Flexibiliteit is ook een deugd

Er is regen voorspeld. Maar dat was gisteren ook het geval en toen is het droog gebleven. En ook nu is het effen grijs, maar wel droog. We rijden dus lekker op tijd weg, want we hoeven niet ver maar we moeten wel fors omhoog. Zo’n beetje tot half elf, als we op bijna 3/4 van de klim zitten, gaat het goed, maar dan begint het te druppen. En wat harder te regenen. We schuilen in een hutje waar twee mannen bij een kachel zitten en we ons kunnen warmen, want met de regen is de temperatuur flink gedaald.

Onder protest stappen we weer op de fiets. Dat protest komt van beide heren, want we moeten natuurlijk met hun meelunchen. Wij moeten echter nog een paar kilometer tot het volgende dorp met overnachtingsmogelijkheid, en de regen lijkt te stoppen. Lijkt is het sleutelwoord. En bovendien ligt het dorp ook wat verder weg dan verwacht. We krijgen zelfs een stukje afdaling, maar met 5 graden en regen is dat geen feest.

Met ijskoude vingers en tenen (maar vooral vingers) duiken we het eerste het beste hotel binnen dat we zien. Ze hebben een kamer met hete douche en elektrische matrassen, maar wel pas vanaf 2 uur. Oh, hoeven we maar 1 kamer? Dan is ‘ie zo klaar. We eten wat rond de kachel (nog best lastig om met stokjes te eten als je aan het bibberen bent) en kunnen dan inderdaad onze kamer in. Twee bedden dit keer, maar die zijn hier best breed dus dat komt nu eigenlijk wel goed uit. We zetten de matras aan, verspreiden onze natte kleren op de matras en slaan het dekbed dicht. We kunnen er zelf nog prima bij. Een uurtje of drie later is een groot deel van onze natte kleren al droog.

Als we einde middag wat gaan eten, is het eindelijk gestopt met regenen. Laaghangende wolkenflarden hangen tussen de bergen, en een meter of 70 hoger is sneeuw gevallen.

We zijn benieuwd wat de ochtend brengt en doen de deur voorzichtig open. Het is koud, maar ziet er geweldig uit. Onder een blauwe hemel met schapenwolken gaan we op weg. Op het einde van het klimmetje Haba uit is het tijd voor koffie. Met dit weer en deze omgeving is een koffiepauze bepaald geen straf!

We steken over naar de andere kant van de bergen en het wordt er niet lelijker op. Sowieso mogen we naar beneden, maar ook hier witte toppen die her en der door wolken worden omringd.

De laatste tien kilometer stijgen we weer een beetje, maar dan zijn we er ook al. En ‘er’ is in Sanba, het plaatsje bij de Baishuitai kalkterrassen. Denk het Turkse Pamukkale, maar dan in China en omringd door besneeuwde bergtoppen. Het weer helpt zeker mee, met een volledig bewolkte wereld zou het er compleet anders uit zien. Ieder kalkterras lijkt een andere kleur te hebben, het is echt een geweldig gezicht.

Hier zijn we ook weer getuige van het Chinese fenomeen ‘modelletje spelen’. Op bekende plekken, zoals de kalkterrassen dus, lopen vrouwen in popperige jurken rond die door een begeleidende ploeg op de gevoelige plaat worden vastgelegd. Stellen in matchende outfits of in trouwkledij zijn ook populair. Geen idee of het een officiële fotoreportage met modellen betreft of gewoon een vriendenclubje dat het leuk vindt zo zijn dag door te brengen, maar de stellen zijn duidelijk niet ‘in love’. Op de foto wel natuurlijk, maar als een tweetal terug loopt naar hun hoopje kleren, is het eerste en enige wat de man doet een jas aantrekken. Zij heeft voor de foto ook haar schoenen uitgedaan, maar ze mag door een stukje ijskoud water lopen om die zelf te pakken en aan haar voeten te schuiven.

We rijden verder. Het belooft een zware dag te worden. Veel, heel veel klimmen, we starten op dik 2,5 km en hebben 100 km te gaan. Op tijd vertrekken dus, helaas onder een grijze hemel. Gelukkig is het wel droog en blijft het dat ook, maar ik ga een stuk langzamer dan tot nu toe en het klimmen kost me ook meer moeite. Met als gevolg dat Wilchard op de afgesproken rustmomenten lang op me moet wachten, geen pretje bij deze temperaturen. Net na het begin van de tweede klim maken we dan ook de keuze om het programma drastisch om te gooien. De komende tijd zouden we nog 2 maanden op een hoogvlakte fietsen met regelmatig lange dagen en veel hoogtemeters. Geweldig fantastisch mooi, maar helaas een beetje te hoog gegrepen.

We draaien om en rijden terug naar Sanba waar we ook nog kritisch kijken naar de overige plannen voor dit jaar. En zo gaat er ook een kruis door de Indiase Himalaya. Niet zoveel hoogtemeters en minder lange afstanden, maar veel slechtere weg.

