Afrika doorkruist!

Vanuit Assiut fietsen we in twee dagen 260 km naar Beni Suef. Steeds voorzien van politie escortes. Dit keer wisselen de escortes wat minder vaak. We beginnen met dezelfde agent die gisteren niet heel blij was met onze hotelzoektocht, maar die ondanks het vroege uur weer helemaal is bijgetrokken. In totaal krijgen we, verspreid over deze twee dagen, 6 keer een groepje agenten mee. 24 km mogen we niet fietsen, waarschijnlijk omdat ze dat te langzaam vinden gaan maar de werkelijke reden zullen we nooit leren.

Beni Suef in ziet er op de kaart supersimpel uit, maar via een wirwar van straatjes worden we naar ons hotel begeleid. Hier blijven we in plaats van de vantevoren bedachte rustdag nog een extra dag. De eerste indruk is goed en we zijn ruim op tijd voor ons vliegtuig dat over een week vanuit Caïro vertrekt, zo’n 150 km verderop. Hier mogen we ook weer los de straat op, zonder begeleiding. Hoe aardig die agenten ook zijn, zelfstandig voelt toch vrijer.

Aan het einde van de eerste dag zien we dat Wilchards achterband lek is. Dat was in Sohag ook al het geval. Eigenlijk is het nog een wonder dat hij het zo lang heeft gered. Hij rijdt al een dikke anderhalve maand met een kale buitenband. We hebben wel een reserveband bij ons, maar als we het halen kan die mooi volgend jaar weer mee. In Nederland moet er toch een nieuwe achterband op.

De laatste echte fietsdag gaat via de piramide van Meidum en die van Saqqara naar de piramides van Gizeh. Ik heb een route uitgezet die niet een van de vier hoofdwegen volgt, maar er op een gegeven moment van afwijkt. Zo dicht bij Caïro zullen de escortes toch wel achterwege blijven? Maar blijkbaar hebben we fans, want in de ochtend mogen we niet weg zonder auto. Bij de afslag Meidum mogen we gewoon van de grote weg af, dus we hebben hoop dat we onze eigen route mogen volgen en wellicht zelfs met ons tweetjes. Dat blijkt duidelijk niet het geval. Als we bij Meidum alleen zicht op de piramide willen en niet daadwerkelijk het terrein op hoeven, snappen ze er niets van. Maar als ik dan ook nog voorstel een smal weggetje langs het kanaal te volgen, slaat de paniek toe. In de walkietalkie wordt geblaft dat die toeristen ook niet weten wat ze willen, Meidum of geen Meidum, en vervolgens wordt ons allerlieflijkst gevraagd of we hen maar willen volgen. In de tussenliggende tijd heeft het kruispunt geblokkeerd gestaan met slecht geparkeerde politieauto’s en zijn er vier selfies gemaakt.

Enorm vriendelijk worden we weggeleid van ons uitgestippelde weggetje, de woestijn in. Om uiteindelijk via de westelijke woestijnroute rechtstreeks naar Gizeh te rijden. Niet vergezeld van één auto met vier agenten, maar van twee auto’s met negen agenten. Uiteindelijk blijkt het niet eens zo’n vervelende route. We hebben op deze laatste echte fietsdag grotendeels wind mee, dus we vliegen vooruit. Bovendien zien we, als we 13.999 km op het Afrikaanse continent gefietst hebben, de piramides in de verte opdoemen. Ietsje over de 14.000 km rijden we de bewoonde wereld binnen en nemen de escortes eindelijk afscheid.

We vinden een hotelletje dicht bij de piramides en ’s avonds kunnen we vanaf het dak genieten van de stillevens op straat en van de sound en lichtshow op die enorme driehoeken.

De volgende ochtend zijn we net niet de eersten die het terrein bij de piramides oplopen, maar het scheelt niet veel. Na weken aaneengesloten zon, is het vandaag dreigend. Er valt zowaar een druppel of 24 regen. Die druppels zijn wat minder maar stellen gelukkig niet veel voor. Met de dreigende lucht zijn we eigenlijk wel blij, het ziet er prachtig uit en zo zie je de piramides niet vaak. Lang duurt het niet. Terwijl we nog op het terrein zijn wordt de lucht alweer blauw.

En zo hebben we in negen maanden en dik 14.000 km het Afrikaanse continent doorkruist. Zuid-Afrika zal ons altijd bij blijven vanwege de leuke overnachtingen via Warmshowers. In Namibië fietsten we dagen door lege landschappen en in Botswana reed een politieauto tussen ons en een kudde buffels. Aan de overkant van de grens werden we iedere dag uitgelaten begroet met de howareyou’s van de Zambiaanse kids, en op de rode zandwegen van Malawi hadden we één van onze mooiste Afrikaanse fietsdagen. Er gingen weinig dagen voorbij waarop ik niet met weemoed terugdacht aan de Tanzaniaanse chipsi mayai, en in Rwanda maakte de manier waarop ze omgaan met de genocide uit 1994 enorm veel indruk. In Oeganda zagen we dat er nog veel stammen leven zoals ze altijd geleefd hebben, en dat sommige stammen als gevolg van landjepik nog maar een armoedig bestaan leiden. Nog nooit zagen we zoveel gnoes bij elkaar als in Kenia, en nog nooit werden we zo gastvrij ontvangen als in Soedan. Egypte kenmerkt zich door de altijd vriendelijke maar ook vaak aanwezige politie, en dit deel van de tocht is overgoten met een flinke vleug jeugdsentiment. Kortom: Afrika heeft indruk gemaakt.

En dan, als afsluiting van dit deel van de tocht, nog wat cijfers. Morgen vliegen we naar huis en in januari keren we weer terug naar Azië om verder te fietsen.

in Afrika tijdens de hele reis
Aantal kilometers gefietst 14.035 km 31.551
Aantal dagen onderweg 279 dagen 616 dagen
Aantal dagen gefietst 180 dagen 429 dagen
Langste dag 150 km, van Qena naar Sohag in Egypte 173 km, in Kazachstan, van Uzinagash naar Kordai
Kortste dag 7 km, van een hotelletje naar de camping iets verderop in de Namibische Kalahari diezelfde 7 km
Aantal keren gekampeerd 20 20
Aantal keren overnacht via Warmshowers 8 8
Aantal chipsi mayai 29, maar eigenlijk te weinig
Aantal keren howareyou en welcome ontelbaar

12 thoughts on “Afrika doorkruist!”

  1. Wat een mooie fietsreis over het Afrikaanse continent. Ik heb van jullie verhalen genoten.
    En wat een prachtige foto’s allemaal. Zeker weer van de pyramides.
    Ben benieuwd naar het vervolg. Fijne tijd in Nederland.

  2. Mooi hoor. Het is zeker weer wennen in NL. Fijne dagen gehad? Een mooie jaarwisseling, voorzichtig met vuurwerk en alvast een fantastisch nieuw fietsjaar….

Comments are closed.