieuwjaar!