Even omschakelen

Na een reistijd van zo’n acht uur zijn we in Amritsar, India. Waar we voorheen langzaam een ander land binnen gingen, op de fiets, zijn we nu in vliegende vaart, per vliegtuig, in een andere wereld beland. Van de rust, ruimte en droge warmte van Centraal-Azië naar de chaos, overbevolking en vochtige hitte van India. We denken dat we in de eerste twee uur India net zoveel mensen gezien hebben als in bijna 4 maanden Centraal-Azië. Er is altijd geluid (vooral getoeter), en je bent nooit alleen. Onze weerapp zegt dat het 38 graden is, maar dat het voelt als 52.

Ook al vinden we India allebei geweldig, we moeten dus even omschakelen. Maar de ogen van mensenfotograaf Wilchard glinsteren al.

We blijven een paar dagen in Amritsar. De belangrijkste bezienswaardigheid hier is de Gouden Tempel. Het is niet moeilijk te zien waar de naam vandaan komt. Er wordt gezegd dat er 750 kg goud gebruikt is in de gouden laag.

De tempel staat in een grote vijver waar je omheen kunt lopen en waar mensen zich onderdompelen als onderdeel van hun ritueel. Het geheel is ommuurd en een deel van de muur is galerij,  zodat je ook in de schaduw kunt zitten. Bovendien hangen in alle galerijen ventilatoren, wat voor enige verkoeling zorgt. Slecht nieuws voor mensen met een toupetje: alle ventilatoren staan altijd op standje orkaan. In hotels, restaurants, winkeltjes, en dus ook in de tempel. Het electriciteitsnet van Amritsar kan het allemaal niet aan en klapt er geregeld uit. Ieder hotel en restaurant heeft dan ook een generator, zo ook het tempelcomplex.
De Gouden Tempel is het gebedshuis van de sikhs, een bevolkingsgroep die met name in de staat Punjab woont, waar Amritsar in ligt.  

    Aan de basis van het sikhisme ligt het uitgangspunt dat iedereen gelijk is. Het is dan ook onder andere ontstaan als reactie op het kastensysteem in India, waarbij iemand in een bepaalde sociale groep (kaste) geboren wordt en alleen kan ‘promoveren’ naar een hogere kaste door zich netjes aan de regels te houden. In een volgend leven (de meeste geloven in India geloven in reïncarnatie) word je dan lid van een hogere kaste.

    Het ‘iedereen is gelijk’ principe zie je goed terug in en rondom de Gouden Tempel. Iedereen, van willekeurig welk geloof en nationaliteit, is welkom. Er zijn slaapzalen waar iedereen gratis mag overnachten. In de tempel wordt op verschillende plekken gratis water uitgedeeld en iedereen die wil kan deelnemen aan de gratis maaltijd.

    Voor die maaltijden moet je de aantallen niet onderschatten. Per dag worden er 60.000-80.000 mensen gevoed, op feestdagen zelfs meer. Iemand vertelde ons dat er dagelijks 1 miljoen chapatis (zeg maar platte broodjes) worden gebakken.

    Wij zijn een paar keer naar de tempel geweest. Het was er iedere keer druk. Als je ergens langs de kant gaat zitten kun je mooi mensen kijken.

    Tijdens onze tijd in Amritsar brengen we ook een bezoek aan de Decathlon. Dit keer niet om een fiets uit te zoeken, maar om te shoppen voor een lange broek voor Wilchard. Ook die is afgevallen, en in plaats van L-XL wordt het een M. 
    In de stoffenwinkel naast het hotel zetten we de fietsen in elkaar. De dozen waren stevig, ze waren zorgvuldig ingepakt en we hebben ze op het vliegveld ook nog laten wrappen, en die combinatie heeft zijn vruchten afgeworpen: 0 beschadigingen. In een recordtijd van anderhalf uur staan de fietsen weer in elkaar.

    De rest van de tijd in Amritsar lopen we door de smalle straatjes in de oude stad. Hier is altijd wat te zien en te beleven. 

    Mensen zitten in winkeltjes van een paar vierkante meter. Ieder winkeltje is gespecialiseerd, bijvoorbeeld in stoffen, kleding, nepsieraden voor feesten en partijen, goud, zilver of spullen voor in de keuken. 

    Bij de kledingwinkels zitten naaiateliers, soms ook gespecialiseerd, in damesondergoed bijvoorbeeld. 

    En tussen dit alles door zitten theeshopjes, karretjes met verse jus, groenten- en fruitverkopers, lassitentjes (yoghurtdrank, onze favoriet), winkeltjes met zoetigheden en restaurantjes.

    Wilchard maakt weer talloze geweldige portretten.

    In India kunnen ze trouwens, dat moet gezegd worden, heel wat beter tellen dan in Centraal-Azië. Daar moest zelfs voor 10-1 een rekenmachine gepakt worden.  Dat is hier niet nodig, maar een simpele vraag om nieuw toiletpapier leidt tot het volgende tafereel:

    Het jongetje kijkt in de kast. Geen toiletpapier. Dus hij zegt dat hij het zo boven brengt. Als er na 10 minuten nog niet op onze deur geklopt is en we denken dat hij ons vergeten is, gaat Wilchard het nog een keer vragen. Het jongetje kijkt in dezelfde kast. En constateert dat er nog steeds geen toiletpapier in ligt. Een man die bij de receptie zit bemoeit zich ermee. Het jongetje wordt, jawel, naar dezelfde kast gestuurd. Die nog steeds geen toiletpapier bevat. Het jongetje krijgt 20 rupee om een rol toiletpapier te halen en overhandigt de nieuwe rol aan Wilchard. Wij zijn benieuwd wat er gebeurt als een volgende buitenlander om toiletpapier komt vragen, maar horen de deur van de kast al open gaan …..

    Vrijdag de 28e stappen we op de fiets. Ik word bijna omver gelopen door een koe terwijl ik bezig ben met mijn tassen, maar die draait op het laatste moment af. De eerste paar honderd meter zwabberen we een beetje, aangezien we aan het voorwiel geen bagage meer hebben maar dat gewicht wel nog gewend zijn. Gelukkig went het snel. Ook links rijden went rap, tenminste zolang het rechtdoor gaat of de afslag naar links is. Bij afslagen naar rechts of rotondes duurt het wat langer, maar ook dat gaat goed.

    We rijden de stad uit, een spoorovergang over. Die is echter gesloten omdat de spoorbediende te beroerd is de spoorbomen tussen twee treinen in open te gooien. Of misschien is het wel omdat hij anders, bij de chaos die in India ontstaat zodra spoorbomen geopend worden (iedereen wil als eerste erover), niet genoeg tijd heeft ze tussentijds te sluiten. Hoe dan ook, het is nog vroeg en er is nog niet veel verkeer op de weg. Er staan alleen wat fietsers en fietsriksja’s te wachten. Die fietsers zijn wij, de riksja’s zijn degene die niet onder de spoorbomen door passen. De overige fietsers en riksja’s kruipen onder de spoorbomen door, en als het eigenlijk net niet past tilt iemand de spoorboom wel even op. De spoorboombediende kijkt toe.

    Na een minuut of 20 kunnen we door. We rijden de stad uit, en komen terecht op een doorgaande weg met aan weerszijden rijstvelden en bomen, en regelmatig een dorpje. Aan het begin komen ons nog bussen tegenmoet die overladen vol zijn, zowel binnen als op het dak, met forenzen op weg naar hun werk in Amritsar, maar dat is op een gegeven moment ook afgelopen. Er blijven brommertjes, medefietsers en af en toe een bus of auto over. Het wegdek is perfect, mooi glad, en vlak. 

    Na een kilometer of 50 besluiten we te stoppen in een klein plaatsje, Dera Baba Nanak. Volgens de oorspronkelijke planning zouden we nog 40 km doorrijden, maar ik vind het mooi geweest. Het is bloedheet en ik moet na 2,5 week niet gefietst te hebben weer op gang komen. En niets hoeft, dat is het fijne.

    We komen terecht bij het hotel dat bij de sikh tempel hoort. De mannen die ons de weg gewezen hadden komen ons nog achterna rijden om er zeker van te zijn dat we het kunnen vinden. Ze verhuren naast de gratis slaapzalen ook privékamers. Basic maar wel een waaier en eigen douche en toilet voor €2,60, of luxer en met waaier én airco voor €6,80. De fietsen kunnen bij allebei op de kamer, dus we gaan voor de airco.

    Er is niet veel te beleven in het dorp, dus we lopen gewoon wat rond, eten dhal (linzengerecht) met chapati en drinken achtereenvolgens een bananenshake, thee, vers sinaasappelsap en een lassi.

    De volgende ochtend lijkt het flink afgekoeld. Het zweet loopt echter in stroompjes langs mijn gezicht omlaag, dus de luchtvochtigheid is zeker niet afgenomen. We lazen in de blog van iemand die een dikke week voor ons uit fietst dat zij ’s ochtends voor vertrek hun kleren nat maken ter verkoeling, maar dat gebeurt bij ons vanzelf. Door de hoge luchtvochtigheid is het wat heiïg.

    We hebben vandaag een korte dag en stoppen onderweg een paar keer voor thee. Bij de tweede stop krijgen we van een jongen verse yoghurt aangeboden. Heerlijk. Nu nog even uitvogelen bij welk soort shopjes ze die yoghurt hebben, maar dat gaat goed komen aangezien we meteen het hindi woord geleerd hebben.

    Op de route zitten enorm veel scholen, met name privéscholen. Voor willekeurig welke vervolgopleiding of baan zijn de scores bij de examens van extreem groot belang en de concurrentie is enorm, dus ouders doen er alles aan om hun kinderen een voorsprong te geven op de rest. Zo zijn er de privéscholen die beter zijn dan de openbare scholen, maar ook zijn er heel veel instituten en individuen die bijles geven zodat je toch maar vooral goede cijfers haalt. 

    We stoppen bij een openbare school in een dorp op de route. Het is een lagere school, en in totaal telt de leerlingenpopulatie 38 kinderen. Er zijn twee klaslokalen. Dat is niks als je het vergelijkt met de drie(!) enorme gebouwen van drie hoog net buiten het dorp die dienst doen als privéschool.

    Geen idee waarom, maar er is geen mailtje gestuurd toen ik de eerste blog over India publiceerde, dus degene die geïnteresseerd is in cijfertjes over India kan die hier nalezen.
    Op verzoek ga ik ook bijhouden waar we gefietst hebben. Voor India staat dat op deze pagina, in het menu terug te vinden onder route en dan gefietst. Daar staat ook de daadwerkelijk gefietste route in Centraal-Azië.

    21 thoughts on “Even omschakelen

    1. Hi Wendy en Wilchard,

      Eindelijk tijd, liep twee maanden achter, om jullie fantastische verhalen te lezen en prachtige foto’s te zien! Wij liggen met de boot op Vlieland verwaaid en ik heb de hele middag en avond van jullie prachtige en zeer goed leesbare reisverslagen mogen genieten!

    2. wauw wauw en nog eens wauw!
      Zo leuk om te zien dat je voor even was herenigd met je moeder!
      Was vast een warm gevoel!
      Wat een prachtige foto’s en mooie verhalen,moest echt lachen om de toiletrol hahaha.
      De foto’s van de indiaanse zijn zo mooi,ze kijken me echt aan vanaf de pc!
      wij gaan morgen naar Normandië voor een weekje en dan naar de camping voor twee weken,eindelijk ook genieten!
      fiets ze en vooral geniet van jullie verdere avontuur,groetjesssssss!

    3. Heerlijk! Voor ons feest van herkenning. Prachtige rijkdom om te fotograferen. Ieder thema is suc6! We gaan smullen van jullie verhalen!

    Comments are closed.