Yes, pinguïns!

Na een enerverende twee weken waarin we van de ene superleuke afspraak in het andere gezellige etentje belandden, vliegen we naar Kaapstad. Daar begint onze fietstocht naar Nairobi, Kenia.

Het begint meteen goed. In Nederland hadden we, voordat we op de fiets stapten, twee keer fietsers te logeren via Warmshowers, een community op internet van mensen die van fietsen houden en waar je, als je met de fiets op reis bent, kunt overnachten. Zeg maar couchsurfing voor fietsers. En voor Kaapstad vonden Stuart en Di het geen probleem als we twee nachten bij hen logeren.

Ze gaan zelfs nog verder. Stuart haalt ons en onze fietsen en bagage op op het vliegveld, en zodra Di ook thuis is gaan we naar een concert. Zij komen regelmatig bij de Barleycorn, waar iedere maandagavond lokale artiesten een podium krijgen. Tijdens een verbouwing heeft hun geluidsapparatuur waterschade opgelopen, en daarom wordt nu, met behulp van de artiesten die bij hun begonnen zijn, een benefietconcert gegeven.

We hebben geen idee wat we kunnen verwachten, maar het is hartstikke leuk met ook nog eens goede muziek. Niet alles is natuurlijk onze smaak, maar met name Jenny & The Jameses en Gerald Clark weten ons te bekoren. Beiden vonden we live beter, maar de filmpjes hieronder geven je een idee. Het streefbedrag van de avond, 20.000 rand (zo’n 1400 euro),wordt ruimschoots gehaald.

Jenny & The Jameses

Gerald Clark

We zijn zelf redelijk verbaasd dat we niet halverwege de avond instorten, maar tegen de tijd dat we terug zijn in het huis van Stuart en Di merken we toch wel dat we op zijn en vallen we al snel in slaap.

Onze eerste volle dag in Afrika staat in het teken van fietsen optuigen en tassen fatsoenlijk inrichten. Plus nog wat boodschapjes. De supermarkt hier is van een iets andere orde dan de eenmanswinkeltjes in Azië. De Appie XL is er niks bij. Ze hebben alles wat je kunt bedenken in veelvoud en dan nog wat meer. Fijn, want ik zal hier regelmatig zelf koken.

Kaapstad is enorm uitgestrekt. De eerste kilometers van onze route gaan dan ook door de buitenwijken. Het is weer even wennen om met voortassen te rijden en wat extra bagage. Alhoewel dat laatste meevalt. We willen vooral extra ruimte hebben voor eten en water in Namibië en Botswana, dus de tassen zitten verre van vol.

Naarmate we het economisch centrum aan de Atlantische Oceaan naderen, komt er meer verkeer maar druk wordt het niet en gelukkig zijn we weer snel gewend aan links fietsen. Kaapstad kent de zogenaamde Waterfront, een toeristisch gebied aan de haven dat mooi is opgeknapt en waar we onze eerste stop hebben. En ons tweede ‘wild’ zien. Tegenover het huis van Stuart en Diana scharrelden al wat parelhoenders, en in de haven zwemt een zeehond. Met uitzicht op de Tafelberg genieten we van een bak goede koffie.

En dan begint het mooie deel van de route van vandaag. Met aan onze linkerhand de Tafelberg en rechts de oceaan rijden we Kaapstad uit. De lucht is blauw, de temperatuur 25 graden en de bergen houden ons uit de wind, dus het is heerlijk fietsen. Onderweg krijgen we ook hier veel duimpjes en zelfs een ‘respect’ van een ons voorbij rijdende wielrenner. Sowieso zien we veel wielrenners, het is blijkbaar een populaire route voor de inwoners van Kaapstad. En terecht.

Na Houtbaai rijden we Chapman’s Peak Drive op, oftewel Chappies zoals ze de weg hier liefkozend noemen. We gaan eerst langzaam naar boven. Chappies is tussen 1915 en 1922 letterlijk in de bijna verticaal naar beneden komende rotswand uitgehakt en biedt met name na de top geweldige uitzichten. Er staan veel vangnetten tegen vallende stenen en dat is maar goed ook want daar helpt een helm ook niet bij. Alhoewel, als er echt een grote rots naar beneden komt zeilen dan baten die vangnetten ook niet meer.

Een kilometer of 15 voor onze eindbestemming doen we boodschappen bij een zogenaamde hypermarket. Een enorm ding, en ik slaag gemakkelijk voor alle boodschappen. Nog een stukje redelijk vlak met fors wind tegen, en dan zijn we bij onze airbnb in Simonstad. Waar we prompt aangesproken worden door een jongen van een jaar of 25. Waar we heen willen, want hij had ons onderweg op Chappies al zien fietsen. We zijn echter al gearriveerd, kunnen alleen niet binnen. Aangezien de verhuurster niet thuis is heeft ze de poort open gelaten. Maar wat we ook proberen, het hek wil niet open schuiven. Gelukkig kan ik de Wi-Fi van de airbnb al aan en stond het wachtwoord in de info die we vooraf hadden gekregen, dus in no time heb ik contact met Judith. Het slot blijkt de boel wel bij elkaar te houden maar zit niet echt op slot, dus na wat gepriegel gaat de poort alsnog open. Met de code van het sleutelkastje krijgen we de beschikking over de benodigde sleutels, en we kunnen naar binnen.

