Visaperikelen en fietsdozen

We hebben 3,5 dagen in Almaty voordat mijn moeder ons komt opzoeken. In die tijd moeten we twee dingen doen: onze Indiase visa regelen, en de fietsen inpakken zodat ze mee kunnen op de vlucht naar Delhi.

Het begin is supergoed. We moeten de Indiase visa namelijk aanvragen tussen 10 en 13 uur, en we zijn iets na 10 uur al bij het appartement dat we hier gehuurd hebben. Snel douchen en bij een reisbureautje een vlucht boeken voor ons en onze fietsen, en rond 12 uur zijn we op weg naar de ambassade. Bij het reisbureau geven ze aan dat we geen ticket India uit nodig hebben voor het visum, dus dat scheelt want we zouden het anders toch niet gebruiken. Omdat we nog niet weten wanneer we in Bangalore aankomen, waar we India weer verlaten, zouden we anders het goedkoopste ticket geboekt hebben, en dat is Delhi – Kathmandu.

We hebben de hoop dat we onze aanvraag vandaag nog in kunnen dienen als we om half 12 ter plekke zijn. Edoch, wij zijn ter plekke, maar de ambassade niet. We vragen tig keer naar het adres, en iedereen checkt op zijn telefoon waar we moeten zijn, maar we kunnen geen ambassade vinden. Volgens het visumformulier dat we in moesten vullen zou de ambassade op Maulenova 71 moeten zitten, maar helaas, we kunnen niets Indiaas vinden.

In een winkeltje weten ze te melden dat mensen naar hun buren gaat voor visa, maar daar blijkt een school te zitten. Bij een gebouw waar een groot hek omheen staat verwijst de bewaker ons naar een gebouw verderop, waar een klein deurtje naar de ambassade zou moeten leiden, maar daar zit ook niets. Je raadt het al, om 13 uur, sluitingstijd van de visumaanvraagperiode, hebben we nog geen ambassade gevonden.

We gaan terug naar het reisbureau om te vragen of zij het voor ons kunnen regelen, want we hebben niet het idee dat we het gebouw morgen wel vinden. Zij weten ons te vertellen dat (a) degene die bij hun de visa regelt er om 5 uur weer is en (b) dat de Indiase ambassade inmiddels heel ergens anders zit. Fijn, dat laatste. Enfin, om 5 uur zijn we terug bij het reisbureau. Om te horen dat de Indiase ambassade echt geen visa afgeeft in Kazachstan als je hier geen verblijfsvergunning hebt. Dat zullen we nog wel eens zien.

We zoeken uit wat de weg met de minste afslagen naar de ambassade is en de volgende ochtend staan we na 11 fietskilometets voor de deur van een huis met een grote Indiase vlag. De eerste horde is genomen. We mogen plaats nemen in een wachtruimte en worden na 40 minuten in een kamertje geroepen. Vraag één is inderdaad waarom we geen visum aangevraagd hebben in Nederland. We leggen onze situatie uit en mogen weer plaats nemen in de wachtkamer. De consul moet zich over onze situatie buigen. Enfin, na nog eens 45 minuten worden we weer binnen geroepen. Hij heeft het er met de consul over gehad en ze kunnen ons wel een visum geven, maar wie garandeert hun dat wij India weer zullen verlaten? Kortom, we hebben toch een ticket nodig dat zegt dat we India uitreizen. Het is op dat moment een half uur voor einde indientijd visaformulieren, dus als we gebruik hadden mogen maken van hun internetverbinding was het ticket zo geboekt via vliegwinkel.nl, maar helaas zijn ambtenaren overal hetzelfde. We mogen de volgende dag terug komen, en dan krijgen we ook te horen voor welke periode we een visum kunnen krijgen. De 6 maanden die we gevraagd hebben krijgen we waarschijnlijk niet, maar wat dan wel …. Hij vindt het blijkbaar niet vreemd dat we een vlucht moeten boeken terwijl we de datum dus niet weten. Hij belooft dat we meteen aan de beurt zijn als we de volgende dag om 10 uur op de stoep staan. We laten het maar gewoon over ons heen komen. De Kazachen die niet krjgen wat ze gevraagd hebben lopen te zuchten en te steunen, wij blijven gewoon vriendelijk.

Als we de volgende dag terug komen zijn we, zoals beloofd, inderdaad als eerste aan de beurt. Hij mist, naast het genoemde en nu geleverde ticket, ook nog wat bankafschriften. Die hebben we gelukkig bij ons, voor het geval dat.

