Fietsen in Marokko – van Erfoud naar Ouarzazate

Na Erfoud sloegen we linksaf, terug richting Ouarzazate.
En nu hebben we dus wind tegen. De eerste fietsdag vanuit Erfoud
merkten we al fat de noordkant dichter bevolkt is. Op de 97 km kwamen
we maar liefst 4 dorpjes tegen waar ook daadwerkelijk iets open was!
Een ongehoorde luxe. In Tinejdad hadden we een fantastisch mooi hotel,
ze hadden een deel van een oude ommuurde dorpskern, qasr, omgebouwd
tot hotel, en dat was erg stijlvol gedaan.

 
 
 
 

De volgende dag begon wat minder, namelijk met een lekke band. Gelukkig
wel weer in de bebouwde kom, dus we moesten even wachten maar toen was
de fietsenmaker ook open. Stel je er trouwens niet teveel van voor,
van zo’n fietsenmaker. De werkplaats is de stoep en achter de roestige
deur bevinden zich achtstehands reservematerialen. Hier kan hij alles
mee, dus ook een band plakken. En dat is maar goed ook, want het
plaksetje en de pompjes die we hebben meegekregen zijn al een jaar of
23 afgeschreven. Hierdoor waren we wel wat later weg dan gepland.
Gelukkig hoefden we maar een kilometer of 60, waarvan de laatste 10 de
Gorges du Todgha in. Het hoogteprofiel had ons al gewaarschuwd dat we
omhoog moesten, maar er zat een wel heel erg steil stuk in. De Gorghes
zelf was indrukwekkend maar ook toeristisch: loodrecht oprijzende
wanden met daartussendoor een riviertje met talloze bordjes ‘verboden
te wassen’ en net zoveel mensen die hun auto of brommer aan het wassen
waren.

 
 
 
 

’s Ochtends bij het ontbijt wist de kelner ons te vertellen dat het
regende. Dat vonden we echt te veel eer voor die drie regendruppels
die per uur naar beneden kwamen, dus we stapten op onze fietsen om de
kloof weer uit te fietsen. inmiddels begon het wat harder te regenen
en toen we aan het eind (of begin) van de kloof waren kwam het gestaag
naar beneden. Uiteindelijk een pickup geregeld en met onze fietsen
achterin en wij voorin naar BBoumalne Dadès. Dit leek een uitermate
geschikt moment om mijn Arabisch weer eens uit de kast te trekken,
maar op mijn vraag of het hier wel vaker regende in september werd de
mobiele telefoon tevoorschijn getoverd en een vriend gebeld, want
naast Frans sprak hij alleen maar Berbers. Gelukkig klaarde het later op de dag weer op.

 
 
 
 

Vanuit Boumalne Dadès reden we de Gorges du Dadès in. Een mooie rustige weg met kleine dorpjes, veel landbouw en flink wat kasba’s.
Ons eindpunt hier was een setje haarspeldbochten die zich in de kloof een weg naar boven baant. Zag er op de foto’s bijzonder mooi uit, in het echt natuurlijk vele malen fantastischer.
Over een heel korte afstand (ik schat een dikke kilometer) maak je een flinke klim, om bovenop begroet te worden door een restaurantje met terras met uitzicht op de haarspeldbochten. Heerlijk. En daarna weer fluks die haarspeldbochten naar beneden en dezelfde mooie route terug en doorfietsen tot Kelaat M’Gouna.

 
 
 
 

In twee dagen fietsten we vervolgens naar Ouarzazate, met een tussenstop in Skoura, waar we de fietsen weer in konden leveren.
Blij aan toe wat betreft de fietsen, want de versnellingen waren met de dag minder geworden. We besloten dan ook om nooit meer een fiets te huren.
Vanuit Ouarzazate pakten we de bus naar Marrakech, waar we nog twee daagjes hebben rondgelopen, om daarna het vliegtuig terug te pakken naar Nederland.