Een onverwachte wendying

Als we ’s ochtends gaan fietsen, ziet het nogal donker. We houden het gelukkig nog even droog. De weg is perfect: vlak, glad en weer niet al te groot en druk. Na een kilometer of 20 stoppen we voor onze eerste thee. Het is een drukbezocht stalletje, waar veel mensen een tinnen container laten vullen met de melk die zojuist door een man, die waarschijnlijk een paar koeien thuis heeft staan, is aangeleverd. We proberen meteen of ze dahie (curd, wrongel, smaakt naar yoghurt) hebben. De bestelling komt door, dus we spreken het niet eens zo dramatisch slecht uit.

Net als we weer op de fiets zitten begint het te regenen. We schuilen nog even, maar besluiten al snel om weer door te fietsen aangezien je nauwelijks natter wordt van de regen dan van het zweten. De regen verkoelt enigszins, maar als het gestopt is met regenen is de lucht met vocht doordrenkt.

We zien twee mannen op de weg voor het gebouw van een hoge functionaris. De een heeft een emmertje vast, de ander een bezem. Samen spoelen en vegen ze de koeienflaters van de weg voor het huis. Werkverschaffing, denken we maar. Niet alleen liggen er over een uurtje waarschijnlijk nieuwe, maar ook zal die hoge functionaris waarschijnlijk geen stap buiten de deur zetten en alles met de auto doen, dus de kans dat hij ergens in stapt is nihil.

We zien verschillende ziekenhuizen die een multispecialty hebben. Het lijkt een contradictio in terminis, maar waarschijnlijk betekent het dat ze meerdere specialisten hebben. Verder valt op dat de Indiërs een voorliefde hebben voor afkortingen. Geen idee wat het allemaal betekent, maar zodra er ergens een opsomming staat kost het blijkbaar te veel plaats om woorden uit te schrijven. 

Het asfalt houdt op. Het lijkt alsof er wegwerkzaamheden aan de gang zijn, maar hard wordt er niet gewerkt. Een kilometer of 6 verderop moeten we een smal bruggetje over en landen we midden in een dorpje, en is het asfalt terug. Superleuk om door de smalle straatjes te fietsen. Ik zet de route meestal uit in google maps en probeer als het enigszins kan niet de hoofdweg te pakken. Meestal levert dat mooie routes over rustige weggetjes op, en soms krijg je een bonus, zoals nu.

Soms gaat het ook fout, zoals 4 km verderop. De brug waarvan google aangaf dat die ons naar de overkant van de rivier zou brengen blijkt nog niet af. We draaien dus om en rijden via een heel fraai smal weggetje met af en toe een dorpje naar de snelweg, waar wel een functionerende brug is. 

Het is maar goed dat er af en toe dorpjes zijn, want het begint weer te regenen, en dit keer niet zuinig. Gelukkig staan we al onder het afdakje bij een brommerreparatieplaats te schuilen als de bui in alle hevigheid los barst. Het kleine plasje aan de overkant van de weg wordt in 10 minuten een binnenzee en de blaren staan op het water. Vooruit, dit is iets overdreven, maar niet veel. Die blaren waren er in ieder geval.

Gelukkig duurt de bui niet lang, en als we weer op de fiets stappen besluit een van onze medeschuilers met ons mee te brommen. Hij is net een maand getrouwd, en laat Wilchard al rijdend een foto van zijn vrouw zien op zijn telefoon. Een love huwelijk, niet gearrangeerd, zo geeft hij aan. Hij is zo verguld met de “she’s beautiful” die hij terug krijgt, dat het tonen van de foto plus de reactie herhaald moeten worden, zodat hij het kan filmen. Daar kan hij mooi de blits mee maken als hij vanavond thuis komt.

De snelweg is breed met gescheiden rijbanen. Aangezien het verkeer grotendeels op de rechterrijbaan zit en wij op de vluchtstrook aan de linkerkant, is het prima rijden. We besluiten dan ook op de snelweg te blijven en stoppen als we na 65 km een hotelletje tegen komen in Dayala Chack. 

De laatste fietsdag voor Jammu volgen we de snelweg, en om 11 uur zitten we alweer op onze volgende hotelkamer.

We doen het hier even rustig aan. De temperatuur is gelukkig wel wat lager, maar de luchtvochtigheid zeker niet. Volgens onze weerapp is hij 97%, en dat kunnen we best geloven. Alles kost veel energie. Natuurlijk lopen we wel weer over de bazaar.

We besluiten nog twee extra rustdagen te pakken. Zolang we niets doen gaat het ok, maar na iedere inspanning moeten we bijkomen. Enerzijds het klimaat, anderzijds krijgen we ook niet genoeg binnen. De Indiase keuken is al niet onze favoriet, maar met dit weer moeten we ons echt dwingen om te eten. In Nederland zou dat al lastig zijn, hier helemaal.
Na in totaal dus drie rustdagen, waarin we weinig doen, klimmen we weer op de fiets. Om na een kilometer of zeven te besluiten dat dit hem niet gaat worden. Sterker nog, terwijl we met een fles fanta van twee liter ons vocht aanvullen, besluiten we terug in Jammu te kijken waar in Azië het nu wel aangenaam is en India te verlaten. De komende twee maanden zal het weer hier niet veel veranderen, tenzij je in het hooggebergte zit, en gezien onze reactie op de klimmetjes van niks van vandaag gaat dat hem niet worden.

Een nieuwe bestemming hebben we snel gevonden. Het is vooral een kwestie van elimineren. Voor China krijgen we ook hier geen visum en Zuid-Oost Azië valt af vanwege klimaat. Indonesië is nu wel goed, tot november in het deel waar wij willen fietsen. We gooien de route dan ook om. Het plan was om vanuit Thailand via Laos, Cambodja en weer Thailand af te zakken naar Maleisië en Sumatra, nu beginnen we op Sumatra en eindigen we in Zuid-Oost Azië. Daarna zien we wel weer verder.

We vinden tickets tegen een goede prijs en een vriend van de hoteleigenaar heeft een fietsenzaak, heeft fietsdozen voor ons en stelt zijn personeel ter beschikking om te helpen met inpakken. 

Morgen stappen we op het vliegtuig, maar als je je alvast wat wil inlezen in Indonesië kan dat hier.

15 thoughts on “Een onverwachte wendying

  1. Gewoon eens even wat gelezen. Wat een avontuur! En mooie fotos! Veel succes en plezier in Indonesie!

  2. Wees voorzichtig met het eten, alles wat achter die vliegengordijntjes staat uitgestald is heel pedis…

Comments are closed.