De eerste kilometers in Roemenië zitten er weer op

vrijdag zijn we op het vliegtuig gestapt naar Boekarest, waar we ’s avonds om 9 uur in de tuin van het hotel al zaten te genieten van een welverdiend biertje. Wat een mooie manier om aan de vakantie te beginnen!

Zaterdag hebben we rustig aan gedaan. Het enige dat per se moest was dat we bij een van de drie Decathlons twee fietsen moesten kopen. Dus eerst een stukje gelopen. Wat dan meteen opvalt is dat het in Boekarest wemelt van de posters van BZN. Geen geintje. Jan en Anny (we weten niet wat er met Carola gebeurd is) treden eind  oktober op in de Roemeense hoofdstad, en daar wordt volop reclame voor gemaakt. Via het voormalig paleis van Ceaucescu (1989, wat een tijd geleden alweer), waarvan we prima willen geloven dat dit, na het Pentagon, het grootste gebouw ter wereld is, zijn we naar de metro gelopen en toen op naar de Decathlon. Er stonden nog precies 2 Rock Rider 5.0 fietsjes maatje L op ons te wachten. Dus dat was perfect. Nadat de fietsen waren afgesteld zijn we teruggefietst naar het hotel. In Boekarest zijn overal fietspaden, maar niet helemaal wat wij er ons als Fietsland Nederland bij voorstellen. Feitelijk komt het erop neer dat een deel van de stoep is afgezet, dat je dus iedere keer stoep op en af moet zonder dat er een op- of afrit is (bonk) en dat er heel af en toe ook gewoon midden op het fietspad een metrostation staat. Als je de pijlen volgt rijd je recht tegen een muur aan 🙂 Maar we zijn weer prima thuis gekomen.

De volgende ochtend, na het ontbijt, zijn we de stad uitgereden en na een kilometer of 20 van de grote weg afgegaan. En dan zit je meteen op het platteland: oude, gammele huisjes (ik moet er niet aan denken hoe het hier ’s winters is) en paardenkarren, afgewisseld met gerimpelde vrouwen voorzien van hoofddoek en mannen voorzien van pet. Allemaal uiterst vriendelijk. Soms houdt het asfalt opeens op, en we hebben 1 stuk gehad met veel slijk waarna we onze fietsen met behulp van de tuinslang van de boerenbond even hebben schoongespoten. Wat opvalt is dat ieder winkeltje buiten minmaal een tafeltje met wat stoeltjes heeft staan. De bedoeling hiervan is ook al snel duidelijk: vanaf een uur of 9 ’s ochtends zijn die tafeltjes bezet met mannen die aan het bier zitten. Waar ze heel veel verschillende merken en flesgroottes van hebben. Boeiend gezicht. Waar wij beginnen met een bakkie troost, gaat in ieder geval een deel van de Roemeense bevolking maar meteen aan de drank.

We eindigden in Targoviste, waar we onze fietsen mooi in de lobby van het hotel kwijt konden. Qua eten is het hier trouwens  prima toeven: veel pasta en pizza naast de Roemeense kost, dus van de honger komen we zeker niet om.

Vanuit Targoviste zijn we de bergen ingereden. Dit ging eigenlijk uitermate prima. Ik was nog wel benieuwd hoe het me zou gaan vergaan omdat we dit jaar natuurlijk pas laat begonnen zijn met fietsen, maar het ging eigenlijk wel prima. Vooral in een heel klein verzet heel langzaam doortrappen, dan kom je er vanzelf. De laatste 5 km gingen trouwens lekker naar beneden, dus dat was een mooie beloning. Sinaia is een wintersportstadje, waar buiten de winter niet zo gek veel te beleven valt. Wel mooie huizen, een soort Pipi Langkous met torentjes.
Op dit moment zitten we in Brasov. Brasov is weer een grotere stad, aan de rand van de bergen. Dus na Sinaia  zijn we nog zo’n 22 km langzaam geklommen (je merkte het eigenlijk nauwelijks, maar we hebben koffie gedronken op een dikke 200 m boven waar we gestart waren) en daarna was het nog 23 km bergaf. We hadden op de GPS al gezien dat er wat haarspeldbochten aankwamen, en die gingen dit keer gelukkig naar beneden ……
Brasov is weer een stad voor toeristen met een mooi oud centrum, dus hier veel terrasjes en restaurantjes. Kleine bieren kennen ze hier niet, maar een halve liter Ursus smaakt prima zo op het eind van de dag in het zonnetje.