Fietsen in Marokko – van Ouarzazate naar Erfoud

En daar zijn we weer, dit keer vanuit Marokko. Een week geleden kregen
we rond dit tijdstip onze huurfietsen overhandigd. We hadden al een
uurtje of 2 zitten wachten, want ja, het was vrijdag en dan moest er
eerst gebeden worden, gevolgd door een uitgebreide lunch en een
middagdut. Toegegeven , ik kan ze geen ongelijk geven met die siesta,
gezien de temperatuur van een graad of 37 na half 10 in de ochtend. En
ja, wij zijn zo gek om hier te gaan fietsen.

 
 

Het begon al goed op onze eerste fietsdag. Na een kilometer viel
Wilchards derailleur eraf. Gelukkig waren we het dorp nog niet uit,
dus konden we mooi wachten totdat het reisbureautje open ging.
Wilchard haalde tussendoor nog ergens een potje muntthee, en gelukkig
zaten we uiteindelijk rond half 10 weer op de fiets. Inderdaad, bij
een temperatuur van zo’n 37 graden. We proberen steeds bij het eerste
licht, rond 7 uur, weg te zijn, maar op de eerste dag lukte dat dus
helaas niet. Er stonden die dag 72 km op het programma, waarvan 1150
omhoog en 1400 omlaag. Gelukkig waren er onderweg voldoende plekken om
wat te drinken: welgeteld 1. Na zo’n 40 km en net voor de grote
beklimming. Dit was een van de zwaarste dagen (laat vertrokken, de
eerste fietsdag en op 2 dagen na de meeste hoogtemeters) maar we
hebben het gehaald! Wilchard was als eerste boven en kon me vertellen
dat de Duitse groep die van het uitzicht stond te genieten onder de
indruk was: Respekt! En daarna de beloning: 20 km naar beneden en op
het eind, in Agdz, een mooi hotelletje met zwembad waar onze
oververhitte lijfjes in af konden koelen.

 
 
 
 

Wat hotelletjes betreft doen we dit keer wat luxer dan normaal:
regelmatig een zwembad als beloning voor het harde werken. Bovendien
is er in zijn algemeenheid weinig te doen op de plaats van aankomst
(rond de middag, dus veel te heet) en dan is het wel lekker om even in
de schaduw te zitten en regelmatig een plots te nemen.

 
 

De volgende ochtend wel om 7 uur weg voor een tocht van 67 km. De
eerste 20 km liepen langs een oase. Niet alleen leuk omdat er net wat
meer dorpjes lagen dan de dag ervoor (alhoewel allemaal in diepe rust)
wat het geheel wat afwisselend maakte, maar ook omdat we daardoor wat
langer in de schaduw konden fietsen en een dag met wat minder kaal
landschap ook net wat meer te kijken biedt.
We konden meteen goed zien wat hitte doet: de eerste twee uur, als het
nog relatief koel is, kosten fors minder energie. Ook de watervoorraad
gaat er ietsje minder snel doorheen.
Wilchard fietst met 14 kg bagage achterop, ik met 7 liter water (met
bijkomend voordeel dat dat in de loop van de dag minder wordt). Na nog
een kilometer of 40 belandden we in N’kob, weer bij een fantastisch
hotel met zwembad. Dit keer was het een opgeknapt kasbah (lemen fort).

 
 
 
 

Nog 2 dagen van dik 90 km door het grote niets, tot Rissani. Hier was
het marktdag, dus enorm druk. Helaas heb ik er weinig van gezien omdat
het vandaag warmer was dan eerdere dagen en de laatste 58 km nergens
een schaduwplek of dorpje was, waardoor we pas om half 8 wakker werden
van een kort schoonheidsslaapje…..
De volgende dag was onze rustdag, dus hebben we de route touristique
rondom Rissani gefietst. Helaas kreeg Wilchard hier een lekke band. Er
bleken 3 gaatjes net naast elkaar te zitten, dus uiteindelijk zijn we
de laatste 3 km naar Rissani gelopen en hebben we er voor 2,50 euro
een nieuwe binnenland op laten leggen (inclusief materiaalkosten). Het
ging bij de fietsenmaker trouwens net als bij veel restaurantjes: je
gaat pas halen wat je nodig hebt wanneer je het nodig hebt. Dus
regelmatig zien we iemand sprinten om een brood, meloenen, spaghetti
of, in dit geval, een binnenband te halen.

 
 
 
 

Gisteren was een kort dagje van 37 km naar Merzouga, bekend om zijn
zandduinen. En ze hebben er aardig wat. Na ’s middags wat bij het
zwembad gelezen te hebben, trokken we met zijn tweetjes de
duinen in. Af en toe zagen we een groepje toeristen op een kameel, op
weg naar de overnachtingsplaats in de woestijn of enkel op en neer
voor de ervaring, maar verder was er toch vooral zand. De duinen
worden omringd door een zwarte steenwoestijn, waar het rose / geel van
het zand mooi tegen af steekt.

 
 
 
 

Vandaag 57 km, via Rissani naar Erfoud over een nagenoeg vlakke weg.
En ook hier weer een zwembadje. Nou ja, zeg maar gerust bad. Ranomi
zou er jaloers op zijn. Helaas moeten we het delen met precies 0
andere gasten, dus het is dringen.
Erfoud is letterlijk het keerpunt van onze fietsroute: morgen slaan we
linksaf naar het westen, en we hebben er precies de helft van onze
fietsdagen opzitten.