De eerste kilometers

De reis is nu dan toch echt begonnen. In de eerste minuten van 3 april melden we ons bij de Kazachse douane en worden we het land in gelaten. Met de fietsen bovenop de 4×4 gebonden en de bagage achterin rijden we naar ons guesthouse. We halen de fietsen meteen uit de dozen. Een spannend moment, is alles heel aangekomen? Gelukkig heeft de inpakservice van Peter zijn vruchten afgeworpen: alhoewel de dozen wat extra gaten hebben gekregen, zijn de fietsen tip top in orde.

De eerste twee daagjes Almaty doen we het rustig aan: fietsen in elkaar zetten, tassen herpakken, wat boodschappen en lekker door de stad banjeren. De eerste dag eindigt nog in een sneeuwbui, maar op dag 2 is het droog en de weersvoorspellingen laten een opwaartse lijn zien.

Op woensdagochtend hangen we dan ook de tassen aan de fiets en rijden Almaty uit. Even wennen, want (jawel) we hebben nog nooit eerder met fietstassen en ieder 21 kg bagage gefietst, maar de eerste paar kilometer zijn bergaf dus dat scheelt. Alhoewel het droog is, blijft de thermometer op niet al te veel graden steken. Dat kun je ook zien: we rijden ten noorden van het gebergte dat Kazachstan van Kirgizië scheidt, en de sneeuw ligt al een meter of 50 boven ons. We hebben warme kleren bij ons, maar als je geklommen hebt en bezweet bent, is het in de afdaling toch koud. 

We besluiten om na dik 50 km te stoppen in Esik. De markt is superleuk en Wilchard heeft geen problemen als hij foto’s wil maken. Bij één mevrouw moet hij even wachten. Net als hij zich afvraagt wat ze nu toch aan het zoeken is, tovert ze een plastic zakje tevorschijn waar ze haar bovengebit uit vist. Want met alleen je ondertanden kun je natuurlijk niet op de foto …

Als we wakker worden is de wereld wit. Er ligt een pak sneeuw van zo’n 10 cm en er valt nog meer, alhoewel de dooi heeft ingezet. We besluiten een extra dagje in Esik te blijven. Fijn als je zo flexibel bent! 

Gelukkig is het maar één dagje slecht weer, want de dag erna steken de besneeuwde bergen fel af tegen de blauwe lucht. Het is nog koud, maar goed ingepakt stappen we op de fiets. We volgen nog een tijdje de doorgaande weg, en slaan dan bij een kanaaltje rechtsaf. Het verkeer was al niet heel druk, maar verdwijnt nu bijna helemaal. Meer dan twee auto’s per uur zien we niet. De weg is goed, we hebben de wind in de rug en de zon schijnt: heerlijke fietsomstandigheden. We volgen de bergen, dus als we naar rechts kijken zien we besneeuwde toppen, en links strekt de vlakte zich uit. De herders zitten hier allemaal te paard en de kuddes bestaan uit schapen, geiten en koeien. Regelmatig lopen er wat paarden los langs de kant van de weg. De weg gaat soms omhoog en soms omlaag, maar nooit lang en nooit steil. Kortom, we genieten.

Op het einde rijden we richting grote weg. Die moeten we over, want het plaatsje met hotel ligt aan de andere kant. Ze zijn echter bezig om de weg te verbreden, en tegelijkertijd hebben ze een vangrail tussen de twee weghelften geplaatst. Oversteken is een aantal kilometer verderop pas mogelijk. Maar gelukkig zit er iemand die wel raad weet met de situatie: een weghelft oversteken, fietsen eroverheen tillen (wel eerst de achterste tassen eraf, anders zijn ze te zwaar), tassen weer vastbinden en tweede weghelft over. En natuurlijk gaat dat goed. 

De route naar Charyn canyon leggen we weer af onder een blauwe hemel. Weer wind mee, alleen vandaag grotendeels langzaam omhoog. Het gaat prima. We volgen de doorgaande weg, maar het is niet al te druk, het wegdek is goed en de eerste 50 km kunnen we regelmatig ergens stoppen om wat te drinken of eten. 

De laatste 14 km zijn onverhard, maar wat zijn ze mooi. De tranen staan zelfs even in mijn ogen. 

Als we bij de Canyon aangekomen zijn moeten we omlaag. En wat is het verschrikkelijk steil. Wilchard brengt mijn fiets ook naar beneden, want ik ben lang niet sterk genoeg om die tegen te houden. Het is al rond een uur of 5, en de avondzon kleurt de canyon, die ook wel Valley of Castles heet, rood. En wij hebben het geluk dat we er tussendoor mogen fietsen!

