Heel veel ananas

We blijven nog een extra dag in Kanchanaburi, en ook nu doen we rustig aan. Wel pakken we vandaag de fiets. Het blijft wennen hoe licht die is als ons hele hebben en houden er niet aan hangt. We steken de Kwai over via een brug, niet dé brug. Ons doel is een enorme regenboom, en onderweg zien we wel wat we tegen komen. Het eerste bordje dat we zien wijst ons naar een tweede kerkhof met overleden krijgsgevangenen. Dit ligt sfeervoller dan dat in het centrum, met mooie grote bomen aan de achterkant.

Ietsje verderop stuiten we op een wat met, jawel, een grot. We hebben geen idee wat we kunnen verwachten, en worden plezierig verrast. Het is een heel grottenstelsel, gelukkig voor mij fatsoenlijk verlicht. Je loopt aan de ene kant naar binnen en via een kruip-door-sluip-door route kom je aan de andere kant weer naar buiten. Onderweg loop je door verschillende ruimtes met boeddhabeelden en aanverwante zaken en af en toe vliegt er een vleermuis voorbij. 

Onder de indruk fietsen we nog ietsje verder het watterrein op, naar de aanlegsteiger. Vanaf hier heb je een mooi uitzicht over de Kleine Kwai met in de verte het begin van de bergrug die Thailand van Myanmar scheidt. Er loopt ook een spoorlijn. Geen idee of dit onderdeel is geweest van de Birma-spoorlijn, maar hoe dan ook is het boeiend om te zien dat hij hier al dwars door gesteentes heen loopt.

Een paar kilometer verder staat onze laatste bestemming van vandaag, een enorme regenboom. We wisten dat deze er staat en onderweg erheen hadden we bij verschillende bomen al gespeculeerd dat dat hem wel eens zou kunnen zijn. Achteraf gezien passen er wel tien van die bomen in de enorme regenboom. Je hebt 15 stappen nodig om rond de stam te lopen, en de bus die wegrijdt als wij aankomen valt er volledig bij in het niet. 

Het ziet eruit alsof het elk moment kan gaan regenen, dus we rijden terug naar Kanchanaburi, fietsen nog even langs dé brug en houden het dan voor gezien.

De volgende ochtend vertrekken we wat later. Aangezien hier toeristen zijn, kunnen we ook ontbijten met fruit, yoghurt en muesli, en we hebben tijd genoeg. De fietsroute gaat vandaag door een beetje een heuvelachtig landschap. Klimtechnisch stelt het niets voor, maar we hebben hierdoor wel wat meer uitzicht. Achter de ananasvelden zien we weer bergen, en de zon komt zelfs tevoorschijn. Nong Prue, waar we eindigen, is een rustig dorp en het guesthouse zit daar net buiten. We horen dan ook vooral heel veel kwetterende vogeltjes die ermee ophouden zodra het donker is, dus het is nog stiller dan anders.

De volgende ochtend rijden we eerst een tijdje vlakkig, voordat we het asfalt verlaten en geleidelijk de hoogte in gaan. Het landschap is fraai, en terwijl we tussen heuvels door rijden mogen we ook weer naar beneden, waar het asfalt ons weer begroet. De rest van de dag lijkt wel een achtbaan. Steeds weer gaan we omhoog en dan weer naar beneden. De hellingen worden langer en steiler, totdat we een tijdje met 13% omhoog kruipen. De Thai kennen alleen borden met 8%, de ervaring leert dan of dat enigszins klopt. Bij de echt steile zetten ze geen bord neer, het lijkt wel alsof ze beseffen dat ze dan te ver bezijden de waarheid zitten. 

We vinden vandaag weer een mooie ananasplek. Vers geoogst is een man bezig een vrachtwagen vol te laden, maar hij wil er ook wel een aan ons verkopen voor een kwartje.  En we krijgen er ook nog eens twee bananen bij. Boffen wij even.

Ons eindpunt van vandaag is Ban Rai, en zo staat het ook bewegwijzerd op de momenten dat er Latijn schrift gebruikt wordt naast het Thai. Mensen die ons onderweg vragen waar we heen gaan zeggen steevast Ban Lai. Er zijn genoeg plaatsnamen waar een r in zit die ze wel als een r uitspreken, dus hoe dat nu zit?

In Ban Rai vinden we het goedkoopste hotelletje tot nu toe. Voor 10 euro hebben we een kamer met airco en warm water en wordt er ’s ochtends vroeg een basic ontbijtje geserveerd. Prima voor ons, want net om de hoek zit een 7-eleven waar we het ontbijt aan kunnen vullen met een tosti. 

Het stadje lijkt trouwens heel wat als we aankomen, maar om zes uur ’s middags zit alles dicht. Er zijn wat stalletjes waar je noedelsoep kunt kopen en natuurlijk de 7-eleven, en dat was het weer. Gelukkig zijn we ’s middags al naar de kapper geweest. Dit keer geen hippe Chinese vrouw, maar een aimabele oudere man, die goed luistert en vooral kijkt naar wat we willen, en tussendoor ook vragen stelt voordat hij ergens aan begint. We hadden gehoopt dat het golfpatroon van onze helmen, dat vereeuwigd lijkt in onze haren, nu ook verdwenen is, maar dat is te veel gevraagd.

Het fraaie landschap zet zich ook na Ban Rai voort. Gelukkig nemen de hellingen af, maar we rijden langs ananassvelden, suikerriet, rijstvelden, bananenbomen en rubberplantages, terwijl voor het eerst in een week bijna de hele dag de zon schijnt. Daarmee steken alle verschillende tinten groen mooi af tegen de blauwe lucht met witte wolkjes.

Rond een uur of elf vinden we het tijd voor een ananasstop. De mensen in het huis waar we stoppen blijken echter geen ananaswinkeltje te hebben maar gewoon zelf ontzettend veel van ananas te houden. In plaats van ons door te sturen naar een buurman of zo, wordt een mes gepakt en in no time liggen er twee ananassen op een bordje voor ons. Terwijl we hiervan smullen en proberen te communiceren worden er nog drie geschild die we in een zakje meekrijgen. Lekker voor onderweg, wordt er gebaard. Geld willen ze er niet voor hebben. Hetzelfde geldt voor de gegrilde bananen die we na ons soepje krijgen, en voor de halve pomelo die we in ontvangst mogen nemen van de mevrouw van het huisje dat we voor die nacht hebben. Geen gebrek aan lieve gebaren en vitamines vandaag!

De volgende dag fietsen we naar Kamphaeng Phet, en natuurlijk hebben we, zoals het hoort, onze helmpjes op.

5 thoughts on “Heel veel ananas

  1. Wilchard, wendy,

    Nog een fantastische reis gewenst.
    Wij reizen via de blog stiekem mee.
    Leuk jullie ontmoet te hebben bij het 3J-guesthouse

  2. Leuk dat riempje aantrekken, ik denk ook wel de broekriem! Die kilometers diejullie afleggen, geweldig! En wat weer sjieke foto’s en dat contrast die kleuren groen met dat terracotta van de asfalt! En wat een gastvrije mensen heerlijk!!! Geniet lekker verder! Groeten Tien!

Comments are closed.