Dat moet een record zijn

Terwijl de zon langzaam door het wolkendek breekt rijden we Simonstown uit. De eerste 25 kilometer zijn wat druk. Een deel van die kilometers gaat door bebouwde kom, waar altijd meer verkeer is, en een deel over een drukke weg die op dit moment wordt uitgebreid maar nu nog wat krap is. We halen een hele stoet kinderen in die richting een waterontzoutingscentrale lopen. Finished soon, staat er op het bord. Dit zal een van de projecten zijn die Day Zero moeten uitstellen dan wel voorkomen. Zodra we die gepasseerd zijn slaan we een weggetje in dat door de duinen leidt. Hier komt ons een stoet kinderen tegemoet, op weg naar diezelfde centrale. Het lijkt een schooluitstapje. Beleefde good mornings vallen ons ten deel. En hier wordt de drukte rap minder, we komen amper verkeer tegen.

De zon schijnt en over het water zien we schuin achter ons waar we vandaan komen en schuin voor ons waar we heen gaan. Langs zee wordt gevist. De visser die we aanspreken zegt nog niets gevangen te hebben maar verwacht over een uurtje of twee, als de zee wat rustiger is, vissen van een kilo of drie binnen te halen.

Aan het einde van de kustweg komen we weer op de drukke weg uit die hier een stuk rustiger en breder is. Hier ligt ook een van de afslagen van Khayelitsha, het grootste township van Zuid-Afrika. De weg die we volgen loopt erlangs. De golfplaten huisjes strekken zich uit zover het oog reikt, er wonen 2,4 miljoen mensen. De helft is jonger dan 19 jaar en de werkloosheid is 73%. Hier geen alarmsystemen, hoge muren en prikkeldraad, er valt simpelweg niets te halen. Ironisch genoeg maakt mijn autocorrect van golfplaten gold-plated. Net anders, zeg maar …

Bij een tankstation waar we wat te drinken kopen kunnen de pompbediendes het niet geloven. Naar Nairobi, in Kenia? Op de fiets? Ongelovig kijkt hij me aan. Hij denkt dat hij dat wel in de krant terug zal lezen, want dat moet wel een record zijn. Nu is dit wel dezelfde man die Gordon’s Bay, 20 km verderop en onze eindbestemming van vandaag, ook al very very far vindt, maar ook zijn collega’s begrijpen niet waar we aan beginnen.

Na Gordon’s Bay zijn we het verkeer grotendeels kwijt. Ze zijn nog bezig met de weg, maar op de drie kilometer na die de ene vijf minuten toegankelijk zijn voor ons en daarna voor het tegemoetkomende verkeer betekent dat strak glad asfalt.

In Betty’s Baai, een kilometer of tien na Rooi Els (leuk, die herkenbare plaatsnamen) zit de tweede pinguïnkolonie van Zuid-Afrika. We hebben met onze Warmshowers gastheer van vandaag afgesproken dat we er rond drie uur zijn en we hoeven vandaag maar 55 km, dus we nemen hier uitgebreid de tijd voor een stop.

In Kleinmond zijn we te gast bij Theo en Augusta. Het zijn superaardige mensen en we voelen ons meer dan welkom. Ze hebben er zelf ook al meerdere fiets- en zeilreizen op zitten, dus ze kunnen zich goed inleven. Willem, een vriend van hen, komt ook nog even langs en zo praten we de middag vol. Ze hebben ook een binnenbraai voor de wat koudere maanden en die wordt opgestookt en belegd met goede biefstuk en worst. Zo zullen we de kilo’s die we in Nederland zijn aangekomen niet gemakkelijk kwijtraken!

In de ochtend staat er ook weer een ontbijt klaar waarop we goed kunnen fietsen en krijgen we nog wat tips voor de komende dagen. Ik probeer nog even door een glazen schuifdeur heen te lopen die ietsje eerder nog open stond maar nu duidelijk niet meer. 1-0 voor de schuifdeur. Theo’s fietsmaten Bram en André schuiven even aan en rond half negen zitten we op onze fiets, vergezeld door Theo, Bram en André. Na een kilometer of 5 wordt er getoeterd. Willem rijdt ons tegemoet in zijn auto. Hij was van plan om een stuk mee te fietsen maar er moet ook nog gewerkt worden. Voor de gelegenheid heeft hij een oranje shirt aangetrokken. Na een kilometer of tien is het tijd om afscheid te nemen. Wij slaan rechtsaf richting Hermanus, de anderen linksaf om hun ochtendrondje af te maken.