Daar zijn we echter niet lang, de pinguïns roepen ons. Simonstad is namelijk vooral bekend om zijn kolonie Afrikaanse pinguïns, en het belangrijkste criterium voor onze overnachtingsplek was dan ook locatie. Een metertje of 300 lopen en we kunnen de pinguïns al zien zitten. Een klein groepje zit in het late middagzonnetje op een paar rotsen aan het strand. Ze zijn volledig gewend aan mensen dus je kunt extreem dichtbij in komen.

Als ik na terugkomst eens goed de informatie doorlees die we van de airbnb hebben gekregen, blijken we niet bij de officiële bezoekersplek te zijn geweest maar bij een strandje in de buurt. Tja, die beesten zwemmen natuurlijk gewoon rond en komen overal. Maar dat betekent wel dat we weten waar we morgen heen gaan!

Na een ontbijtje op ons terras lopen we 300 meter de andere kant op en komen we uit bij het officiële pinguïngebied. Het aantal pinguïns is hier fors groter, het aantal bezoekers in eerste instantie niet. In alle rust kunnen we bekijken hoe de beestjes hun eieren beschermen, op en neer lopen, het water in plonzen en er weer uit komen en ruzie maken. Her en der wordt er ook nog wat lieflijk aan elkaars veertjes geplukt, de eerste aanzet voor een nieuwe lading jonge pinguïns. Na een tijdje wordt het drukker, de eerste tourbussen arriveren. Het gros blijft niet lang, want nadat iedereen vijf minuten de tijd heeft gehad om rond te kijken en wat foto’s te maken moet de volgende bestemming bezocht worden. Wij zijn allang blij dat we de tijd aan onszelf hebben en niet gehaast ergens anders heen moeten.

Via de aangelegde wandelpaden lopen we naar Boulder’s Beach. Dit stukje strand zit aan de rand van het pinguïngebied en als je geluk hebt dobberen ze hier rond en kun je op afstand met ze zwemmen. Ik loop tot mijn bovenbenen in het water, veel te koud. De zee bij Thailand was meer mijn temperatuur, maar daar zaten dan weer geen pinguïns. Wilchard waagt zich wel aan een serieuze zwempoging en wordt meteen beloond met twee pinguïns die vanaf het strand de zee in plonzen. Grappig om te zien hoe ze van lompe lopende vogels veranderen in gracieus zwemmende zeedieren. Op de rotsen zitten niet alleen wat pinguïns, maar ook een otter, en geen kleintje ook. Hij is een centimeter of 80 en daar komt zijn staart van zo’n 30 cm nog bij.

Het weer wordt er niet beter op maar op wat spetters na blijft het gelukkig droog. Gelukkig voor ons dan, want Kaapstad en omgeving kampen met een enorm probleem omdat de hoeveelheid regen al drie jaar achterblijft bij wat nodig is om dit gebied van water te voorzien. Toen we boekten was Day Zero, de dag waarop er geen water meer uit de kraan zou komen, halverwege april. In de tussenliggende maanden is die datum naar achteren geschoven, inmiddels ligt hij na 2018. Tenminste, als de regens die normaal gesproken in juni komen dit jaar niet tegenvallen.

De dreigende luchten leveren wel een bijzondere sfeer.

In Simonstad zie je overal waarschuwingsborden met de boodschap pas op voor overstekende pinguïns. Op de parkeerplaats ietsje verderop waarschuwen ze zelfs dat je eerst even onder je voertuig moet kijken voordat je wegrijdt, er zou wel eens een pinguïn onder kunnen zitten. Laten we hopen dat de ontwerper iemand met een vooruitziende blik is, en dat ze niet ietsje te laat zijn neergezet…

We blijven nog een extra dagje in Simonstad en fietsen zonder bagage zuidwaarts en weer terug, naar Kaap de Goede Hoop. Na een kilometer of 10 rijden we het bijbehorende nationale park al binnen. Onderweg komen we alleen andere fietsers tegen, wielrenners op de zondagochtend. Ik weet er bergop zelfs twee in te halen!