Het eco camp dat in de canyon zit blijkt, ondanks een eerder ontvangen mail waarin staat dat ze open zijn, toch echt niet open. Degenen die aanwezig zijn zien hun kans schoon. Ze weten dat er verder niets zit en het is aan de late kant om de tent nog op te zetten, dus we betalen veel te veel voor een overnachtingsplek zonder douche waarbij we gebruik moeten maken van het personeelstoilet waarvoor je 30 meter naar buiten moet. Dan besef je pas hoe gewoon we stromend water en een toilet in huis vinden. 

We slapen goed en zijn de volgende dag op tijd op. We rijden terug naar Shelek. Grotendeels bergaf dus, maar de eerste 14 km zijn onverhard en alleen maar omhoog. Bovendien moeten we de canyon ook weer uit … Er is nog niemand als we langzaam richting uitrit rijden. Je hoort alleen heel veel vogeltjes en marmotjes. En die marmotjes zie je ook, ze schieten aan alle kanten weg. 

De eerste fiets brengen Wilchard en ik samen boven, via een trap. Niet ideaal, maar het staat wat steviger dan op de route die we naar beneden hebben genomen. Als we boven aankomen staat daar een gespierde jongen de vuilnisbakken op te ruimen. Hij biedt zelf aan te helpen, en dat aanbod slaan we niet af. Ongelooflijk om te zien met welk gemak hij die fiets naar boven brengt. De militairen bij de slagboom vullen onze thermoskan met heet water, en zo zitten we lekker te ontbijten in het zonnetje als de eerste bezoekers arriveren.

De terugweg begint dus niet al te snel, met 14 km onverhard waar we 3 uur over doen, maar daarna gaat het rap. Aan het begin nog met tegenwind, maar die verdwijnt op de helft zodat we de laatste kilometers vooruit vliegen. 

Na een rustdagje Shelek rijden we weer terug naar Esik. Via dezelfde weg, dus weer lekker rustig, maar nu moeten we de laatste 25 km wel bergop. Het gaat, met behoorlijk wat inspanning, zelfs van Wilchard. Maar de totale route is 95 km, dus dan hoeft het ook niet als vanzelf te gaan.

In Esik schrikken we. Het hotel waar we zaten zit helemaal vol. Er is er nog een in Esik, maar dat is wat minder gemakkelijk wat betreft de stalling van de fietsen. Maar niet getreurd, de eigenaresse van het volle hotel, met tanden en een hart van goud, weet raad. Al spreken wij slechts 10 woorden Kazachs/Russisch en zij helemaal geen Engels, toch begrijpen we elkaar. Vooral kwestie van willen. Ze dirigeert ons door een groen poortje waarachter een godzijdank aangekettingde hond ligt te blaffen. De kruiwagen wordt snel aan de kant gereden en wij kunnen met onze fietsen door naar een huisje op het erf. Prima oplossing voor beide partijen: zij heeft toch weer extra inkomsten en wij hebben een plekje waar de fietsen binnen kunnen staan. Op de foto hieronder is de rechtse vrouw de eigenaresse.

De service gaat zelfs zover dat we de natte kleren die we op een wasdraad hebben gehangen terugvinden onder een afdakje. Het is namelijk na 5 dagen fantastisch weer even gaan regenen.

Vanochtend stopt het zo’n beetje met regenen als we vertrekken, en het blijft gelukkig droog. Onderweg komen we nog een klein autootje tegen.

25 thoughts on “De eerste kilometers”

  1. Wat mooi dat we mee kunnen genieten van jullie fantastische avontuur. Mooi verhaal en fantastische foto’s.

  2. Bij onze thuiskomst vanuit Portugal hebben we jullie verslag gelezen. Bijzonder mooi hoe we door jullie in een totaal andere wereld belanden en wat een mooie ervaringen.
    Pasen in?
    We zullen het horen. Lieve groet,
    Els en Petri

    1. Wij gaan op paaszondag de grens met Kirgizië over. Een nieuw land, wordt weer even wennen: nieuwe munt en bijbehorende koers, weer kijken hoe duur alles is, en wat ze te bieden hebben als het om eten gaat. Ik ben in ieder geval blij dat ik wat woordjes Russisch / Kazachs ken en Cyrillisch kan lezen, dat maakt het wat gemakkelijker ….

  3. Wat ben ik jaloers op jullie. Heel erg leuk om deze fotos en jullie verhaal er bij super!!!!

  4. Mooie foto’s hoor, je had al gezegd dat het er zo geweldig was, door jullie foto’s gaat het pas echt leven.
    Knap van je Wendy, tegen die bergen omhoog…..
    We zijn benieuwd naar jullie volgende verhaal.

  5. Wat ’n mooi verslag en dan die foto’s GEWELDIG!! Wat is dat genieten met
    Zulke uitzichten. Een lust voor het oog en het brein!
    Geniet maar verder! Ben nu al benieuwd naar het vervolg, tot dan!!

Comments are closed.