Wilchard lijkt er minder moeite mee te hebben dan ik. Allebei vinden we het jammer, maar bij mij voelt het nu nog niet als een goede beslissing, alhoewel ik goed weet dat het dat wel is. Ik ben nog teveel bezig met wat ik ga missen, in plaats van met wat ik ervoor terug krijg.

Gelukkig is dat snel over. Een blik op de Chinese kaart voor de komende tijd en op de wereldkaart voor de wat langere termijn zorgen er al snel voor dat het ook vóelt als een goede beslissing. De wereld biedt mogelijkheden genoeg, zelfs binnen de kaders van visa, weer en ‘rond oktober willen we in India zijn en tussendoor zeker nog naar Centraal-Azië’. Jullie gaan vanzelf zien en lezen wat het geworden is.

Maar nu eerst terug naar de Tiger Leaping Gorge. Bepaald geen straf, en al helemaal niet onder de strakblauwe hemel die zich boven ons uitstrekt.

Ook aan deze kant van de kloof zitten twee kaartjesmeneren, maar die worden pas wakker als Wilchard voorbij zoeft. En gaan prompt met zijn tweeën op de weg staan als ik eraan kom. Ticket! Ik leg uit dat we er een paar dagen geleden al gekocht hebben, maar verder dan ticket reikt de kennis van het Engels niet. Dus ik zeg Tiger Leaping Gorge, Sanba, Tiger Leaping Gorge en maak er een op-en-neer-beweging bij. Helaas, ik ben niet geslaagd voor Hints. Gelukkig kan ik een foto van Wilchard bij de ingang aan de andere kant van de kloof laten zien. Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht, hij zegt iets dat klinkt als ‘ah, bedoelde je dat’ en ik mag door. Op naar het guesthouse met het geweldige uitzicht waar we op de heenweg ook verbleven.

In de ochtend Tiger Leaping Gorge uit vindt ook plaats onder een strakblauwe hemel. In de kloof dringt echter nog geen zon door en er waait een flinke wind, dus het is koud. Die dikke fietshandschoenen komen dus een laatste dag goed van pas. Als we de kloof uit fietsen denken we dan ook dat we ze aan het einde van de dag kunnen inpakken. Twintig kilometer verderop weten we beter. Niet omdat het opeens toch nog koud blijkt, maar omdat we onze plannen weer hebben omgegooid. We gaan toch de hoogvlakte op, tot aan Lanzhou, maar met openbaar vervoer. De fietsen willen we in de tussentijd ergens stallen en later weer ophalen.

We rijden weer vijf kilometer terug, naar een plaatsje waar we wat hotels en een busstation gezien hebben. Hotel 1 stuurt ons terug naar Tiger Leaping Gorge. Hotel 2 zwaait al afwerend als we eraan komen. Op weg naar hotel 3 passeren we het politiebureau. En ook hier is het je beste vriend (tenminste, voor ons). Na ‘how can I help you’ is het Engels op, maar hij belt een collega die wel wat Engels kent én een goede vertaalapp heeft, en die komt ietsje later aangelopen. We weten onze vraag duidelijk te maken, zij bellen met wat hotels en zo staan onze fietsen plus het grootste deel van onze bagage ietsje later in een ruimte bij een hotel, tegen een kleine vergoeding. Een prima oplossing.

We pakken onze bagage om en lopen naar het busstation. Precies op dat moment komt de bus die we moeten hebben aanrijden. Er is nog plek, en zo arriveren we dik twee uur later alsnog in Shangri-la. Mocht die naam je bekend voorkomen, dan kan dat. Tot 2001 heette deze plaats Zhongdian, maar een slimme marketeer hernoemde hem in Shangri-la, naar het aardse paradijs uit de roman Lost Horizon.

Vanuit de bus zagen we het landschap en de bebouwing al veranderen. De godsdienst hier is het Tibetaans boeddhisme, de architectuur is anders, we zitten veel hoger dus de bergen lijken lager en de koeien zijn vervangen door yaks. In Shangri-la zien we naast de Han-Chinezen ook Tibetaanse gezichten. En de entourage in het restaurantje waar we eten ziet er ook net anders uit dan wat we gewend zijn. We hebben er zin in!

4 thoughts on “Flexibiliteit is ook een deugd”

  1. Ik heb weer een leuk verhaal gelezen en mooie foto’s gezien, heel fijn. Groetjes

  2. Wat een geweldige omgeving mogen die ogen van jullie waarnemen, sjiek!
    Trouwens die laatste foto van deze blog met dat eten op tafel ziet er ook lekker uit! Tot de volgende blog! Groetjes uit Helden!!

  3. Ik kon de originele blog goed lezen en de fotos werden goed weergegeven op mijn Ipad met Safari browser.

  4. Wat een onwaarachtig mooi landschap! Geweldig. Leuk om te lezen weer.
    Groepjes,
    Marijke

Comments are closed.