Yunnan Hotel Industry Security Management Information System

Als we wakker worden is de lucht grijs. En anderhalf uur later nog steeds. Onze weerapp geeft zelfs een drupje regen aan rond de middag. We besluiten de marketeers maar op hun woord te geloven dat Langbapu earth forest echt op Bryce Canyon lijkt, en stappen op de fiets. Ietsje verderop ligt een gebiedje dat door diezelfde marketeers vergeleken wordt met Cappadocië, wellicht zit het weer ons daar mee.

Onderweg kunnen we in ieder geval al zien dat we in een ander soort gebied zijn beland. De aarde is rood en her en der zien we grillige patronen. Goede grond voor uien, blijkbaar, want die worden hier in allerlei soorten geteeld. Vooral de enorme rode uien doen het goed. We hebben vandaag maar een kleine afstand te gaan, en die gaat ook nog eens vooral naar beneden, dus we zijn al vroeg op onze volgende bestemming, waar we onze tassen in een hotelkamer stallen, wat eten en weer op de fiets stappen.

Yuanmou earth forest ligt vijf kilometer verderop. Het laatste stukje gaat even fors omhoog en dumpt ons op een enorme parkeerplaats waar bijna geen auto’s staan. Onze fietsen mogen gewoon in de overdekte hal waar ook de kaartjes verkocht worden, dus die staan veilig én, minstens zo belangrijk, uit de inmiddels verschenen zon. Het eerste wat we zien als we door de entree binnen zijn gelopen zijn elektrische treintjes. God verhoede dat we één stap meer zetten dan nodig, maar wij lopen natuurlijk.

De Chinezen hebben een goed wandelpad tussen de steenformaties uitgezet. Die bestaan uit klei en aarde, en hebben een soort hoedje van een harder materiaal. Dat hoedje zorgt ervoor dat ze niet helemaal weg eroderen. Eenzelfde fenomeen zie je inderdaad in Cappadocië, maar daar houdt ieder vergelijk op. In het nadeel van Yuanmao Earth Forest. Dat zegt echter meer over de immensheid van Cappadocië, want het is een mooi gebiedje om doorheen te lopen. Bovendien is er bijna niemand. Af en toe zien we wat verdwaalde Chinese toeristen, en die komen op één na allemaal vanaf de andere kant, aangezien ze het treintje naar het hoogste punt hebben genomen.

Weer een kort dagje later brengt ons naar Yuanmou. Dit is voor het eerst sinds een tijdje weer een echt stadje, en we besluiten hier de rustdag te pakken die we bij ander weer een dag eerder gehad zouden hebben.

Een hotel zoeken valt niet mee. Of tenminste een hotel vinden voor een redelijke prijs dat ook nog eens buitenlanders kan en wil registreren.

Vanaf onze hereniging met onze fietsen is de politie één keer naar het hotel gekomen en heeft daar minimaal een half uur gedaan over het opvoeren van onze informatie in het Yunnan Hotel Industry Security Management Information System. Het is ook best lastig, al die Latijnse letters als je je hele leven niet anders gewend bent dan Chinese IDs waarop geen Latijnse letter te bekennen valt. Ze waren al even bezig met invullen toen we gingen eten en nog niet klaar toen we terug kwamen.

Alle andere keren was het ofwel “Huh, zo’n ID heb ik nog nooit gezien, laat maar zitten, hier heb je de sleutel”, “Oh, een buitenlands paspoort, dat is me teveel gedoe, laat maar zitten, hier heb je de sleutel” of “Oh, een buitenlands paspoort, dat kan ik niet lezen, maar hier heb je een schriftje dus dan kun je de gegevens in het desbetreffende tabelletje invullen”. In dat laatste geval heb ik geen idee wat ik waar heb ingevuld, want de kopjes van het tabelletje waren natuurlijk in het Chinees.

In Yuanmou begint de hotelkamerzoektocht met iemand die wel wil maar geen idee heeft wat ze met onze paspoorten aan moet. Nummer twee is meiyou (nee), maar wil wel helpen. Nummer drie is meiyou en kijkt niet eens op van haar spelletje patience. De receptie van hotel vier wordt bemand door oma. En die begint met lachen als ze ons ziet en is niet meer opgehouden. Wat een aardige vrouw. Moeders is iets minder communicatief maar wel behulpzaam. En uiteindelijk worden we geregistreerd door één van de dochters. Gelukkig, weet de politie ook weer waar we zijn.