Hij zegt dat we een visum voor 2, maximaal 3 maanden krijgen, en geeft aan dat we ons ticket, dat nu na 6 maanden is, moeten veranderen. We zijn even bang dat dat voor de visumaanvraag moet en dat we dus weer een dag verder zijn, maar achteraf is blijkbaar ook goed. Hij beseft ook dat het maar een wassen neus is, dat ticket. Niets garandeert dat we daadwerkelijk op de vlucht zitten.
Dan schrijft hij 2 maanden op het formulier. Als we vragen of het er ook 3 kunnen worden past hij het na 2x vragen aan. Als we ook nog vragen of we het visum eerder dan 20 juli kunnen krijgen, zegt hij ‘don’t pressure me’. Cultuurverschilletje, die Nederlandse directheid komt verkeerd over. Uiteindelijk blijkt hij niet eerder toe te kunnen zeggen, maar kunnen we het wel op de 19e al proberen. We besluiten om ook de 18e een bezoekje te brengen. De 20e zou namelijk betekenen dat we het bedachte tourtje aan Kirgizië met mijn moeder wel op onze buik kunnen schrijven, want daarvoor hebben we ons paspoort nodig. De 19e kan, maar de 18e geeft nog een dagje Karakol en net wat meer rust.

Wat eengedoe, zo’n visum. En wat hadden we een geluk met Kazachstan (geen visum als je minder dan 30 dagen blijft), Kirgizië (idem voor 60 dagen) en Tajikistan (gewoon online aanvragen en betalen). Tegelijkertijd beseffen we maar al te goed dat een Nederlands paspoort deuren opent die voor veel andere nationaliteiten gesloten blijven of maar op een kiertje open gaan, dus we mogen niet klagen. Bovendien moeten we nu naar Nepal om na 3 maanden een nieuw visum voor India aan te vragen, en dat biedt weer nieuwe mogelijkheden. Waar de ene deur wordt dichtgegooid, gaat een andere open, denken we maar.

Ook het inpakken van de fietsen begint goed. We hebben nieuwe fietsdozen nodig, en die lijken wat lastig te pakken te krijgen in Almaty. Ik heb via Warmshowers (couchsurfing voor fietsers) en via wat groepen op facebook een hulpvraag uitgezet, en Wilchard heeft een mailtje naar de Nederlandse ambassade in Almaty gestuurd. Via facebook krijgen we wat suggesties, en Roza van de ambassade heeft zelfs rondgebeld en geregeld dat we twee dozen op kunnen halen bij een buitensportzaak. Superservice.

De eerste avond in Almaty lopen we dan ook zo’n 2,5 km met ieder een fietsdoos door de stad te zeulen. We zijn blij dat dat zo snel geregeld is.

Twee dagen later, de dag dat we de aanvraag voor het visum hebben gedaan, maken we ons ip om de fietsen in te pakken. De dozen zijn echter een fors stuk kleiner dan degene die we in Nederland hadden geregeld. De volgende dag gaan we op de fiets nog eem stuk of 6 winkels af waar ze fietsen verkopen. De laatste heeft nog 1 doos die ietsje groter is, dus die nemen we mee.

We moeten uiteindelijk bij beide fietsen de achterwielen, spatborden, standaard en het zadel demonteren, bovenop de voorwielen en het stuur die we toch al verwacht hadden.

De dozen zijn wel superstevig, en uiteindelijk hebben we 3 uur nodig om alles te demonteren en in te pakken. Dat valt ons alleszins mee, en zo zijn we klaar om mams te ontvangen (er volgt nog een blog over de week met mams in Centraal-Azië).

De 18e bestellen we een taxi via Über en sjezen naar de ambassade.

Waar we ook in no time weer buiten staan. We moeten de 20e weer terug komen, zegt ze, dan is het klaar. Op onze vraag of we het morgen ook kunnen proberen is het antwoord bevestigend, dus dat geeft hoop. We lopen naar het restaurant waar we de vorige keer koffie hebben gedronken en gebruiken vanaf de stoep hun wifi om een taxi terug te bestellen.

Als we de volgende dag op de ambassade aankomen ligt er een stapeltje paspoorten, maar alleen groene Kazachse. We mogen in de wachtkamer plaatsnemen en horen dat er gepraat wordt met de man die ons die drie maanden beloofd had. Het is nog even spannend. Moeten we alsnog een ticket kunnen overleggen met juiste datum voor de terugvlucht? Hebben we inderdaad 3 maanden gekregen? Na 20 minuten krijgen we onze paspoorten terug, met visa.

 z.a.

We zijn superblij. We kunnenaar India, als bonus bezoeken we Nepal en, ook belangrijk, we kunnen met mams naar Kirgizië!

15 thoughts on “Visaperikelen en fietsdozen”

  1. Het hele verhaal staat wel in een ander daglicht als je de blog wat later leest, zoals ik nu;-| Al die moeite voor de visa, en inmiddels zijn jullie India al weer uit, ahh …. De visummensen in Almaty moesten eens weten;-) Wel weer een belevenis om niet snel te vergeten!!!

Comments are closed.