In Nationaal Park De Goede Hoop zijn we zo goed als alleen zo rond negen uur. Het is er prachtig. Sommige delen zijn roodachtig en nagenoeg kaal, maar verder is de bodem overal bedekt met fynbos. Dit zijn verschillende soorten beplanting, waarvan de stammen zo dun zijn dat ze ongeschikt zijn als bouwhout. De hele kuststreek van de West-Kaap, grofweg waar wij in Zuid-Afrika fietsen, is bedekt met deze struiken. Ze hebben wel wat weg van heiplanten, en je hebt ze in allerhande kleuren, alhoewel groen duidelijk overheerst.

Het Nationaal Park ligt op een schiereiland onder Kaapstad en kent redelijk wat hoogteverschillen. De kustranden zitten op zeeniveau, het binnenland gaat de hoogte in. Aangezien we een paar keer naar de kust afdalen, mogen we daarna ook weer omhoog.

Zuid-Oostazië was drukbevolkt en bood niet echt plek om van een bakje oploskoffie dan wel thee te genieten of te picknicken, waar we in Centraal-Azië redelijk aan gehecht waren geraakt. We vonden het heerlijk om een bakkie te doen of van een meegebrachte lunch te genieten temidden van die geweldige landschappen. De omgeving hier is er weer uitermate geschikt voor, dus dat kopje koffie en een salade met de restjes van het eten van gisteren aangevuld met brood met kaas en een gekookt ei laten we ons prima smaken.

Naast ons en inmiddels redelijk wat andere toeristen loopt hier ook wild rond. Bordjes waarschuwen voor bavianen die met name geïnteresseerd zijn in het eten dat je bij je hebt en voor overstekende schildpadden, maar we zien noch bobbejanen noch skilpadden. Weten we wel meteen waar Bobbejaanland vandaan komt … Ook de schijnbaar aanwezige zebra’s hebben vandaag een atv dag.

Wel zien we hagedisjes, elanden, zeeleeuwen en struisvogels. Die laatste zelfs van heel dichtbij.

De zuidelijkste punt van het schiereiland is Kaap de Goede Hoop zelf. De eerste Europeaan die hier voet aan wal zette was Bartholomeu Diaz. Hij wilde een vaarroute naar India vinden en was goed op weg, maar ergens nam hij een verkeerde afslag en kwam hij in de buurt van Zuid-Amerika terecht. Hij werd gevolgd door Vasco Da Gama, die wel op tijd afsloeg. Na deze twee Portugezen stichtte Jan van Riebeeck hier de eerste Nederlandse handelspost, die uiteindelijk uit zou groeien tot de huidige republiek Zuid-Afrika. Tot zover de geschiedenisles van vandaag. Wij beperken ons tot het nemen van de obligate foto’s.

Op de terugweg, die gekenmerkt wordt door een fikse tegenwind, zien we waarom het fijn is om op tijd op pad te gaan. Voor de ingang van het Nationaal Park staat een heuse file.

10 thoughts on “Yes, pinguïns!

  1. Zo,we hebben weer wat te lezen.Veel plezier en stuur ons a.u.b. wat zon,het is hier nat en fris.Groetjes

  2. Wat een super begin van jullie nieuwe uitdaging. Mooi he die pinguïns terwijl het buiten lekker warm is. Zulke leuke beesten. Wij hebben destijds ook enorm genoten van de hele zuid-kust route.Hopelijk zijn de walvissen ook gearriveerd als jullie er zijn. Heel veel plezier en genot! Zit “De Hoop” nog in het parcours?

  3. Heel veel succes met de nieuwe uitdaging !!!!!!
    Terwijl ik dit schrijf….zit zelf met uitzicht op het strand een weekje in de Panne België.
    …….zelfs de zon schijnt

    Gr marcel stegen

  4. Wat een feest der herkenning! Het kaapse schiereiland alsof ik er weer ben.
    Zijn jullie nog naar de vuurtoren gelopen? Geniet maar flink in ZA. Heerlijke wijnen en zalig eten.

  5. Fijn om weer een blog van jullie te lezen!!
    Dit is toch wel heel anders , ook mooi dat jullie zo dicht bij die vogels kunnen komen!! En weer prachtige foto’s!!
    Geniet maar weer volop!!
    Gr. Tien.

  6. Wat fijn dat het blog weer verder gaat …. Ik heb het twee weken gemist ?
    En wat een totaal andere omgeving ! Heerlijk om andere dieren en plantjes te zien .
    Ik ben benieuwd wat dit continent ons allemaal gaat brengen .
    Heerlijk !!!

  7. Hoi hoi,
    Raar om je nog gezien te hebben in DB en nu fietsen jullie alweer in Zuid Afrika. Veel punten van herkenning. Pinguins en Kaap de Goede Hoop.
    Nog veel fietsplezier en geniet van een geweldige ervaring Afrika.

  8. feest der herkenning ! leuk, daar hebben we ook gestaan en gelopen.
    veel fietsplezier verder en we blijven jullie volgen
    liefs ton en john xxxxx

Comments are closed.