De volgende ochtend blijken er twee dochters te zijn, die beide wat Engels spreken. De jongste is 17 en krijgt Engels op school. Na het weekend heeft ze een toets, en ze vindt het maar wat leuk om haar Engels te oefenen. Moeders en oma ook, want dan kunnen ze via haar de vragen stellen die hun bezig houden. Zoals daar zijn:

Wat eten jullie in Nederland? En vervolgens ons medelijdend aankijken als blijkt dat rijst niet het belangrijkste bestanddeel in de Nederlandse keuken is.

Wat eten jullie hier en hoeveel betalen jullie voor jullie eten? Uit hun reactie blijkt dat dat goedkoper kan als we een ander soort restaurant opzoeken. Maar we krijgen niet uitgelegd dat de restaurants waar wij eten ideaal zijn als je geen Chinees spreekt, omdat je in de koelkast gewoon de ingrediënten aan kunt wijzen. Wilchards antwoord bevat trouwens ook de zin dat we hier natuurlijk met stokjes eten, wat leidt tot een hilarische nabootsing van eten met mes en vork door oma en moeders, die inmiddels helemaal los komen.

Hoeveel kinderen mogen jullie in Nederland? En natuurlijk hoeveel kinderen hebben jullie?

Is Nederland een rijk land? Dochter wil deze vraag eigenlijk liever niet stellen, het duurt even eer er een vertaling volgt.

De rest van de dag doen we, zoals altijd, rustig aan. Het is 1 mei, dag van de arbeid en dus een nationale feestdag, er is niet veel te doen. Gelukkig zijn alle restaurantjes wel gewoon open. Lunchen doen we bij Dodo Ji, een hamburgertent. We proberen erachter te komen wat de kipburgers en wat de hamburgers zijn, maar Chinese koeien en kippen zijn blijkbaar anders dan die in de rest van de wereld want moeh en toktok leiden niet tot enige herkenning. Gelukkig hebben we daar de manager. Wier belangrijkste taak giechelen is, en het erbij halen van een medewerkster die ietsie-pietsie Engels spreekt. En zo komen we er samen uit en klimt de manager bijna bij mij op schoot bij een selfie-poging.

De wekker gaat weer een kwartier eerder, naar kwart voor zes. Omdat we een aantal dagen meer zijn gedaald dan gestegen zitten we nu een stuk lager, en is het dus ook fors warmer. We hebben een zware dag voor de boeg, dus willen we zo vroeg mogelijk op pad. Ook in de vroege ochtend is het echter vies benauwd. Of dat het euvel is weet ik niet, maar na twee kilometer moet ik al even van de fiets af. En na 4 km weer. Dat belooft niet veel goeds. In een dorpje pakken we even een wat langere stop en kopen we wat bananen. Hierna gaan we een klein weggetje op met minder voorzieningen, dus dan kunnen we beter nu even een pauze nemen. Aangezien we het grootste deel van de dag klimmen bij weinig verkeer gaat de helm af, dat scheelt een stuk. Ik blijf het echter moeilijk hebben, en we moeten te regelmatig even van de fiets af. Ons eindpunt van vandaag zit na 66 km, maar op 35 km zit ook een dorpje met waarschijnlijk hotels, dus we besluiten daar te stoppen. Edoch, als we in het dorpje komen is het daar markt en zo snel in het voorbijgaan zien we geen hotels. Met 10 keer de trappers rond zijn we het dorpje ook weer uit. Ik voel me inmiddels eigenlijk wel weer goed en heb geen zin om om te keren om wat beter te kijken. Kortom, we fietsen door. We hebben 35 van de 66 km en 1100 van de 1835 hoogtemeters achter de rug, en het is 1 uur.

Uiteindelijk rijden we iets na vieren Gaofeng binnen, behoorlijk op. Gelukkig vinden we snel een hotel. Dat echter, bij het zien van onze paspoorten, gaat bellen. Meiyou, zegt ze verontschuldigend, en we krijgen ons geld terug. Iets verderop zit een ander hotel, waar de receptioniste zowaar wat Engels spreekt. Maar ook hier is het, bij het zien van onze paspoorten, een belletje gevolgd door meiyou. En haar vertaalapp zegt “I’m sorry, police is very strict”. Dat zullen we nog wel eens zien.

Op onze vraag waar het politiebureau zit wijst ze terug naar de hoofdstraat, en Wilchard gaat met onze paspoorten op zoek naar de politie. Wat al lastig genoeg is, want “police” is Engels en wordt door niemand begrepen. Ik wacht ondertussen bij het hotel, de helft van onze bagage en één fiets staan immers al op de kamer. En ik wacht, en wacht, en wacht. Als een minuut of 50 verstreken zijn, hoor ik op straat Ni hao en komt er een politiewagen het parkeerterrein opgereden. Alles is geregeld. Maar goed ook, want de volgende plaats met hotels is nog 30 km verderop….

