Over thee en paarden

De avond voor de bustocht zoeken we zoals altijd een restaurant om wat te eten. En daarvoor hoef je in China nooit ver te zoeken.

We belanden uiteindelijk in een soort aquarium op de hoek, alle wanden zijn van glas. Alsof we al jaren in China wonen lopen we linea recta naar de koelkast waar groenten, vlees, vis en tofu liggen uitgestald. Daar vallen we door de mand, want waar de echte Chinees in gesprek gaat over mogelijke combinaties, wijzen wij één, twee of drie ingrediënten aan, maken een husselbeweging en laten ons verrassen. Als tweede gerecht bestellen we altijd ei met tomaat. Mocht de verrassing tegenvallen (tot nu toe nog niet gebeurd), dan hebben we altijd één gerecht dat we lekker vinden. Deze gerechten worden dan geserveerd met genoeg rijst voor een weeshuis. Vaak wordt het verrassingsgerecht iets vegetarisch, maar vanavond kiezen we voor varkensvlees met paddenstoeltjes. Een goede keus, want ze weten er iets heerlijks van te maken. En de ei met tomaat smaakt zoals mijn moeder hem vroeger klaarmaakte, alleen eten we die hier dus met rijst en niet met een boterham.

Aan de tafel naast ons zit een groepje Chinezen dat hun dure auto’s op de stoep heeft geparkeerd. Hier geen lokaal merk, maar Toyota Landcruiser Prado’s. De sterke drank vloeit rijkelijk. Als wij bijna klaar zijn komt een van hen naar ons toe om te proosten. Gevolgd door een van zijn vrienden. Die, dat maken wij tenminste uit zijn bewegingen op, het jammer vindt dat wij (en dan vooral ik) onze chopsticks zo klunzig vasthouden. Maar het wel enorm goed vindt dat we op deze manier onze borden leeg hebben gekregen. Proost!

Na een heerlijke nachtrust op een iets zachter bed dan de voorgaande nachten, zijn we rond half 8 bij het busstation. Het ticket zegt dan wel 9 uur, maar de ticketmevrouw schreef gisteren in eerste instantie 8.10 uur op een papiertje. We nemen dus het zekere voor het onzekere. En zitten een hele tijd te wachten, want de vertrektijd is 9 uur. Een mevrouw in uniform blijkt wat Engels te spreken en belooft ons te waarschuwen als de bus er is, wat ze ook netjes doet. Bij het zien van onze fietsen maakt ze nog even een demonteergebaar, maar als wij teruggebaren dat we ze zo onder in de bagageruimte willen schuiven is dat ook goed. Tassen erbij en we zijn klaar voor de rit die uiteindelijk bijna 11 uur zal duren.

De eerste 60 km gaan over een nieuwe snelweg, dus dat gaat lekker snel, maar de overige 439 is er (nog) geen nieuwe snelweg en volgen we de oude, en dat betekent bochten, heel veel bochten. Deze weg is een stuk drukker dan degene waar wij overheen gefietst zijn, dus het betekent ook regelmatig achter een vrachtwagen hangen tot de chauffeur het veilig genoeg vindt om in te halen. Onderweg zien we wat landbouw, de Mekong en veel bergen, en af en toe rijst er opeens een stad de lucht in waar we op basis van onze kaart een dorp verwachten.

We stoppen voor lunch, toiletstops en een politiecontrole, en net als het donker wordt rijden we Nanjian binnen. Ons wordt gebaard dat we er zijn, we laden fietsen en bagage uit, zetten de verlichting aan en rijden de laatste anderhalve kilometer in het donker. We zijn blij met de keuze voor de bus die we gemaakt hebben, maar nog blijer dat we morgen weer mogen fietsen.

Het is een kort dagje, en het is grappig om te zien dat we, door 499 km te bussen, opeens in een andere wereld lijken te zijn beland. Waar we tot nu toe af en toe een dorpje zagen en vooral veel groen, is het hier wat drukker bevolkt en wordt ieder horizontaal stukje grond bebouwd.

We eindigen in Weishan, ons eerste stadje op de oude Thee-Paardenroute die van zuid-China naar Tibet liep. De Tibetanen wilden Chinese thee, de Chinezen Tibetaans paarden, en zo waren er jaren dat er 20.000 Tibetaanse paardjes naar China vertrokken, en alleen al in 1661 werd er zo’n anderhalf miljoen kilo thee naar Tibet vervoerd.

Weishan heeft nog een mooi oud (gerestaureerd) centrum. Westerlingen zien we niet, wel wat Chinese toeristen. Veelal jongelui die met Alipay een elektrisch fietsje huren. Voor de meesten is dit niet de eerste keer, maar we zien er ook een al zwabberend tegen een stoeprand knallen en omvallen. Knallen is hier misschien niet het goede woord, want ik zou haar lopend ingehaald hebben. Omvallen deed ze wel.

Eigenlijk vinden we de straatjes net buiten het gerestaureerde gebied het leukst. Daar wordt volop gewinkeld, gekletst, gekaart en go gespeeld. Mensen gaan naar de kapper, brengen hun dochter naar de kapper of hun hond. Er wordt gegeten en gehangen.

In het stadspark klinkt muziek. Afgaand op het geluid komen we bij een prieeltje waar wat lokale muzikanten zitten te spelen. Een versterker zorgt ervoor dat de zang ook goed te horen is. Apetrots zijn ze dat we komen luisteren.

De groep schoolgaande jeugd die tegelijkertijd met ons het park in liep heeft tekenles en is druk aan de slag met potlood en papier. In een ander prieeltje oefent een zangclubje, aan verschillende tafeltjes wordt gekaart en in de speeltuin valt een slachtoffer. Paps moet onderaan de glijbaan moeder en zoon opvangen, maar verkijkt zich op hun snelheid en wordt omver gekegeld.

Bij zonsondergang worden de pleintjes omgetoverd tot slow-motion zumba-lessen. Groepjes vrouwen doen een lerares na. En waar dat bij een vorig bezoek aan China enkel om dans ging, is er daarnaast nu ook één groepje dat acrobatiekt met een badmintonracket en een balletje, en een ander dat zich vermaakt met trommels en slingers. Gelukkig wel op drie verschillende pleintjes.

Vanuit Weishan fietsen we naar Dali, dat samen met Lijiang verreweg de meeste toeristen in de regio trekt. Het wordt wat drukker, wat te verwachten valt als je een grote stad nadert, maar eigenlijk valt het me enorm mee. Tot een kilometer of 10 voordat we er zijn is het nog vooral landbouw, dorpjes en een flinke klim.

De laatste 10 km mogen we naar beneden en zien we Dali al in de diepte liggen. We hebben besloten hier geen rustdag te nemen zodat we verderop op tijd in Shaxi zijn voor de weekmarkt. En als we dan toch geen rustdag nemen, besluiten we de 16 km naar de oude stad over te slaan en eens te kijken wat er te doen is in een moderne Chinese stad.

Wat opvalt zijn de contrasten. Enerzijds kekkie geklede jongelui, anderzijds mensen in klederdracht uit dorpen in de buurt die iets af te handelen hebben in de stad. Enerzijds winkelcentra met moderne sjieke winkels, anderzijds een traditionele markt die niet zou misstaan in een klein provinciestadje. Enerzijds Starbucks, McDonald’s en KFC, anderzijds kleine restaurantjes waarvan we er onderweg al zoveel hebben gezien.

Starbucks, McDonald’s en KFC zijn trouwens een van de weinige dingen die we kunnen lezen. Waar we in Myanmar, Thailand en Laos nog regelmatig Engels zagen en er, zeker in Thailand, altijd wel iemand te vinden was die Engels sprak, is het hier Chinees dat de klok slaat. Heel soms horen we hello als we al nihao-end langsrijden, maar meestal is het niveau vreemde taal nul. Engelse teksten op t-shirts zijn dan ook vooral hip. De opdrukken ‘Genetically modified’ en ‘dbabias’ zijn beide grappig. Die laatste omdat het eigenlijk adidas moet zijn, maar het waarschijnlijk toch niemand opvalt zolang het maar het bijbehorende lettertype is. Regelmatig komen we iemand tegen die denkt dat harder praten of het opschrijven er op miraculeuze wijze voor zorgt dat we opeens wel Chinees verstaan. Gelukkig komen we er altijd wel uit.

We vinden het leuk het stadsleven even te zien en te beleven, maar vinden het prima als we weer de stad uit fietsen. Met jasje, schoenen in plaats van sandalen en in mijn geval zelfs dunne handschoentjes. We zitten inmiddels bijna op 2 km en dat kun je goed merken. De airco hebben we al een tijdje niet meer aangehad, en iedere ochtend is het ietsje koeler. En deze dag begint met een flinke afdaling en dus meer rijwind.

Al snel na de afdaling rijden we een klein stadje in, en meteen daarna verandert onze brede weg in een mooi landelijk weggetje. Het is heerlijk fietsen: weinig hoogteverschil, mooie dorpjes en uitzichten en weinig verkeer. De bouwstijl hier is ook weer heel anders. De huizen zijn ommuurd en hebben een binnenplaats, en de muren zijn beschilderd.

In Maidi kunnen we kiezen. Het is nog vroeg dus we kunnen prima nog een stuk verder rijden, zodat we het morgen wat gemakkelijker hebben. Maar omdat we al wat druppels hebben gevoeld en het verderop erg grijs ziet besluiten we te blijven. Een verstandige beslissing, want als we geluncht hebben valt het met bakken uit de hemel en onweert het zelfs even. Nu maar hopen dat we morgen meer geluk hebben met het weer.

Als we op de fiets stappen is het grijs. En als we het dorp uit rijden voelen we de eerste druppels al. Het zijn er gelukkig niet veel en het zet niet door, maar het is guur weer. We trekken onze windjacks maar aan, dan is het iets behaaglijker. Eigenlijk verwachten we, op basis van de voorspellingen, dat het de rest van de dag zo blijft, afgewisseld door een paar buien, maar niets is minder waar. De zon breekt door en de lucht wordt blauw. Het landschap is een voortzetting van gisteren, geweldig fietsen dus. Onderweg zijn er genoeg mensen die wel even op de foto willen.

Pas tegen twaalven trekt de lucht weer dicht en als we zitten te lunchen valt er een kleine bui. Allemaal niet spannend, dus vol goede moed fietsen we verder. Ietsje verderop in een dorpje is het tijd voor onze eerste schuilpartij sinds Oeganda. Als het wat zachter regent besluiten we het erop te wagen. Onze windjacks zijn niet alleen wind- maar ook waterdicht, en gelukkig draait de weg naar links en rijden we richting een lichtere hemel. Als het stopt met regenen ben ik benieuwd naar het aantal meters dat we inmiddels weer geklommen zijn, maar tot mijn verbazing zitten we lager dan de lunchplek. En zie ik het aantal hoogtemeters teruglopen, terwijl ik gevoelsmatig met een procent of 5 aan het klimmen ben. Tja, dat krijg je met een hoogtemeter die werkt op luchtdruk, ook het weer heeft zo zijn invloed.

We eindigen vandaag in Shaxi. Strak gepland, want het is donderdagmiddag en op vrijdag is er eeen grote weekmarkt. Daarnaast is ook Shaxi een plaatsje op de Thee-Paardenroute, en het oude centrum is hier bijzonder fraai. Het is al wat later als we nog de straat op gaan, maar we krijgen wel een goede indruk.

Waarom het trouwens later is? Enerzijds omdat we niet al vroeg binnen waren, anderzijds omdat we hoognodig een wasje moesten doen. We hebben de airco maar aangezet op 30 graden, in de hoop dat de was droog is als we morgenmiddag verder fietsen. Zonder de tropische temperaturen is dat namelijk een stuk lastiger te realiseren. En om aan te geven dat we de tropen definitief verlaten hebben: onze kamer heeft zelfs matrasverwarmers!

De volgende ochtend doen we rustig aan. Het is wel marktdag, maar die markt komt niet al te vroeg op gang. Tegen negenen begint het feest. De markt is dé gelegenheid voor de mensen uit de buurt om weer eens lekker bij te roddelen en overal zitten groepjes te kletsen. De rest van de week kun je hier weinig verse groenten, fruit, vlees en vis kopen, dus hele manden worden volgeladen. In plaats van een boodschappentas draagt namelijk iedereen, zelfs de politie, een grote mand op de rug. Zolang er nog niet al te veel gekocht is kan die ook mooi dienst doen als kindertransport.

Zoals altijd vraagt Wilchard bij een portret of hij een foto mag maken. Vaak is dat geen probleem, maar twee oude besjes willen liever niet. Helemaal prima natuurlijk. Een hoedjesverkoopster ziet dat Wilchard naar hen kijkt. “Beautiful?”, vraagt ze. “Yes, beautiful”, geeft Wilchard terug. Dat wordt meteen aan de twee dames doorgegeven, en blij verrast gaan ze opeens graag op de foto.

Twee oude mannen gaan graag op de foto en nodigen Wilchard uit voor een kopje thee. Kletsen willen ze, maar dat is wat lastig bij gebrek aan een gezamenlijke taal. Opschrijven maakt het er niet beter op. Uiteindelijk steken ze maar een paar vingers in de lucht. 87 Jaar zijn ze.

In een zijstraatje kun je eenden en kippen kopen in allerlei soorten en maten. In dit geval worden ze niet geslacht, maar zijn ze bedoeld om aan je eigen veestapel toe te voegen. Een mevrouw wil alleen maar jongetjes- of meisjeseenden, want de kuikentjes worden ondersteboven gedraaid en het geslacht wordt bepaald. Als dat wordt goedgekeurd, gaat het eendje een doos in, anders gaat het terug bij de rest.

De volgende dag rijden we een kort stukje verder, naar Jianchuan, dat nog een mooi oud centrum zou moeten hebben. Een keer omhoog, een klein beetje omlaag, nog wat steiler maar gelukkig ook korter omhoog, weer omlaag en we zijn er.

We vinden al snel een fijn klein hotelletje en gaan op zoek naar dat centrum. Op geen van onze kaarten staat aangegeven waar dat zich bevindt, dus we gaan maar richting het hotel met de naam Ancient City Inn dat wel op onze kaart staat. Inderdaad zijn daar wat oude huizen, maar niet iets wat de naam ‘ancient city’ waard is.

Op de terugweg passeren we een enorm hotel. Wellicht kunnen ze ons daar de weg wijzen, dus we lopen naar binnen. Volgens het bord op de muur kost de goedkoopste kamer zo’n €150, maar niemand bij de receptie is het Engels machtig. Er wordt gebeld. En ietsje later komt een bijzonder nette dame de lift uitgelopen. Al snel blijkt dat ze niet opgeroepen is vanwege haar beheersing van de Engelse taal, maar omdat ze een goede vertaalapp op haar telefoon heeft. En ach, laten we eerlijk zijn, met zo enorm veel Chinezen is kennis van het Engels in een stadje als Jianchuan ook helemaal niet nodig. Het belangrijkste is dat ze onze vraag begrijpt en ons richting de oude stad dirigeert. Die zich aan de overkant van de straat van ons eigen hotel blijkt te bevinden. Op de fiets zijn we er zo’n beetje langsaf gereden, maar al lettend op het verkeer en zoekend naar een hotel aan onze kant van de weg hebben we het volledig gemist. Gelukkig hebben we tijd genoeg.

Opeens horen we muziek. Op een pleintje net van de straat af wordt druk gedanst door vrouwen in klederdracht. Wat er precies aan de hand is weten we niet, maar het is geen enkel probleem als we komen kijken. Later blijkt op dezelfde plaats een bruiloftsreceptie plaats te vinden. Wellicht was het de generale repetitie? We krijgen in ieder geval een sigaret aangeboden van de bruidegom en een snoepje van de bruid.

De oude stad blijkt later inderdaad fraai, maar niet al te levendig. Eigenlijk is het dus wel prima dat we hem niet meteen gevonden hebben.

We volgen de vallei nog een stukje, daarna mogen we een bergrug over. We zien weer behoorlijk wat mensen in klederdracht, een keer gecombineerd met flinke naaldhakken maar meestal zijn het oudere vrouwen die elkaar op de hoogte brengen van de dorpsgeheimen.

Na een heerlijke afdaling met ook nog eens weinig bochten en 15 km slechtere weg (voor het eerst in China) rijden we Lijiang binnen. Dit is, met jaarlijks 40 miljoen bezoekers, de meest toeristische stad in China. Waarvan de overgrote meerderheid elders uit China komt. Dat gaan we morgen maar eens beter bekijken.

6 thoughts on “Over thee en paarden”

  1. Wow wat een land.Die nieuwe steden met hoge torens. En wat een afwisseling met traditionele dorpen en steden. En dan die taal, lijkt me ook best lastig om jezelf moeilijk verstaanbaar te maken.

  2. Prachtig!!! Na onze expositie is er weer tijd/ruimte om aan de slag te gaan methet tekenen en schilderen vans zee mooie portretten.
    Groet van ons😘

  3. Door de manier waarop het verhaal geschreven is, denk ik dat we goed weten waar we aan beginnen, als we deze tocht gaan fietsen. Een wereld vol tegenstellingen, inderdaad! Dapper hoor dat jullie zo overal maar in fietsen, ook zo’n grote drukke stad. Hoop dat het niet nog veel kouder gaat worden. Jullie foto’s zijn stuk voor stuk prijspakkers. Echt super mooi.

  4. Hallo! Hier Liza. Wij hebben elkaar ontmoet in de B&B in Veghel. Wat een geweldig verhaal weer jongens en wat een prachtige foto’s! Geniet ervan en ik kijk uit naar jullie volgende blog. Groetjes, Liza Hollingsworth

  5. Wat zien jullie toch schitterende dingen! Vergezichten en interressante mensengezichten! Heerlijk die tomaten met ei he!
    Geniet nog volop . Ik geniet ook steeds weer van je prachtige verhaal.
    Groeten van Tien!

  6. Super mooi landschap en die prachtige blauwe luchten.
    Het kaartspel lijkt op die van ons,of heb jij Wendy die aan hun gegeven ?
    Geniet ze.

Comments are closed.