Stay safe, eat cake

Na een rustdag in Mosselbaai stappen we weer op de fiets. We komen nu op de Tuinenroute terecht. Deze bekende ‘route’ omvat het gebied tussen Mosselbaai en Stormsrivier. We zullen hier deels de N2 volgen en deels de oude hoofdweg, de R102. Deze laatste gaat wat meer op en neer, en bovendien laat het landschap af en toe geen ruimte voor twee wegen. We beginnen in ieder geval op de R102. Deze loopt evenwijdig aan de N2, maar heeft zo goed als geen verkeer. Als automobilist is de N2 namelijk vele malen sneller en relaxter rijden.

We stoppen al snel bij een padstal. Dit is een boerderijwinkel en bij de meeste kun je ook wat te drinken en te eten krijgen. Zo ook hier, en we laten ons de koffie met gebak goed smaken. Wij vinden dit fijne plekken. Niet alleen omdat de kwaliteit goed is, maar ook omdat je lekker buiten kunt zitten met de fietsen bij de hand.

Na de koffieshop is het snel afgelopen met de R102: afgesloten wegens wegwerkzaamheden. We rijden dus maar de N2 op, die hier prima fietsen is.

Het weer wordt beter, het landschap fraaier en halverwege de middag zijn we in Wilderness, waar we huisnummer 819 zoeken. We vinden al snel nummer 785, ver kan het niet meer zijn. Een steile helling brengt ons naar 810, en vervolgens naar 809 en 808. Huh? Lopen de nummers nu opeens af? Uiteindelijk blijken het geen huisnummers te zijn maar kavelnummers waar helaas wel een zekere logica achter zit zodat je er als Europese fietser niets meer van snapt. Na 808 krijgen we dan ook 807 en 806, en daarna 814 en 815. Ietsje verderop is 819. De eigenaresse van de airbnb is verbaasd. Ik had wel gevraagd of de fietsen ergens veilig konden staan, maar dat we daadwerkelijk op de fiets aankomen had ze niet verwacht. Eerder een auto met achterop twee fietsen.

We fietsen verder en doen rustig aan. Er zijn verschillende plekken waar je koffie kunt drinken dus we proberen er een paar uit. Bij eentje hebben ze zelfs Dutch kroketts!

Het weer ziet er wat dreigend uit dus we rijden rechtstreeks naar Knysna (spreek uit: nijzna) waar we rond het middaguur aankloppen bij Liz en Mark. Zij hebben een airbnb maar ook een ruimte waar ze mensen onderbrengen die daar behoefte aan hebben. Denk aan mensen uit Knysna zelf met huwelijksproblemen of aan toeristen die in nood verkeren. Wij hebben contact gelegd via Warmshowers en zijn van harte welkom. Ook hier worden we weer warm ontvangen. De ruimte blijkt een vrijstaand huisje met keukentje, badkamer en toilet te zijn en ze hebben zelfs voor een flink gevulde koelkast gezorgd.

Mark en Liz hebben trouwens geluk gehad. Vorig jaar is ergens in een vallei achter Knysna de bliksem ingeslagen. Het fynbos vatte vlam maar vanwege de ligging kon er niet geblust worden. Het vuur smeulde een paar dagen, totdat de wind opkwam. Met snelheden van 100 km per uur joeg die het vuur aan en de vlammen voor zich uit. In no time stond alles in lichterlaaie en begaf het vuur zich naar de bebouwde kom. Iedereen vluchtte naar de waterkant en hoopte er het beste van. Uiteindelijk duurde het twee weken eer de laatste branden gedoofd waren. Er vielen 7 doden, meer dan 1000 huizen zijn volledig afgebrand en bijna 400 hebben brandschade. Dat van Liz en Mark valt in de laatste categorie. De schade aan hun huis is inmiddels hersteld, maar je ziet overal in de wijk mensen aan het bouwen. Het enige lichtpuntje is dan ook de werkgelegenheid die het herstel met zich meebrengt.