Wilchard heeft uiteindelijk aan twee pubers met slim brilletje gevraagd waar het politiebureau is, en die wezen hem naar de juiste plek. Op het politiebureau wisten de twee dienstdoende agenten al van ons bestaan, want wij waren toch die twee buitenlanders in kamer 205 in het hotel bij de vijver? En ik weet niet waar het “very strict” uit de vertaalapp vandaan kwam, maar ze zijn uiterst behulpzaam. De vertaalapp staat al aan, en iedere derde zin wordt er gegiecheld.

We worden op het politiebureau geregistreerd in het Yunnan Hotel Industry Security Management Information System. Wilchard helpt her en der met invullen, maar zelfs dan gaat het niet vlot. Als ze denken mijn gegevens goed ingevuld te hebben, wordt er met de telefoon een foto van het scherm gemaakt. Een belangrijke les die ze leren is dat dat zonder flits moet, omdat je anders één grote vlek krijgt. Gegiechel.

Poging twee gaat wel goed, en de foto wordt doorgezet naar iemand die wel weet hoe het moet en ziet dat er bij het paspoortnummer een visumnummer is ingevuld. Gegiechel. Wilchard wijst hen waar het paspoortnummer staat, en haalt zelf de typo’s eruit. Nog een keer een foto, en dit keer is alles goed. Voor de invuloefening van Wilchard maken ze een foto van de relevante gegevens, dat kunnen ze nu zelf. Maar goed ook, want ik was al aan het denken aan een reddingsactie als het nog 10 minuten langer zou duren.

Op de kamer voel ik mijn bovenbeenspieren. Ik wist niet dat dat nog kon na dik twee jaar fietsen! Ik besef geluk te hebben met het zittoilet dat onze kamer vanavond rijk is, en de karaoke van de KTV beneden is gelukkig niet druk bezocht, staat niet al te hard en houdt niet al te laat op.

Er staat ons nog een redelijke dag te wachten. Wellicht dat we hem op zouden splitsen als het ergens anders in de reis zou zijn, maar er wacht een vliegtuig op ons in Kunming, 3 dagen fietsen verderop, en we zijn dus niet zo flexibel. Gelukkig mogen we eerst grotendeels omlaag. En omlaag. En nog wat verder omlaag. En als we daar aankomen, blijkt dat we ook over de G320 naar Lufeng mogen fietsen. Die niet alleen de helft van de geplande resterende afstand is, maar ook nog eens grotendeels naar beneden. Bovendien heeft hij glad asfalt en weinig verkeer, dus de keuze is snel gemaakt. Onderweg zien we al waar Lufeng bekend om staat. Hier in de buurt zijn vele skeletten van dinosauriërs gevonden.

Lufeng zelf is een wat groter stadje, en er is dus wat meer te beleven. Op het plein zijn ze voorbereidingen aan het treffen voor een optreden, lijkt het, dus tegen de avond gaan we even terug. Langzaam verzamelen zich mensen rond het podium. Er gebeurt verder nog niet veel, maar wij vermaken ons prima met mensen kijken en er verhalen bij verzinnen. Geen idee of ze kloppen, maar het is vermakelijk tijdverdrijf. Dan, na drie kwartier, is het zover. Er verschijnt iemand op het podium. Voor een toespraak. En nog iemand, voor nog een toespraak. Nu zijn toespraken in een taal die we verstaan meestal al niet favoriet, maar in het Chinees is er helemaal niks aan. Gelukkig krijgen we daarna dans, zang en nog een keer dans. Gevolgd door een toneelstukje. Dat laatste wachten we niet af, want als je niks verstaat is een toneelstukje maar marginaal beter dan een toespraak.

De laatste twee dagen naar Kunming zijn relaxed fietsen. Wel wat omhoog, maar niet spannend, en steeds over lekker rustige weggetjes. De laatste dag rijden we voor het eerst in dik twee jaar fout. We rijden al zo lang zonder GPS dat we hem ook vandaag niet aan hebben, en we missen een afslag. Gelukkig komen we er na een kilometer of vijf achter, omdat de klim die zou moeten komen maar uitblijft en ook verderop niet te zien is. Terug, linksaf een dorpje in en aan de andere kant van het dorp gaat de weg inderdaad omhoog.

We zien de hoogbouw van Kunming uiteindelijk pas een kilometer of vijf voordat we in de stad zijn liggen. De laatste 30 km in China gaan over fietspaden door de stad. Dat had korter gekund, maar we willen even naar de Decathlon. En de rest van de dag breng ik door in pashokjes en pakken we de fietsen in. Ons hotel ligt op 2 minuten lopen van een Giant winkel met meer dan genoeg dozen en inpakmateriaal en een sleutel om onze trappers los te draaien, super handig. En ook in China herken je een backpackershotel aan Bob “get up, stand up” Marley.