Intens gelukkig rijden we de zon tegemoet, wat is het toch heerlijk om onderweg zulke fijne mensen te ontmoeten. Net voor Hermanus wordt er getoeterd. Het is Willem die eerder dan verwacht klaar is met zijn bestellingen en besloten heeft te kijken of hij ons nog kan vinden om een bakje koffie te drinken. Zijn vrouw met twee zonen blijken ook in de buurt en zo rijden we, onder begeleiding van een fotoploeg, naar de oude haven van Hermanus waar ze heerlijke koffie hebben. De tijd vliegt. Willem heeft grootse plannen, hij wil met zijn vrouw en twee zoontjes een maand of drie in Europa gaan fietsen. Hij is enorm enthousiast en we zijn benieuwd of hij de rest van het gezin kan overhalen.

We hebben vandaag gelukkig de wind in de rug, want hij blaast flink. De eerste zestig kilometer gaan dan ook vlot, tot we bij Stanford de bocht omdraaien. Niet alleen krijgen we hem dan recht van voren, maar ook gaat de weg hier de hoogte in. Ik vraag me af hoe ik in Azië ooit die 12% gefietst heb en kruip omhoog.

Ook omlaag gaat, met zo’n tegenwind, niet hard, maar rond drie uur zijn we dan toch in Gansbaai, onze eindbestemming waar we ook een rustdag hebben waarop we niet te veel doen. Even naar het strand, wat boodschappen en dat was het wel. We hebben weer een selfsorg akkommodasie. Heel fijn. Net wat meer ruimte en een goed uitgeruste keuken, dus we kunnen onze eigen gang gaan en hoeven niet perse de deur uit om iets te eten.

Als we de dag erna op onze fiets stappen regent het. Geen tropische stortbui waarmee alle waterproblemen in één keer zijn opgelost, maar een langdurige miezer. Niet genoeg om doornat van te worden, maar wel voldoende om de regenjas aan te trekken. Dat doen we dus maar. Na een kilometer of 24 stoppen we bij een cafeetje. Iets zoets hebben ze niet en we hebben al ontbeten dus we houden het bij koffie. We krijgen een hele thermoskan. Als we het ontbijt voorbij zien komen zijn we blij dat we hebben overgeslagen: bacon, worst, friet en eieren worden hoog opgestapeld op borden en uitgeserveerd. Als je er alleen al naar kijkt slibben je aderen dicht. We nemen nog een slokje koffie.

Onderweg zien we voor de koffiestop vooral fynbos en erna veeteelt. Grote afgezette gebieden met een paar koeien erop, plek genoeg. Zie dan vooral geen sappig groene weilanden voor je, ze grazen tussen strootjes waar her en der een plantje groeit.

Bij de afslag naar Bredasdorp zit een baviaan. Wij zijn de kleine aapjes uit Azië gewend, maar dit is andere koek. In dit beest passen wel 20 Thaise aapjes. Nu snap ik ook waarom er soms borden staan dat je op moet letten met eten. Een wedstrijdje boter, kaas en eieren ga je echt niet van ze winnen.

De veeteelt gaat ook na Bredasdorp door. De heuvels kleuren ontelbare tinten bruin en her en der staan wat koeien en schapen. In de verte zien we soms een boerderij of schuur, en verder is alles bruin met erboven een grijze hemel. Prima fietsweer, want droog en niet koud.

Onze middagen beginnen een patroon te vertonen. Na het inchecken eerst een kopje koffie gevolgd door een douche. Vervolgens een bezoek aan de Checkers, Spar of willekeurig welke andere supermarkt voor het avondeten en het ontbijt en de lunch van de volgende dag. En een nieuw bananenbrood. Lekker voor bij de koffie onderweg. Niet heel spannend allemaal, maar wel een ritme. Fijn om weer op weg te zijn.

Met de tassen vol etenswaar verlaten we Swellendam. Het is Pasen en afhankelijk van wie we het vragen zijn de winkels gesloten, hebben ze aangepaste openingstijden of zijn ze gewoon normaal open. In de praktijk lijkt het meeste gewoon open te zijn, dus we kunnen onderweg wel gewoon een koude fles drinken kopen. En die is zeer welkom, want het weer is omgeslagen. Een strakblauwe hemel, nog steeds niet al te veel wind en 30 graden. Flink insmeren dus, de zon is hier sterker dan in Azië. Na de bruintinten van gisteren hadden we voor vandaag een voortzetting verwacht, maar omdat Swellendam tegen de bergen aan ligt valt hier wat meer regen en zien we voor het eerst groene weilanden. Volgens de eigenaresse van de B&B in Swellendam regent het hier vaak, wel eens in de twee weken. Vaak is een relatief begrip.

We rijden naar Barrydale via de Tradouwpas. Deze weg is in de 19e eeuw aangelegd door Thomas Bain. Deze Thomas is verantwoordelijk voor de bouw van maar liefst 24 passen en bergwegen in Zuid-Afrika, waarvan wij er nog enkele zullen fietsen.

In Suurbraak, net voor de afslag naar de pas, is tegenover het winkeltje waar we wat drinken een paasdienst aan de gang. Er klinkt swingende muziek, en er wordt enthousiast meegezongen en gedanst. Het lijkt wel een feestje, een enorme tegenstelling met de katholieke missen die we kennen uit onze jeugd.

De pas zelf is bij vlagen steil maar goed te doen. Ook hier begint iemand een praatje als we op een parkeerplek koffie staan te drinken. Hij heeft zelf drie weken geleden de Argus gefietst, een 101 km lange fietswedstrijd die begint en eindigt in Kaapstad en deels dezelfde route over het schiereiland volgt die wij gefietst hebben. Alleen dan met 35.000(!) deelnemers. Japie Malan is de oudste man die de race ooit binnen de toegestane 7 uur heeft uitgereden: in 2010 reed hij hem op 90-jarige leeftijd in een tijd van 06:48:52 uit.

We eindigen in Barrydale, waar we de volgende ochtend onze bandensporen in tegengestelde richting volgen. We rijden de pas dus weer op, terug naar het zuiden. In Barrydale is het in de vroege ochtend schitterend weer, maar als we de pas naderen hangen daar lage wolken.

We denken nog even dat het mistbanken zijn die door de lagere temperatuur in de pas nog niet opgetrokken zijn, maar we blijken het bij het verkeerde eind te hebben. Aan de andere kant van de bergen is het gewoon bewolkt en wat we zien zijn wolken die zich een weg gebaand hebben door de kloof.

Bij de afslag naar Suurbraak rijden we dit keer de andere kant op, linksaf richting Heidelberg. Een bijzonder fraaie route met weinig verkeer die deels onverhard is. Ook hier mogen we omhoog, maar die klim wordt gevolgd door een geleidelijke afdaling die heerlijk lang duurt. Halverwege komen we een wielrenner tegen op de eerste renfiets die Wilchard ooit had, een Peugeot. Het blijkt hier hip te zijn om op een Franse vintage (sjiek woord voor oud en opgeknapt) wielrenfiets rond te rijden.

We peuzelen onze zelfgemaakte macaronisalade op in Heidelberg en draaien de N2 op. Dit is de snelweg die begint in Kaapstad en 2.255 km verderop in Ermelo eindigt. Op delen mag en wil je niet fietsen, maar op grote delen ook wel. Er is een meestal brede vluchtstrook en daar rijd je veilig. Er rijdt redelijk wat verkeer, maar het is geen vergelijk met de Nederlandse snelwegen. Ware het niet dat het tweede paasdag is. Aan het begin van het paasweekend is heel Kaapstad leeggelopen op weg naar de kust, en nu keren ze weer terug zodat ze morgen weer fris aan het werk kunnen. Gelukkig betekent dat wel dat iedereen in de andere richting rijdt, maar prettig rijden doet het niet, al was het maar vanwege het gezoef van het passerende verkeer. Het is gelukkig maar 27 km en we kunnen onze energie goed kwijt want de weg blijft op en neer gaan. We vinden het dan ook niet erg om in Riversdale aan te komen.

Daar hebben we afgesproken met Donald en Yvonne, weer via Warmshowers. We vinden het enorm leuk om zo in contact te komen met mensen die hier wonen. Donald blijkt net op het vliegtuig gestapt te zijn naar zijn werk in Swaziland, maar Yvonne heet ons hartelijk welkom. Onze kleren worden gewassen en wij krijgen wat te drinken. Ze blijken zelf niet te fietsen maar wel heel actief te zijn en veel gereisd te hebben. Ze herinnert zich haar eerdere gasten nog goed en deelt herinneringen. Het is leuk om te zien dat ze zichtbaar veel plezier beleeft aan alle reizigers die over de vloer komen.

De eerste anderhalve kilometer Riversdale uit beloven niet veel goeds voor de rest van de dag. Strak omhoog gaat het. Dit wordt gevolgd door iets minder strak naar beneden en weer omhoog. Na 14 km wordt het wat vlakker, maar echt plat is de weg vandaag nergens. We waren al gewaarschuwd door Yvonne, en misschien juist daardoor valt het uiteindelijk mee. Alhoewel we wel dik 8 uur onderweg zijn om het 90 km verderop gelegen Mosselbaai te bereiken. Die tegenwind die tegen de middag de kop op steekt helpt niet echt.

Halverwege moeten we van Yvonne links in het veld kijken, en verhip, er staan inderdaad twee olifanten. Niet in het wild hoor, ze horen bij een wildpark dat die beesten hierheen heeft gebracht, maar toch. Ik kan niet anders dan me afvragen waarom Dombo en Dombo niet gewoon de wijde wereld in trekken. Ze hoeven van mij niet eens op de fiets.

9 thoughts on “Dat moet een record zijn

  1. Wat weer een mooie foto’s en verhalen. Ik moest effe in mezelf lachen toen je schreef van die een nul voor de schuifdeur en dacht aan mijn beleving met een glazen deur die ik niet had opgemerkt en plots buiten stond door de dichte glazen deur heen. Een nul dus voor mij.

  2. Bedankt weer voor het mooie verslag heel anders dan het Aziatische. We kijken al uit naar de volgende serie foto’s en verhalen. Veel plezier daar en geniet er van.

  3. Wat leuk dat jullie zo enthousiast zijn om bij mensen te logeren! Wij hebben sinds kort ook ons eigen huis open gezet via Vrienden op de Fiets. En ja, gisteren onze eerste fietser als loge gehad. We vonden het zo leuk en bijzonder om iemand te ontvangen. Dus mochten julliein Verweggistan uitgefietst zijn, dan zijn jullie in Kudelstaart altijd welkom! Have fun.

    1. Wij hadden in NL ook twee keer mensen te logeren via Warmshowers en vonden dat heel leuk. Voorlopig zijn we nog niet uitgefietst in het verre weggistan, maar daarna komen we zeker een keer verhalen uitwisselen.

  4. Inderdaad wat een prachtige foto’s en wat een tof verhaal!
    Thanks for sharing

  5. Hoe wijds is het daar, geweldig! En die foto’s , zooo mooi, jullie konden wel alleen op de wereld zijn als jullie op de fiets zitten! Het is weer genieten bij jullie, zoals ik lees! Fijn!!
    Gr. Tien!!

  6. Fantastische tocht door Zuid-Afrika. Heel herkenning. Ik geniet met jullie mee. De weidse uitzichten zijn schitterend en wat ik mis net als de warmte van de mensen. Geniet!

  7. Wat weer schitterende foto`s en het verhaal er omheen is ook erg mooi.
    Geweldig dat jullie zo`n warme en hartige mensen ontmoeten

Comments are closed.