Omdat we zo vroeg zijn kan Wilchard nog deelnemen aan een tourtje naar de township. Dit is andere koek dan Khayelitsha bij Kaapstad. De township is opgedeeld in 11 districten met ieder een eigen chief. Zij leggen weer verantwoording af aan een soort burgemeester. Doordat iedereen iedereen kent worden diefstallen snel opgelost en is het criminaliteitscijfer laag. Er is officieel geen werkloosheid. Veel mensen zijn nu werkzaam in de bouw, ook in het township zelf waar 20% van de huizen is verwoest en 7.000 nieuwe worden gebouwd. Nieuwkomers beginnen vaak een eigen bedrijfje voordat ze zich definitief settelen, denk aan een winkeltje. Ik vraag me wel af hoe het verder moet gaan als de gevolgen van de brand zijn opgelost, maar voorlopig is daar nog geen sprake van.

Het tourtje wordt uitgevoerd door Emzini, waar twee vrouwen aan het hoofd staan. Zij vangen ook een aantal weeskinderen op in de wijk en hebben er verschillende projecten. Winkels bevinden zich vaak in containers en hebben namen als Bafana Bafana (‘de jongens’ en tevens de bijnaam van het nationale voetbalelftal), Koop en Loop en Freedom shop nr 2. De bibliotheek is modern, met toegangspoortjes. Een meisje leest een boek over hiv/aids en er wordt zeker gestudeerd, maar er zijn vooral veel mensen bezig met hun mobiele telefoon. Een databundel is wellicht wat te duur voor het gros van de jeugd hier, maar de gratis Wi-Fi van de bieb werkt prima.

Liz heeft voor ons gekookt en we brengen een gezellige avond door. Als we ook voor het avondeten voor de volgende dag worden uitgenodigd bied ik aan te koken. Mark gaat vissen en garandeert dat er verse vis zal zijn, de rest van de inkopen doen we zelf. Het is even wennen. Tot nu toe heb ik hier wel meestal gekookt, maar dan was het pasta en ook nog vaak met saus uit een pak. Nu wil ik wat anders op tafel zetten. Het is even zoeken naar de juiste ingrediënten, maar uiteindelijk vinden we alles en draai ik in hun keuken een lekker maal in elkaar. Stiekem toch ook met pasta.

Anders dan boodschappen doen we vandaag niet veel. We lopen wat door de winkelcentra die Knysna rijk is en door het stadje en we gaan uit lunchen. Een lekker relaxed dagje dus.

De eerste kilometers van onze tocht Knysna uit zien we pas goed wat voor schade de brand heeft aangericht. Zwarte velden waar ooit fynbos stond en zwarte boomstammen. Op de grond groeit weer vers groen, de geblakerde stammen vormen een schril contrast. Na een tijdje verdwijnt de brandschade en fietsen we door bos, dat even plaatsmaakt voor de Indische Oceaan die we in de diepte zien liggen. De bergen waar we langs fietsen worden hoger, het landschap imposanter.

We eindigen bij een caravanpark. Net zoals de Nederlanders zijn de Zuid-Afrikanen gek op kamperen, liefst met caravan of camper alhoewel er ook behoorlijk wat tenten op de campings staan. Voordat jullie nu denken dat het eindelijk zover is en dat wij ons tentje opzetten: onze airbnb zit op het park. Een enorm huis volledig voor onszelf, met keuken zodat ik weer kan koken. Vandaag ook weer simpel maar wel lekker: pasta met een tomatensaus met tonijn en erwtjes uit blik. Koken is dan ook een groot woord, het is eerder opwarmen en goed roeren, maar het smaakt ons prima. Trouwens ook een prima gerecht als je thuis komt van je werk en snel wat op tafel wil hebben staan.

Op tv kunnen we kijken naar Topgear in Uganda en aan de muur hangt een toepasselijke spreuk, een prima plek dus om de avond door te brengen.

Life is like riding a bicycle.

To keep your balance,

you must keep moving

Tegenover het caravanpark is een padstall waar we lekker in het zonnetje ontbijten. Van de voorspelde regen is nog niets te merken en ook de rest van de dag schijnt de zon lekker. We hebben een korte fietsdag naar Stormsrivier en doen dus rustig aan. Tenminste, dat is de bedoeling maar we rijden behoorlijk door. Er zijn geen noemenswaardige hoogteverschillen en we rijden op mooi asfalt met wind in de rug. We hebben aangegeven dat we verwachten rond 1 uur aan te komen, maar als dat zo doorgaat zijn we er al om 11 uur.

Tijd voor een lange pauze dus. Net na een hoge brug zien we iets wat eruit ziet als een koffietentje aan de rand van de kloof. Nadere inspectie leert dat je er inderdaad koffie kunt drinken, maar dat het grote geld verdiend wordt met bungeejumpen. Voor 70 dollar pp mag je aan een elastiekje naar beneden. Dus we hebben weer mooi 140 dollar uitgespaard. Ze claimen met 216 meter de hoogste bungeejump vanaf een brug ter wereld te hebben en er is zelfs een recordhouder meeste-keren-aan-een-elastiekje-naar-beneden-springen-binnen-vierentwintig-uur. Niet één, niet twee, niet drie maar 105 keer. Dat heeft hem dan een aardig kapitaal gekost. We zien ze helaas niet springen, het doornemen van de veiligheidsinstructies en ondertekenen van de disclaimer in geval van geknapte elastiek duren ons te lang. Wel horen we nog even de onderhandelingen bij een Nederlandse familie. ‘Maar als mama gaat, dan durf je toch wel?’

Stormsrivier, waar we de dag beëindigen, is ook al zo’n activiteitencentrum. Wij vinden het fietsen genoeg avontuur en laten de segways en paarden en het canoping en canyoning aan ons voorbij gaan. De spannendste activiteit van de dag is een milkshake met Elvis.

Verder gaat het, maar nu laten we de N2 grotendeels links liggen en pakken we de R102. Het weer zit niet mee, we worden regelmatig nat. Niet erg, want het blijft een lichte miezer, maar genoeg om blij te zijn wanneer het droog is. Na een kleine 40 km krijgen we bij een padstal een goede tip.

Skinny people are easier to kidnap.

Stay safe, eat cake.

We zetten het advies meteen om in daden. Cheesecake voor Wilchard, Lemon Meringue voor mij.

Mocht je al op tijd een kerstboom aan willen schaffen, dan is een bezoekje aan Zuid-Afrika zeker aan te raden. Kilometer na kilometer rijden we tussen de dennenbomen door. Het ruikt regelmatig naar de Heldense bossen of, voor degenen die niet in Noord-Limburg zijn opgegroeid, een flesje Kneip.

Nog een dagje fietsen en dan bereiken we het meest oostelijke punt waar we in Zuid-Afrika op de fiets gaan komen, Port Elizabeth oftewel PE. In tegenstelling tot gisteren is het vandaag weer prachtig weer, dus we rijden op ons gemakje naar Merryl, onze Warmshowersgastvrouw in PE.

We worden hartelijk welkom gegeten en gaan gezellig een hapje uit eten. Voordat we terug westwaarts fietsen nemen we twee dagen vrij van het fietsen. Maar dat betekent natuurlijk niet dat we niets gaan ondernemen…

4 thoughts on “Stay safe, eat cake

  1. Wat heerlijk om weer iets van jullie avonturen mee te beleven. Wat zijn de foto’s ook weer indrukwekkend en prachtig. Ik geniet mee.

  2. Heerlijke blog weer, zeker als je daar de Heldense bossen ruikt, geweldig! En die vriendelijke mensen allemaal, wat een genot!!

  3. Mooi om zo weer een heel andere kant van het reizen van jullie te zien.
    En Wilchard wederom prachtige Afrikaanse “koppen”, en toch echt anders eten dan voorheen.
    Fiets ze in dit prachtig stukje Zuid Afrika.

  4. Wat leuke foto`s en bij al die warme gastgezinnen.
    ook de reuk van de heldense bossen dat je nog weet hoe het daar was.

Comments are closed.