In het park naast ons hotel is het ’s ochtends lekker druk met dansende, musicerende, tai-chi-ende, badmintonnende en kaartende mannen en vrouwen. Dansen gebeurt in twee smaken: stijldansen en een soort linedancing. Bij alle activiteiten ligt de gemiddelde leeftijd boven de 50, alhoewel een meebewegende peuter deze bij één groepje naar beneden probeert bij te stellen.

De musici zijn ernstig vereerd met de aandacht die Wilchard hen schenkt. Hij wordt naar voren geroepen en iemand die wat Engels spreekt stelt wat vragen. In de samenvatting die ten behoeve van de niet-engelssprekenden wordt gegeven verstaan we alleen Gullán, Nederland.

Ietsje verder zit een enorme markt met groenten, fruit, vis, vlees en wat je verder maar kunt bedenken aan etenswaar. Ook een boel wat ik in ieder geval nooit bedacht had. Naast de waren waarmee je zelf een maaltje kunt bereiden, is er ook een laantje met kant-en-klare maaltijden en snacks. Leuk om dat zo nog even mee te pakken, helemaal omdat we voor Kunming nergens meer op gerekend hadden. Een meevaller.

En dan nog even wat zaken die ons in China echt opvielen.

Chinezen eten alles met stokjes. En dan ook echt alles. Zelfs als ze op de markt iets willen proeven kan het zomaar zijn dat ze twee tandenstokers als stokjes gebruiken. De grote uitzondering: noodlesoep uit de supermarkt. Die komt met een vork.

Er is nog één uitzondering op de stokjes. Fastfood. Denk hamburgers, frietjes en kippenpootjes. Die zijn blijkbaar wat lastig eten met stokjes, maar mes en vork wordt het hier helemaal niet. Met je handen dus. En om te voorkomen dat die vies worden, krijg je er plastic handschoentjes bij geleverd.

Restaurants in China krijgen trouwens een rating. Variërend tussen A, B en C. We hebben in bijna twee maanden één keer bij een A gegeten, maar vermoeden dat die gekocht was. In Kunming was het één keer een B, en alle andere keren zaten we in een C-restaurant. Heerlijk gegeten en niet ziek geweest.

Naast die A, B en C kunnen we niks lezen in China. En de Chinezen kunnen niks met ons alfabet. Behalve als ze moeten parkeren.

En dan als laatste, betalen via telefoon. Het kan overal en altijd. De enige keer dat we zagen dat er niet mee betaald kon worden, was toen iemand halverwege een busrit instapte. Die mocht uiteindelijk gratis mee. Je typt het bedrag in, scant de QR-code en laat aan de verkoper zien dat je betaald hebt. Of je huurfietsje gaat van het slot en je kunt wegrijden.

De rest van onze tijd in Kunming gaat op aan inpakken en backuppen. We gaan weer terug naar waar we op 2 april 2017 begonnen. Centraal-Azië, here we come!

6 thoughts on “Yunnan Hotel Industry Security Management Information System”

  1. Dan is de P vast onze beroemdste letter :D. Benieuwd hoe China jullie nu eigenlijk is bevallen. Lastig om steeds zo lang te moeten zoeken naar een hotel waar je welkom bent, of toch niet? In ieder geval (voor ons) leverde China veel mooie verhalen en indrukwekkende foto’s. Goede reis verder!

    1. Hoi Femke, China is ons supergoed bevallen. Goed eten, vriendelijke mensen, heerlijk echt ‘anders’ en heerlijke wegen om over te fietsen met mooie landschappen. Alleen in Ma’erkang was het echt lastig om een hotel te vinden, verder viel het wel mee. Wat meer hotels af in een andere plaats of 2 en in Gaofeng naar de politie voor de registratie, maar verder geen probleem. En op de twee fietsvakanties die we eerder in China hebben doorgebracht kan ik me niet herinneren dat we ooit problemen hebben gehad.

  2. Weer genoten van je verhaal en wat weer een mooie uitzichten!
    En die dansers met zo’n kleintje erbij, leuk en gezellig zo te zien!!
    Ben weer benieuwd naar jullie volgend avontuur! Mischien zijn jullie daar beter te verstaan!!🤔😀😀 gr. Tien!! En ook van Piet!!

  3. Lieve Wendy en Wilchard, van het ene naar het andere avontuur. Een hele goede reis en veel (fiets)plezier weer op de volgende bestemming! Liefs van ons 4

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *